Wat doe je als de eerste Europese hittegolf van het jaar al je creativiteit en energie dreigt leeg te zuigen? Weerman-op-rust Frank De Boosere opbellen om hem te vragen waar de temperaturen wat zachter zijn! Frank zijn contactgegevens had ik vorige week helaas niet in mijn smartphone zitten, maar een uitnodiging van Volvo om met hun gloednieuwe XC 60 en EX 30 Cross Country de Zweedse natuur en de midzomercultuur te verkennen wel. Het weer daar? Een helder blauwe hemel, een aangename warme 25 graden en een lichte bries, zonder stapelwolken. Bedankt Frank!

Tekst: Bert De Vriese
Foto’s: Bert De Vriese & imagebank.sweden.se / Tina Stafrén, Patrik Svedberg, Henrik Trygg & Roger Borgelid

Na wat rondzwermen in het Europese luchtruim krijg ik een elektrische Volvo EX 30 Cross Country toegewezen om een rit van 90 kilometer te maken van Gotenburg richting het Strannen Hotel tussen Hälleviksstrad en Sollid aan de Zweedse westkust. 

Hoewel ik me enorm verheugde om het gaspedaal eens, binnen de snelheidslimieten, te testen, leer ik al snel een typisch Zweeds fenomeen kennen: de A-tractor. In Zweden is het toegestaan voor jongeren vanaf 15 jaar om een wagen te begrenzen tot 30 kilometer per uur. Met die wagen mogen ze op de openbare weg rijden en houden ze zonder gêne het hele verkeer op. We schuiven mee in een ellenlange file. Met een automatische elektrische versnellingsbak is dat een stuk aangenamer dan met mijn eigen oude camionette, maar het valt me op dat echt iedereen in de file opvallend kalm blijft. Zo maak ik ook meteen kennis met de typische Zweedse rust.

Zingende meeuwen

De rust die ik mij de andere automobilisten in het verkeer ervaar, vind ik ook terug in het landschap eens ik bij Strannen Hotel arriveer. Het hotel kijkt uit op de Westzee, maar mij wacht geen hotelkamer. Even verderop staat voor Far Out namelijk een Volvo XC 60 met daktent klaar op de typische heuvelachtige grijze rotsen.

Als ik in de daktent kruip en het uitzicht zie dat me de komende twee ochtenden zal vergezellen, kan ik de lach op mijn gezicht niet meer onderdrukken. De rotsen en kliffen wisselen het groene landschap af langs golvende kustlijn en te midden het water liggen er zowel dicht als in de verte eilanden. Meeuwen vliegen zingend laag over het water en kijken me en het zakje chips dat ik net heb opengetrokken amper aan. Wat een verschil met die volgevreten exemplaren aan onze volgebouwde Belgische kust.

Kreeftenfeest

Etenstijd! We hebben afgesproken in restaurant Bryggvingen op het eiland Lyr op een half uurtje cruisen van het hotel. Het eiland Lyr heeft bijna geen vaste bewoners, de huisjes die er staan, zijn vooral vakantiehuisjes, en het eiland is enkel toegankelijk via een kleine ferry. Wanneer ik al wachtend op de ferry uit mijn wagen stap, check ik toch eens of ik wel in en niet net naast mijn sneakers wandel, maar het lijkt wel oké. Restaurant Bryggvingen staat er om bekend de vis de serveren die ze de dag zelf zijn gaan vangen. Mijn persoonlijke favoriet: de langoustines!

.
Een Zweedse tafelgenoot vertelt me dat ze het hoofdingrediënt zijn van een typisch Zweeds gebruik: ‘Kräfskiva’ ofwel ‘Kreeftenfeesten’. Op het einde van elke zomer gaan de Zweedse inwoners met vrienden en familie samen op kreeften vissen waarna ze de vangst samen bereiden en opeten. Als ik van het terras van het restaurant naar de Westzee kijk, krijg ik fomo. Hoewel ik hier nog maar een halve dag ben, wil ik in de late zomer met enkele vrienden terugkeren om mijn eigen Kräfskiva te beleven. Geduld is een mooie deugd en de zomer is nog lang, maar als iedereen aan tafel met de avondzon in zijn aangezicht even wegdroomt, schrijf ik toch snel een extra notitie in de agenda van mijn smartphone.

Badjävel!

De avond zou al lang gevallen moeten zijn en de buitenlucht donker, maar de zon die blijft maar schijnen. Terug aan het hotel plof ik me neer in een kampeerstoel voor de XC 60 met daktent en zie naast m’n stoel een frigobox staan. Als ik hem open schijnt de inhoud feller in m’n ogen dan de avondzon, die heel traag maar gestaag aan het zakken is. Zweedse biertjes!

In mijn handen heb ik een flesje ‘Badjävel’, een lekkere pils van 5%. Later leer ik dat het bier een kwinkslag is van de inwoners van Gotenburg naar de inwoners van Stockholm, waarmee ze in een decennialange rivaliteit zijn verwikkeld. ‘Badjävel’ betekent ‘natte klootzak’, genoemd naar hun noordelijkere landgenoten die in de zomer steevast de beste plaatsjes inpalmen aan de Westkust. Of het ook echt zo is, heb ik niet kunnen verifiëren.

.
Tijdens de weken rond de midzomernacht zijn de nachten zelfs in het Zuidelijke deel van het land erg kort. Toen andere hotelgasten me aan tafel hoorden zeggen dat ik in de daktent sliep, was hun reactie gevuld met een tikkeltje gezonde jaloezie. De daktent kan je namelijk helemaal verduisteren, veel beter dan sommige hotelkamers waar er nogal dikwijls een straaltje zonlicht door een kleine gleufje langs het gordijn naar binnen glipt. Wat ze niet weten is dat ik lijd aan een lichte vorm van claustrofobie en daarom de ingang van de daktent half open laat.

