Home Blog Pagina 24

Review: Vaude Monviso 2,5-laagse hardshell jas

Het maakt niet uit of het een skitocht, bergwandeling of via ferrata is – wie in alpiene terrein onderweg is, moet altijd rekening houden met sneeuw, regen of storm. Het weer in Madeira is wisselvallig dus een betrouwbare regenjas is een absolute must. Investeren in goed materiaal loont, geloof ons!

Tekst & foto’s: Ophélie Jammaers

De Monviso 2,5-layer hardshell jas op papier

Deze hardshell regenjas biedt compromisloze weerbescherming en is perfect afgestemd op de behoeften van alpinisten. Met een waterkolom van 20.000 mm en een zeer hoge dampdoorlaatbaarheid is Ceplex Pro het meest efficiënte membraan van VAUDE. De beide hooggeplaatste voorzakken zijn ook met een klimgordel om goed bereikbaar, tegelijkertijd glijdt de jas ook bij hoge grepen boven het hoofd niet uit de gordel. De volledig helm compatibele capuchon en de hoge stormkraag beschermen, net als de verstelbare zoom en verstelbare manchetten, tegen sneeuw en wind. Bij stijgende temperaturen zorgt de onderarmventilatie voor effectieve verkoeling. Om op elk weer voorbereid te zijn, is de Monviso 2,5-laagse hardshell jas voor dames zo gesneden dat verschillende isolatielagen volgens het laagjesprincipe kunnen worden gecombineerd. Dit maakt hem tot een robuuste metgezel voor ambitieuze bergtochten in alle seizoenen.

De tester

  • Ophélie, 26 jaar
  • Fervente hiker
  • Waar getest? Madeira: van kust en regenwoud tot onherbergzaam terrein in de bergen
  • Verdict? Bescherming tegen weer en wind in een mooi jasje!

Testverslag

Eerste indruk

Geen saaie zwarte regenjas, dit keer mag het wat opvallender. Ik kies voor een fluo oranje exemplaar van het Duitse merk VAUDE. De bordeaux en donkerblauwe versies zijn niet meer beschikbaar in mijn maat. Geen erg: kleur brengt fleur. En zo ben ik bovendien goed zichtbaar daar in de bergen van Portugal. Als er een reddingsactie nodig is, zullen ze niet veel tijd verliezen met het zoeken.

De jas zit goed en voelt kwalitatief aan. Bovendien draagt het product het VAUDE Green Shape-label dat staat voor een milieuvriendelijk en functioneel product, gemaakt van duurzame materialen. Als lid met Leader-status bij de onafhankelijke organisatie Fair Wear zet VAUDE zich in voor eerlijke arbeidsomstandigheden en lonen. De jas bestaat uit hoogwaardig polyester, gemaakt van gerecyclede PET-flessen. Het productieproces bespaart hierdoor tot 50 procent energie en CO2-uitstoot. Bovendien is er bij de water-en vuilafstotende afwerking geen gebruik gemaakt van milieubelastende fluorkoolwaterstoffen. Het membraan is volledig PFC-vrij. Een dikke plus wat mij betreft!

In de praktijk

De eerste ochtend regent het pijpenstelen. Hoewel de winters mild zijn op Madeira, valt het regenseizoen niet te onderschatten. Een perfecte test voor de regenjas. Gelukkig rolt de regen moeiteloos van het buitenstof af. Oef! De verstelbare capuchon en hoge kraag zorgen ervoor dat geen enkele druppel naar binnen sijpelt. Het trekkoord in de taille is eenvoudig aan te trekken en de waterbestendige ritssluiting werkt als een miniatuur regengoot. Het overtollige regenwater baant zicht vlotjes een weg naar beneden.

Er is duidelijk nagedacht over het design van de jas. Zo past de kap van de jas past perfect over een helm.  De zakken zijn dan weer iets hoger geplaatst, waardoor ze toegankelijk blijven met een klimgordel of rugzak. Persoonlijk vind ik het onhandig dat de zakken bijna op borsthoogte zitten, omdat ik gewend ben kleine spullen zoals een zakdoek of identiteitskaart in mijn heupzakken op te bergen. Wat ik wel fijn vind, zijn de praktische ventilatieritsen onder de oksels. Deze helpen me enorm om mijn temperatuur te reguleren tijdens inspannende stukken. Bovendien bieden de pasvorm en snit optimale bewegingsvrijheid.

Hoewel een 3-laagse jas de beste keuze blijft voor meerdaagse tochten met een rugzak, presteert de Monviso 2,5-layer hardshell verrassend goed. Het membraan blijft waterdicht, zelfs bij wrijving met de rugzak, en de jas biedt voldoende bescherming. Houd er wel rekening mee dat een 2,5-laagse jas doorgaans minder slijtvast is en mogelijk iets minder lang meegaat dan een 3-laagse variant.

