Begin mei voelt Toscane als een hete Belgische zomer. De cipressen staan strak in het landschap, het stof zweeft boven de witte gravelwegen en Siena ademt koersgeschiedenis. Arthur en ik zijn hier niet voor een wedstrijd, maar voor onze eigen versie van een klassieker: de Strade Bianche. We fietsen de profroute van 2025, maar dan met de gravelbike en net iets meer tijd.

Tekst & foto’s: Charlotte Dewilde

Geen volgwagens dus, wel stof in onze neusgaten, espresso in dorpsbarretjes en vermoeide benen na lange stroken zonder schaduw. Wat begint met een overmoedige trailrun in de hitte, eindigt op de iconische Piazza del Campo in Siena. Te voet, maar met een gevoel van pure grandeur.

Warm-up met trailrunning en een agriristorante

We rijden Toscane binnen met gravelbikes, kampeergerief en een plan dat even eenvoudig is als ambitieus: de profroute van de Strade Bianche 2025 fietsen, maar dan met onze gravelbikes in plaats van koersfietsen en in twee dagen. Nog voor de eerste meter gravel gereden is, maken we echter een klassieke fout. Na aankomst op onze camping trekken we onze loopschoenen aan voor een korte trailrun. Het wordt een uitputtingsslag door droge heuvels, zonder schaduw, in een hitte die ons meteen leegzuigt. Het is een voorbode. Toscane zal ons niets cadeau doen.

’s Avonds gooien we het over een andere boeg. Op ons chicst, met onze fietsbenen onder tafel, eten we in een agriristorante in de Toscaanse heuvels. We genieten van een eenvoudige, maar perfecte keuken met uitzicht op onze route voor de komende dagen. Terwijl de zon zakt en de witte gravelstroken roze kleuren, voelen we het: dit wordt geen gewone fietstocht.

Hete witte wegen

De volgende ochtend begint het echte werk. De strade bianche – letterlijk ‘witte wegen’ – zijn hard, met grote stenen en vele putten. Het stof kruipt overal: in je ogen, je kleren en je neusgaten. Douchen mét fiets aan het einde van de dag is geen luxe, maar een noodzaak. De cipressen zijn prachtig, maar genadeloos: schaduw geven ze niet. Zelfs in de lente is de hitte intens, vooral op de lange open stroken waar de zon vrij spel heeft.

Toch hebben die witte stenen ook iets magisch. Ze reflecteren het licht en geven, hoe tegenstrijdig het ook klinkt, een verkoelende sensatie. Of misschien is het mentaal: het besef dat je rijdt over wegen waar enkele weken eerder de besten ter wereld streden.

Focaccia en espresso

Arthur, grote koersfanaat, kent elke grindsectie, zoals Monte Sante Marie en Le Tolfe, uit het hoofd: “Hier ging Van der Poel in de aanval”, roept hij, terwijl hij tempoversnellingen simuleert en kleine aanvallen plaatst. En even later: “Dit is waar de koers brak.” Ik lach en volg op waardige afstand. Even wanen we ons profs, tot de realiteit ons weer inhaalt.

Onderweg passeren we kleine Toscaanse dorpjes waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Voor een paar euro krijgen we er topespresso en verse focaccia. Na de eerste etappe zetten we onze tent op een camping ten zuiden van Siena, pal op de route. Koken doen we zoals Italiaanse sporters dat doen: ravioli met tomaten, salie, olijfolie en Parmezaan.

Siena met haar legendarische klim

Op dag twee maakt vermoeidheid plaats voor een roes. Als finale rijden we Siena binnen, richting dé klim: de steile stroken naar Piazza del Campo. Waar de profs finishen op lege straten met dranghekken vol supporters, banen wij ons een weg door hordes toeristen met ijsjes en selfiesticks.

Ik moet afstappen. Maar te voet, met de fiets aan de hand, de piazza oplopen voelt groots. Monumentaal. Een grote ‘gelato’ later en wat verplichte kiekjes, rollen we tevreden terug. Onze Strade Bianche per gravelbike was geen wedstrijd. Het was een beproeving, een ode aan stof en hitte, aan eenvoud en grandeur. En vooral: een herinnering die blijft nazinderen.

Heroïsche wielerkoers

De Strade Bianche is geïnspireerd op L’Eroica (Monte Paschi Eroica), een wielerevenement dat sinds 1997 elke herfst in Toscane plaatsvindt. Eroica betekent ‘heroïsch’ en verwijst niet alleen naar het loodzware parcours, maar ook naar het materiaal: deelnemers rijden met klassieke fietsen van minstens dertig jaar oud. Voor de professionele wedstrijd werd die nostalgische regel losgelaten, al bleef de heroïsche geest intact. strade-bianche.it