We leerden Suzan (35) kennen via de Vlaamse versie van Alone, waar ze als laatste overeind bleef in de wildernis van Lapland. Wie haar vandaag ontmoet, merkt dat die overwinning geen uitschieter was, maar een logisch gevolg van hoe ze leeft.

Als zelfstandige conservator-restaurator van muurschilderingen werkt Suzan met aandacht en geduld. Sporadisch geeft ze bushcraftworkshops. En als herborist verdiept ze zich in alles wat groeit en bloeit. “Ik hou enorm van dingen creëren met natuurlijke materialen. Mijn atelier ligt bijvoorbeeld vol met plantenmateriaal voor het maken van mandjes, ik heb een diepvries vol dierenhuiden (die anders weggegooid worden of van aangereden wild) om te looien, pigmenten voor het maken van verf en mijn keuken hangt vol met zelf geoogste (on)kruiden.” Suzans band met de natuur is duidelijk geen tijdelijke fascinatie. Waar komt die honger vandaan?

Suzan, wat trekt je zo sterk naar de natuur en naar extreme omstandigheden?

“Ik zou mezelf niet meteen omschrijven als iemand die op zoek gaat naar extreme omstandigheden, maar wel naar ‘puurheid’. Ik vind de natuur eerlijk, in haar pracht en in haar rauwheid. Er valt veel van Moeder Natuur te leren. Gewoon door er tijd te spenderen en de natuur te observeren. Ik hou ervan te voelen dat ik onderdeel ben van de natuur. De natuur is geen optie, ze draagt ons.”

Mensen romantiseren ‘back to basics’ soms. Wat zien we misschien liever niet?

“Dat de natuur beslist en jij volgt, niet omgekeerd. Voor veel dieren is overleven echt wel eten en gegeten worden. Ook bomen en planten moeten best taai zijn, willen ze overleven. En de schoonheid zit er misschien wel in om daar ook helemaal oké mee te zijn? We mogen als mens beseffen dat een beetje nederigheid niet misplaatst is en dat de natuur geen rekening houdt met maakbaarheid.”

Wat verraste je het meest aan de tijd die je wekenlang met jezelf doorbracht?

“Het gevoel van vertrouwen. Ik heb het niet over zelfvertrouwen, maar over een diep vertrouwen in de plek. Dat die op een bepaalde manier voor jou zorgt. Geven en ontvangen. Het verraste me dat zoveel potentiële angsten wegvielen en ik een bepaalde rust voelde. De natuur is geen vijandige plek, maar je moet er met de juiste ogen naar kijken. Ik heb ook geleerd dat ik op zulke plekken eerder rust vind dan ongemak, en tijd en ruimte heb om te groeien. Ik weet dus waarheen als ik de nood voel.”

Verlangde je soms naar huis?

“Na enkele weken hoorde ik af en toe een rationeel stemmetje dat zei: ‘Misschien moet je naar huis?’, terwijl ik helemaal nog niet voelde dat ik dat echt wou doen. Ik ontdekte dat ik me (te) comfortabel begon te voelen met mijn leven in het bos. Dat het als ‘het echte leven’ begon aan te voelen, wat dan weer een onderliggende bezorgdheid met zich meebracht dat terugkeren heel moeilijk ging worden.”

Wat weegt solo-avonturiers volgens jou het zwaarst: stilte, eenzaamheid, vermoeidheid, je eigen gedachten, iets anders?

“Je eigen gedachten, sowieso. Vooral als je tijd hebt om veel na te denken, bijvoorbeeld als je dagenlang wandelt of fietst. Dan kan er van alles beginnen malen. Maar eigenlijk zijn het al die factoren die je hierboven noemt. In een samenspel, of afwisselend. Ze maken het zwaar, maar alleen zijn is ook een kans om (mentaal) te groeien. Zijn al die factoren niet net hetgeen wat mensen (onbewust) zoeken en avontuur noemen?”

Hoe voelde het om na Finland opnieuw in het gewone leven te stappen?

“De geuren op de luchthaven waren wat overweldigend, maar op zich ging het terug aanpassen verrassend vlot. Misschien maar goed ook, want ik wist dat de kans bestond dat ik me wat verloren ging voelen. Je gaat tenslotte van je eigen gecreëerde wereld terug naar de serieuze-mensenmaatschappij.”

Welke les uit Alone probeer je bewust vast te houden in je dagelijkse leven?

“Het is niet echt een les, maar ik word wel altijd diep gelukkig als ik vogels zie (zij waren mijn meest speelse gezelschap in Alone). Krakende en piepende bomen vertellen mij ‘Ik ben hier’ en dan moet ik altijd glimlachen. Alone heeft me geleerd om te genieten van dit soort kleine dingen. Gezelschap hoeft niet altijd menselijk te zijn. Met die wijze van denken, voel je je nooit alleen.”

Je zei dat winnen ook als verliezen aanvoelde. Wat ben je kwijtgeraakt?

“Met die uitspraak doelde ik er vooral op dat je als winnaar moet stoppen en je dus nooit zal weten hoe lang je het zou volgehouden hebben. Waar je eigen breekpunt ligt. Dus ergens had ik wel een beetje spijt dat ik niet tot mijn uiterste kon gaan en de factoren die het zwaar maken ten volle kon ontmoeten. Na 28 dagen had ik nog niet het gevoel dat het klaar was voor mij, maar vermoedelijk is dit heel anders op dag 40.”

Wat is volgens jou doorslaggevender: goed materiaal of mentale veerkracht?

“Absoluut mentale veerkracht! Je kan veel materiaal en praktische skills hebben, het is uiteindelijk de mentale veerkracht die je erdoor helpt. En misschien ook wel de nodige portie praktisch inzicht. We zijn het in onze samenleving wat afgeleerd, maar wat een cadeau is het om te kunnen geloven. Geloven dat de natuur voorziet, dat alles er is en je gewoon de tijd moet nemen om het te zien. En het geduld om te proberen, te falen, weer opnieuw te beginnen en te genieten van het leerproces.”

Zou je jezelf ooit opnieuw zo’n extreem avontuur aandoen?

“Dat antwoord verschilt van dag tot dag. Soms denk ik: ‘Het hoeft niet meer, want ik heb het al gedaan.’ Andere keren voel ik toch weer die roep. De natuur intrekken blijft iets wat ik moeilijk kan weerstaan. Als ik het opnieuw zou doen, dan sowieso op een plek waar er meer te eten is qua planten. Voor mij lag het extreme avontuur vooral in mezelf laten zien op televisie. Ik zie het een beetje alsof jij de ingrediënten levert en het aan de productie is om er iets moois mee te koken. Dat voelde echt als controle loslaten. Voor mezelf heb ik die uitdaging afgevinkt en ik voel niet meteen de nood om opnieuw een tv-avontuur aan te gaan.”

Wat staat er vandaag nog op je outdoor- of avonturenbucketlist?

“Ik ben net terug van twee maanden India, wat voor mij veel verder buiten de comfortzone lag dan Alone. Ik ben even verzadigd qua uitdaging. Qua natuur houd ik enorm van mossige bossen met grote stenen en dat hoeft niet al te ver te zijn. Tips zijn altijd welkom!”