Veilig een trailrun lopen

Veilig een trailrun lopen
Vincent Siringo

Vincent Siringo is verantwoordelijke running bij Sportevents, de organisator van de Scott Xtrails in België, Nederland en Frankrijk alsook van verschillende natuurlopen, adventure races, triatlons en fietsevents in België en over de grens. Daarnaast is Vincent ergotherapeut en zelf ook een begeesterd trailrunner. “Sportief, maar ook koppig competitief”, zoals hij het zelf zegt. Veilig in een langeafstandswedstrijd lopen is weer anders dan veilig een trailrun lopen, waar moet je allemaal rekening mee houden?

Tekst: Sandra Gyles

Veilig een trailrun lopen

Kan iedereen meedoen aan trailruns?

Vincent Siringo: “De Scott Xtrails is de verzamelnaam van vier tweedaagse trailraces in de Ardennen (zomer en winter), Nederlands Limburg en in april in de Vogezen. Door de race op verscheidene plaatsen te organiseren, bieden we voor ieder wat wils. Geen twee omlopen zijn gelijk qua techniciteit, lengte van de beklimmingen of vettigheid van de ondergrond. Op zaterdagochtend vindt er een kortere, steevast ietwat spectaculairdere race plaats. Op zaterdagavond volgt een nachttrail en op zondag de hoofdrace. Je kan uiteraard ook aan elke race afzonderlijk meedoen.”

Wat zijn zoal de risico’s waar jullie mee te maken krijgen?

“In de winter krijgen we meer te maken met onderkoeling. Mensen hebben dat vaak niet snel door. Ze staan in het zweet, trekken iets uit en koelen zonder dat ze het merken toch rap af. In theorie is ook verloren lopen mogelijk. Voor vertrek sturen wij mensen op pad die alle markeringen checken en er zijn altijd crew members op het parcours. Verder krijgen we geregeld te maken met ongelukjes, zoals verstuikingen, open wondjes, iemand die is gevallen of tegen een steen is gebotst. Gelukkig meestal niets ernstigs. Als tip kan ik meegeven: weet wat je eet, drinkt en ken je materiaal. Veilig een trailrun lopen betekent ook goed voorbereid zijn. Ga dus niet last minute iets nieuws proberen.”

Zijn deelnemers goed geïnformeerd?

“Voor de wedstrijd krijgen de deelnemers een gpx-bestand met de route, informatie over de race en wat er verplicht mee moet. Een smartphone, waterzak, herbruikbare beker voor de lange afstanden, lamp voor de nachtruns, met een extra batterij… In de racebriefing staat ook wat we verwachten qua schoeisel. Heeft het de laatste weken geregend, dan wijzen we op het voordeel van schoenen met iets meer grip, zoals de Scott Supertrac, om goed mee in de modder te lopen. Mails van mensen die voor het eerst meedoen en zich afvragen hoe ze zich moeten voorbereiden, zal ik altijd uitgebreid beantwoorden. Zij willen immers ook veilig een trailrun lopen en willen zo veel mogelijk informatie hebben.”

Hoe is de medische hulp ter plaatse geregeld?

“Er staat altijd een dokter aan de finish. Die heeft alles bij, ook morfine. Afhankelijk van het terrein is er ook een 4×4 of een quad, zodat hulp altijd snel ter plaatse is. Onze medewerkers staan met elkaar in contact en de hulpposten en brandweer zijn op de hoogte. Op de events die wij organiseren, is er nagenoeg overal gsm-bereik en anders voorzien we een andere oplossing. Verder staat het noodnummer van de racedirecteur omgekeerd op het borstnummer van de deelnemers gedrukt, zodat ze zich niet in bochten moeten wringen om het te kunnen lezen.”

Hoe weet je of iedereen veilig doorkomt?

“We letten er sowieso op dat alles heel goed is aangeduid en kennen het gebied echt vanbuiten. Als iemand me belt en me zegt dat er daar of daar iets is gebeurd, weet ik bijna exact op welk brugje hij staat. De deelnemers worden ook getrackt. Als nummer 499 op een bepaald uur langs het eerste checkpunt is gepasseerd en nummer 500 is er een uur later nog niet, dan sturen we iemand om dit te controleren. Momenteel zijn we ook aan het kijken of we deelnemers voordelig een verzekering kunnen aanbieden. Voor een klein extra vast bedrag zijn ze dan gerust.”

Het ergste dat je zelf al eens hebt meegemaakt?

“Bij de Scott Xtrails? Dat was begin dit jaar, toen een deelneemster een viervoudige beenbreuk opliep, dat was echt brute pech (zie kader). De dokter was gelukkig meteen ter plaatse en binnen tien minuten stond de 112 er. Uit eigen ervaring weet ik dat het wel eens anders kan. Tijdens een trailrace in het buitenland geraakte ik gedehydrateerd. Ik heb me toen zelf naar een volgende hulppost moeten slepen en daar nog eens drie uur moeten wachten op repatriatie om vervolgens met mijn hoofd in omgekeerde rijrichting te worden afgevoerd…” Veilig een langeafstandswedstrijd lopen betekent rekening houden met heel wat factoren.

Zelfs veilig een trailrun lopen kan het op het einde fout gaan. Melanie Roelandt liep tijdens een trailrun in de Ardennen – op tien meter van de finish – een viervoudige beenbreuk op. Melanie: “Het ongeval gebeurde echt heel erg stom. Ik sprong van een talud van een halve meter hoog en kwam verkeerd terecht. Resultaat: een viervoudige beenbreuk met een dubbele scheenbeenbreuk, kuitbeenbreuk en enkelbreuk. Leuk is anders, maar het zal me niet verhinderen om later dit jaar weer in Houffalize aan de start te staan. Uiteraard zal het dan in mijn achterhoofd spelen, maar ik ga me niet laten tegenhouden door schrik. Dit kon evengoed thuis gebeuren, tijdens een training. Op het ogenblik van de valpartij zag ik het even niet meer zitten. En ik moet zeggen: het ziekenhuis in Bastogne ging niet heel professioneel te werk. Als ik de chirurg in Kortrijk mag geloven, heb ik echt geluk gehad dat ik zo snel gerepatrieerd werd en men in Kortrijk meteen overging tot een operatie. En dan hebben we het over Bastogne… Ik mag er niet aan denken wat ik na een ongeval op een trail in het buitenland zou tegenkomen. Nu ja, eind goed al goed. Wat ik wel nog wil vermelden: al die hartverwarmende berichtjes van collega-trailrunners hebben echt veel deugd gedaan. Op zo’n moment merk je dat de trailwereld een hechte groep is.”