Nabeschouwing

De Monviso 2,5-layer hardshell jas in een notendop? Een 2,5-laagse hardshell voor avonturen het hele jaar rond, mét oog voor duurzaamheid. Dankzij het Ceplex Pro-membraan levert hij topprestaties. En dat met een verminderde ecologische voetafdruk, want de jas werd vervaardigd uit gerecycleerd materiaal en is bovendien PFC-vrij. Deze jas verenigt basic design met functionaliteit, is robuust en toch super licht.

Review: Peak Design Ultralight Packing Cubes

Packing cubes zijn dé ultieme hack om compact en georganiseerd op reis te gaan. Het zijn afsluitbare zakken in verschillende soorten en formaten, waarmee je kleding en reisspullen eenvoudig kan ordenen in je rugzak. Als je rugzak de kast is, zijn packing cubes de lades. Je rolt of vouwt je kleren netjes op in de packing cubes en schikt ze daarna Tetris-gewijs in je backpack. Ik test de ultralight packing cubes van Peak Design uit op de Madeira Trail.

Tekst & foto’s: Ophélie Jammaers

De Peak Design Ultralight Packing Cubes op papier

De ultralichte, minimalistische packing cubes van peak design zijn beschikbaar in verschillende maten, kleuren en stoffen. Het ontwerp is teruggebracht tot de essentie: een compact design met één ritssluiting voor eenvoudige toegang. Ondanks hun eenvoud zitten deze cubes boordevol doordachte functies.

Je kan kiezen uit twee soorten materialen: het weerbestendige 50D Terra Shell of transparant nylon gaas. De Terra Shell cubes hebben getapete naden en weerbestendige UltraZips voor een betere water-en scheurbestendigheid. De packing cubes gemaakt uit nylongaas daarentegen kunnen uitzetten tot het dubbele van het maximale volume en lenen zich perfect voor spullen die moeten ademen.

Met de Cord Hook draaglussen kun je jouw cube omtoveren tot een ultralichte sling door een verstelbare draagriem of PD camerariem (beide apart verkrijgbaar) te bevestigen. Daarnaast monteer je jouw cube extern aan een Peak Design tas via de twee externe draagriemdoorvoeren voor een nieuwe dimensie van modulaire organisatie. Wanneer ze niet in gebruik zijn, kunnen de packing cubes volledig plat worden gevouwen en opgerold met het elastische ritstrekkoord. 

De tester

  • Ophélie, 26 jaar
  • Fervente hiker
  • Waar getest? Madeira: van kust en regenwoud tot onherbergzaam terrein in de bergen
  • Verdict? Super licht en praktisch, maar niet comprimeerbaar en waterdicht

Testverslag

Eerste indruk

Ik vind het leuk dat je kan kiezen tussen verschillende formaten en kleuren. Het grootste formaat gebruik ik om mijn windstopper, donsjas en merino-wol t-shirt in weg te stoppen, terwijl de middelmaat zich bijvoorbeeld perfect leent als toiletzak. Het kleinste formaat is wel heel erg klein, maar kan perfect dienstdoen als zakje voor je oplader of hoofdlamp.

In de praktijk

De packing cubes maken het bizar gemakkelijk om mijn rugzak elke dag in- en uit te pakken. Dankzij de verschillende kleuren en materialen weet ik precies welk item waar zit. Het is ook leuk om organisatorisch te werk te gaan en mijn spullen in categorieën te verdelen. Als ik ’s avonds een extra paar sokken wil aantrekken, hoef ik alleen de juiste packing cube te pakken in plaats van mijn hele rugzak leeg te halen of een dry bag weer luchtdicht te maken. Voor grammenjagers komt een packing cube met kleding trouwens handig van pas als hoofdkussen. Lekker zacht!

De Terra Shell cubes zijn weerbestendig, maar niet volledig waterdicht. De stretch mesh-variant biedt daarentegen helemaal geen bescherming tegen weersinvloeden. Zowel de Terra Shell cubes als de nylongaas cubes zijn niet comprimeerbaar, waardoor ze niet erg plaatsbesparend zijn. Hoewel de rits handig is om snel iets te vinden zonder alles overhoop te halen, kies ik volgende keer liever voor dry bags. Die zijn volledig waterdicht én comprimeerbaar.

Nabeschouwing

De Peak Design Ultralight Packing Cubes zijn een uitstekende keuze voor georganiseerde reizigers die licht en efficiënt willen inpakken. Ze zijn perfect voor alledaagse tripjes, kampeerweekenden en vakanties. Nooit meer chaos in je koffer!

Omdat de cubes niet waterdicht zijn, zijn ze minder geschikt voor bestemmingen met langdurige regenval, zoals de Madeira Trail. Voor meerdaagse trektochten zijn comprimeerbare dry bags een betere keuze, omdat deze volledig waterdicht zijn en ook nog eens extra ruimte besparen in je rugzak. Toch blijven de Ultralight Packing Cubes ideaal voor wie georganiseerd wil reizen en zijn spullen snel toegankelijk wil houden, zonder concessies te doen aan stijl en gebruiksgemak. 