Midzomernacht

Zo rond 3 uur ’s nachts valt het eerste zonlicht na amper enkele uurtjes nacht terug de daktent naar binnen. Dat zonlicht zet enkele chemische processen in mijn hersenen in gang en ik ontwaak zoals elke outdoorfanaat elke dag graag wenst te ontwaken: met de zon in mijn gezicht op een comfortabele matras in de buitenlucht en met zicht op prachtige ongerepte natuur, terwijl een lichte bries me zachtjes voorbij raast.

Ik maak aanstalten om op te staan en aan m’n dag te beginnen maar schrik wanneer ik naar mijn uurwerk kijk. Het is echt nog midden in de nacht. Ik draai me nog eens om en een uur later herhaalt het fenomeen zich, en een uurtje later nog eens, en een uurtje later nog eens, en een uurtje later nog eens…

Een deugddoend bosbad

Vermoeid maar gelukkig begin ik uiteindelijk aan een nieuwe dag. De eerste activiteit op het programma: forestbathing, of voor alle Nederlandstaligen: een bosbadje pakken. Wie Zweden zegt, zegt natuur en wie natuur zegt, zegt bossen! Met ongeveer 23 inwoners per vierkante kilometer heeft Zweden een heel lage bevolkingsdichtheid (Ter vergelijking: België heeft gemiddeld 385 inwoners per vierkante kilometer en Nederland heeft er 533, red.) en dat vertaalt zich naar een heel toegankelijke wildernis. Als de Zweedse inwoners een vrije dag hebben trekken ze al snel met familie en vrienden de natuur in om te hiken, te kajakken, te jagen of te vissen. Alles is toegestaan zolang het maar met respect gebeurt en een bosbadje pakken gebeurt met respect.

.
Forest bathing is oorspronkelijk een Japans gebruik uit de jaren 80 waarmee de inwoners opnieuw een connectie proberen te vinden met de natuur. Ondertussen is het al lang wetenschappelijk bewezen dat tijd doorbrengen in de natuur goed voor je is. Maar tijdens het bosbaden dompel je als het ware helemaal onder in alle prikkels die je zintuigen tussen de bomen waarnemen. Met blote voeten wandel ik over de bladeren en de schors, maar wanneer de gids me vraagt om een boom uit te kiezen om vast te houden, twijfel ik. Als bomen leven en ook energie afgeven, zoals me net is verteld… . Wat dan met consent? Een boom kan dit onmogelijk weigeren.

Wanneer de gids me vraagt om neer te zitten en ademhalingsoefeningen inzet, begin ik te begrijpen waar forest bathing om draait. Rustgevend is het zeker en er vallen me geluiden en geuren op die me tijdens het hiken nooit zouden opvallen. Ook raakt mijn hoofd stilaan leeg, terwijl ik tijdens het sporten in de natuur toch vooral actief gedachtes en herinneringen ben aan het verwerken. Voor mij is het een vorm van meditatie. Na de sessie nemen we afscheid met een tas thee van dennenappels, en die bevat naar het schijnt meer vitamine C dan citroenthee!

Kajakken over spiegelglad water

Helemaal ontspannen spring ik terug in de 4X4 en zet koers richting Orust Kajak, bij Stocken. Net zoals bij het Strannen Hotel wisselen de heuvelachtige grijze rotsen, het groen af, gescheiden door of vergezeld van spiegelglad water. Het tochtje naar het dichtstbijzijnde eiland is kort. Een tikkeltje te kort eigenlijk, maar de kabeljauw klaargemaakt in een papillot op een vuurtje, doet me mijn knaldrang vergeten en het lukt me opnieuw om het leven aan me voorbij te laten gaan.

Alhoewel: leven van de versgevangen visvangst, te midden ongerept natuur met de zon en een lichte wind in mijn gezicht… dat is leven!

Al check ik toch nog eens online al watertandend de indrukwekkende kajakroutes van kustplaats naar eiland en van eiland naar kustplaats die je hier kunt peddelen en bewaar ze in mijn notities in mijn agenda bij de Kreeftenfeesten. Ook hier kom ik zeker nog terug!

.
Toekomstige liefde

Het zou een zonde zijn om Zweden te bezoeken tijdens de start van de zomervakantie en de sfeer rond de midzomernacht niet op te snuiven. De midzomernacht is een typische traditie die de Zweden vieren rond de zomerwende. Ze komen dan samen met familie en vrienden om te dansen rond de midzomerpaal en ze versieren een krans met zeven verschillende bloemen. Hun voorouders geloofden dat als de bloemen in stilte werden geplukt en de krans die nacht onder hun hoofdkussen lag, ze droomden van hun toekomstige liefde.

De krans heb ik gemaakt, maar (mogelijk door de Badjävel) herinner ik me niet meer wat ik precies gedroomd heb die nacht. Wat ik wel weet, is dat ik toen ik die nacht opnieuw in de frigobox keek het leeggoed van de Zweedse biertjes was weggeruimd en er weer volle frisse blikjes in zaten. Exact hetzelfde aantal. Zekerheid over mijn toekomstige liefde of niet, de midzomermagie laat me niet in de steek!

Eén nacht of vijf ochtendstonduren later is het tijd om afscheid te nemen van dit mooie land in het Noorden en terug naar huis te gaan. De hittegolf in België is eindelijk gaan liggen. Merci Volvo en bedankt Frank om het begin van mijn zomer met zo’n machtige ervaringen te verrijken. Bis next!