Enkele keren per jaar wissel ik de Alpen in voor een bezoekje aan het Belgische thuisfront. Deze keer niet alleen voor frieten, familie en vrienden, maar ook voor een interview in een Leuvense bruine kroeg met sportjournalist Maarten Vangramberen.

Tekst: Charlotte Dewilde / Foto’s: Maarten Vangramberen

Als sportjournalist kom je op de meest uiteenlopende plaatsen, van metropolen tot kleine Franse bergdorpjes. Wat was afgelopen seizoen de meest verrassende spot?

“Tijdens de Olympische Spelen in Parijs had ik een oude mountainbike waarmee ik elke dag 20 kilometer heen en terug (dus 40 km per dag) van het hotel naar het stadion fietste. Zo kwam ik langs het ‘Canal Saint-Martin’, dat me aangenaam verraste. Weinig toeristen en overal gezellige cafeetjes.”

De Olympische Spelen draaien niet alleen om sport, maar ook om emotie. Welk emotioneel verhaal van een atleet bleef het diepst bij je nazinderen?

“Nafi Thiam die begint te huilen na haar derde gouden medaille op de Olympische Spelen. Ook al lijkt het voor de buitenwereld misschien niet zo, het is toch steeds moeilijker dan gedacht. Zo had ze maar net twee weken voor de Spelen haar ticket beet. Bij de finish van de olympische marathon vroeg atleet Michael Somers na het interview of hij mijn telefoon even mocht gebruiken om naar zijn papa die ernstig ziek was te bellen. Zulke momenten raken me als sportjournalist.”

Vele landen hadden voor Parijs hun eigen airconditioning bij. Jij neemt steevast je eigen hoofdkussen mee. Wat is het bijzonderste dat je een atleet al wist mee te sleuren?

“Het idee van dat hoofdkussen kwam van Greg Van Avermaet, die ik vele jaren geleden op de vooravond van de Ronde van Vlaanderen met zijn eigen hoofdkussen onder zijn arm voorbij zag lopen. Natuurlijk worden er nog vele andere zotte zaken, zoals matrassen, meegenomen, maar daarvoor zorgt de ploeg en niet de atleet zelf.”

Treedt er tijdens zo een monstersportzomer geen moment van verzadiging op?

“Beu word ik het niet, maar er treedt natuurlijk wel vermoeidheid op. De laatste jaren hebben we in verschillende sporten vele sterke Belgische atleten, waardoor ik gedurende de zomer een permanente spanning beleef. Ook moet ik snel en veel switchen van sporten, wat mentaal een hoge focus vereist. Zo interviewde ik wielrenster Justine Ghekiere daags na weken in het atletiekstadion te hebben ‘gelogeerd’.”

Als je een voorspelling zou moeten doen: welk evenement of welke atleet zal de headlines domineren in 2025?

“Ongetwijfeld het WK wielrennen in Rwanda. Het Afrikaanse continent is hiermee aan zijn debuut toe. We zagen de voorbije zomer een ijzersterke Evenepoel die op Pogačar aan het inlopen is, wat de Afrikaanse primeur met zijn vele hoogtemeters enkel maar spannender zal maken.”

In september trek je naar Tokio voor het WK atletiek. Je was daar ook voor de Olympische Spelen van 2020 (omwille van corona in 2021). Aangezien je zelf elke dag loopt, zijn er routes die je daar wil doen?

“Jammer genoeg heb ik bij mijn eerste Spelen in Tokio twee weken lang enkel een kleine donkere garage gezien waar ik elke dag met een springtouw en matje workouts deed. Het was toen wegens corona ten strengste verboden om buiten te komen. De laatste week kon ik dan eindelijk door de bloemige parken van Tokio joggen en daar zien ze me zeker terug.”

Jouw sportzomer sluit je af op het WK wielrennen in Rwanda. Ga je, zelf een fervent fietser zijnde, de Mont en Mur de Kigali beklimmen? Of plan je misschien een bikepacking?

“Sinds 2016 loop of fiets ik elke lokale ronde van het WK wielrennen, dus ook de lokale lus in Kigali. In Rwanda heb ik voor bikepacken jammer genoeg te weinig tijd. Een vijfdaagse gravelbikepacking staat wel op mijn verlanglijst. De minimalistische bikepackinglevensstijl is een uitdaging, want als journalist/presentator in alle weersomstandigheden heb ik altijd veel mee.”

Grote sportevenementen hebben een aanzienlijke ecologische voetafdruk. Hoe zie jij de balans tussen massasportevenementen en de groeiende aandacht voor duurzaamheid?

“In mijn ogen staan massasportevenementen en duurzaamheid haaks op elkaar. Als je de beste atleten van over de hele wereld op een plaats wil krijgen, is duurzaamheid een utopie. Je kan wel bepaalde maatregelen invoeren en zo de impact terugdringen. Zo werd in Parijs bijna uitsluitend met bestaande infrastructuur gewerkt en kreeg het ecologisch gebouwde olympische dorp na de Spelen een nieuw leven. Een drastische ommekeer zou de invoering van vier à vijf olympische sites kunnen zijn. De Spelen worden dan zo over de hele wereld verdeeld.”

In 2018 vroeg mijn collega je of je nog een ultieme loopdoelstelling had? Toen vertelde je haar dat je graag op elk continent een marathon wilde lopen. Heb je deze droom al kunnen verwezenlijken?

“Ik liep in maart een marathon voor Kom op tegen Kanker, maar op elk continent is me dat nog niet gelukt. Misschien toch eerst die gravelbikepacking verwezenlijken.”