De voorbije Belgische winter was lang, koud en vooral veel te nat. Toch slaagde onze redacteur Kris erin om zich met deelnames aan natuurlopen en trailwedstrijden in eigen land klaar te stomen voor de 100 km del Caribe, die begin maart plaatsvond in de Dominicaanse Republiek.

Tekst: Kris Clerckx / Foto’s © Nationaal Park Marathon by sportograf & Brussels Nature Run & Walk 

Kris’ verslag van de 100 km del Caribe vind je hier.

Op sportief vlak was vorig jaar geen hoogvlieger voor mij. Weliswaar finishte ik in de memorabele Marathon pour Tous tijdens de Olympische Spelen in Parijs en liep ik een korte wintertrail in de Franse Alpen uit, maar voor het overige stond iedere wedstrijd ‘DNS.’ naast mijn naam. Ingeschreven voor een 50 km in de Ardennen, maar afgezegd wegens een totaal gebrek aan conditie. Ingeschreven voor een 100 km door de Oostenrijkse bergen, maar te ziek om af te reizen. En zo scheelde er altijd wel iets om uiteindelijk op het troosteloze aantal van 0 ultratrails het seizoen te beëindigen…

De voorbije winter voelde dan ook een beetje aan als erop of eronder om weer aansluiting te vinden met meer trailloopplezier en deugddoende prestaties. En daarmee bedoelen we niet het wedijveren voor een hoge klassering, maar wel over dat goede gevoel dat het overschrijden van de finishlijn je geeft na een halve dag of langer lopen in de bergen of door een ander prachtig natuurgebied. Als eerste doel voor 2025 viel de keuze op de 100 km del Caribe in de Dominicaanse Republiek, waar ik exact tien jaar geleden mijn allereerste trailwedstrijd liep. Voor mij een heel motiverende gedachte om tijdens de natte en kille winterdagen in eigen land meerdere keren per week de trailloopschoenen aan te trekken en kilometers te vreten.

Door het Brussels groen

Cruciaal in de opbouw naar een ultratrail is om het lichaam tijd te gunnen om te wennen aan de vele trainingskilometers. En dat betekent: traag maar gestaag opbouwen, ook al neigt de interne motivatiemeter bij goede benen algauw naar sneller en veel meer. Voor wat extra trainingsprikkels is het uiteraard belangrijk om af en toe intensievere loopmomenten in te lassen, zoals een klimtraining op een steile helling of een loopwedstrijd.

Pas een maand voor de 100 km del Caribe speld ik een borstnummer op. De keuze is gevallen op een natuurloop dichtbij huis: de Brussels Nature Run, een eerste van vier evenementen in het kader van de Besox Nature Trail Series. Het parcours van de Brussels Nature Run werd uitgestippeld door VRT-journalist Tim Verheyden, die ook een gepassioneerd loper is. Verheyden stichtte de populaire BXL Run Crew en met de Brussels Nature Run wil hij laten zien hoe groen onze hoofdstad is. En dat verrassingseffect is er meteen aan de start in het Laarbeekbos, een 34 ha groot bosgebied tussen de Brusselse Ring, de universitaire campus van Jette en de spoorlijn Brussel-Dendermonde.

Na de aanvangskilometer passeren we in het westelijke deel van Brussel door het goed verborgen Wilderbos en in Molenbeek gaat het dwars door het Scheutbos met een surrealistisch zicht op weiden en in de verte de skyline van Brussel. Nauwelijks een kilometer verderop lopen we dan weer in alle sereniteit door de gezellige tuinwijk van Moortebeek, die net naast de door drugsgeweld geteisterde Peterboswijk is gelegen. Jawel, zo een contrast is lopen – en leven – in Brussel!

In het spoor van Remco Evenepoel

Voorbij de brug onder de Brusselse Ring leidt het parcours naar de trainingsvelden van voetbalclub Anderlecht in Neerpede, waarna we een pittige lus door het Pajottenland maken. In het pittoreske dorpje Sint-Anna-Pede belanden we alzo in het spoor van Pieter Bruegel de Oude, die zich vijf eeuwen geleden voor zijn meesterwerken liet inspireren door het boerenleven en het heuvelachtige landschap van deze streek.

Bergop en bergaf door het Pajottenland beginnen de kilometers stilaan door te wegen. We beklimmen nog snel een steil kasseibaantje, dat volgens de bordjes van de fietsroute R.EV1703 deel uitmaakt van Remco Evenepoels vaste trainingsparcours. Een garantie voor een conditieopbouw van wereldniveau? Ik geloof het graag! Terug aan de finish in het Laarbeekbos geeft mijn sporthorloge na 26 km meer dan 300 hoogtemeter aan, wat van de Brussels Nature Run een ideale voorbereiding op een groter doel maakt: niet te lang, niet te zwaar en met een heel afwisselend parcours.

Nationaal Park Marathon

Twee weken later staat er een heel andere wedstrijd op het programma: de derde editie van de Nationaal Park Marathon met start en aankomst in Maasmechelen. De organisatoren hebben ervoor geopteerd om voor de naam marathon te gaan, maar met 42,195 km op overwegend onverharde paden door het Nationaal Park Hoge Kempen kan dit evenement net zo goed als een trail worden benoemd. Een meevaller voor eind februari is alleszins het zonnige weer en temperaturen boven de 10 graden. Onverwacht kan zelfs de short al worden aangetrokken. Misschien daarom dat ik het vooropgestelde ritme meteen te pakken heb, wat goed is voor de moraal.

Daarbij komt dan ook nog het prachtige decor als motivator met na amper 6 km al de passage over de gloednieuwe pontonbrug tussen de twee mijnterrils in Terhills. De mijnterrils worden niet tot op de top beklommen en ook elders op het parcours is er niet overdreven veel klimwerk, waardoor het met een totaal van 326 positieve hoogtemeter nog meevalt.

Een grotere uitdaging tijdens de Nationaal Park Marathon vormen de vele modderplassen op de paden en de fikse tegenwind op de heidevlakten. Een opvallende en aangename vaststelling is dat er ondanks het grote succes van het evenement je als deelnemer nooit het gevoel krijgt in een grote massa mee te lopen. Al na enkele kilometers loop je bij momenten zelfs helemaal alleen, waardoor je het landschap en de natuur van het Nationaal Park Hoge Kempen nog intenser ervaart. En da’s genieten!

Klaar voor je volgende loopuitdaging of aan het trainen voor een ultra? Hier kan je de komende maanden in België terecht: Kris’ trailagenda voor 2025.