De perfecte reisrugzak van Cotopaxi

Een koffer of liever een rugzak? Je bent noch de eerste, noch de laatste die daarover twijfelt. Een oplossing hebben we ook. Die vonden we namelijk in de Allpa-collectie van Cotopaxi, een verzameling tassen in verschillende formaten waar verrassend veel in past.

Cotopaxi Allpa-backpacks combineren het gemak van een koffer met het comfort van een rugzak.
Gemaakt van duurzame, gerecycleerde materialen en voorzien van handige functies zoals een verborgen paspoortvak en een gewatteerd laptopvak, zijn ze perfect voor elke reis.

Wat de Allpa-collectie bijzonder maakt?

>> Het slimme design. De tassen hebben een clamshellopening voor een gemakkelijke toegang tot je spullen alsook meerdere compartimenten voor een hypergeorganiseerde opslag.

>> De duurzame materialen. Robuust, gerecycleerd polyester en ballistisch nylon maken de tassen licht en tegelijk extreem slijtvast.

>> Het ergonomische ontwerp. Waaronder een gevoerd draagsysteem, een afneembare heupband en een slimme gewichtsverdeling.

>> Last but not least noemen we Cotopaxi’s missie. Zoals alle producten van het merk draagt de Allpa-lijn bij aan Cotopaxi’s sociale impact: 1% van de omzet gaat naar  armoedebestrijdingsprojecten wereldwijd.

Zo is elke reis niet alleen een avontuur voor jou, maar ook een kans om iets terug te geven.

–> Verkrijgbaar bij de betere outdoorspecialisten in de Benelux.

Loopnieuws 2025: trends, trainingen en trails

De loopwereld staat niet stil, en jij dus ook niet! We duiken in enkele looptrends, delen weetjes en verklappen waar de mooiste loopevents van 2025 plaatsvinden. Tijd om je veters te strikken!

Ultieme uithoudingsproef voor avonturiers

Een 100 km lange tocht door uitdagend terrein, met een rugzak van 20 kg, kaart en kompas, en geen GPS of hulp van buitenaf. Dat belooft de allereerste editie van Tenderfeet van 6 tot 8 juni. De loodzware wedstrijd is geïnspireerd op de befaamde Special Forces-proef. De exacte locatie blijft geheim tot enkele uren voor de start. Alleen de meest vastberaden atleten met voldoende oriëntatie-, survival- en trailrunervaring weten deze mentale en fysieke uitputtingsslag te trotseren. Wie binnen 48 uur finisht, is een winnaar. Durf jij de uitdaging aan? tenderfeet.be

Rennen in de Poolse Tatra

In voor een skyrun, maar mag het eens wat anders zijn dan de Alpen? Zet dan de Tatra SkyMarathon in je agenda. Dit spectaculair trailrunningevent in het hart van het Poolse Tatragebergte vindt dit jaar plaats op 26 juli. De race biedt verschillende afstanden en moeilijkheidsgraden. Er is de Tatra SkyMarathon (42 km, 3300 hm+), een loodzware uitdaging voor de echte diehards. De Orava Trail (36 km, 1500 hm+), een kortere, maar intense trail voor lopers die hun grenzen willen verleggen. Alsook een Tatra Trail (15 km, 650 hm+) en een Mini Tatra Sky (5 km, 120 hm). Foto: © Tatra SkyMarathon, Tomasz Wysocki – całość / tatraskymarathon.pl/en

BK Skyrunning trekt naar het Lake District

Voor de 3de editie van het BK Skyrunning steken we de grote plas over naar het adembenemende Lake District in Engeland. Dit ruige merengebied mag dan lager liggen dan de Alpen, het biedt wel uitdagend terrein dat perfect is voor skyraces. Er zijn verschillende afstanden voor beginnende en ervaren berglopers. Drie disciplines zijn onderdeel van het BK: de Swirral Grind 850 (6 km, 850 hm), de St. Sunday Race (29 km, 2050 hm) en de Rab Helvellyn Sky Ultra (57 km, 3700 hm). klimenbergsportfederatie.be

Trails voor natte neuzen

Waar bij canicross vooral de snelheid primeert en kortere afstanden van enkele kilometers gebruikelijk zijn, leggen lopers en hun viervoeters tijdens canitrails samen minimaal 7,5 km en soms zelfs (ultra)marathons af. Alles – van techniek tot tempo, ervaring en materiaal – is er hier dus op gericht om lang te lopen. In België zie je met mondjesmaat de eerste wedstrijden verschijnen. Zo kan je het weekend van 12-13 april terecht in Libramont voor de Dog-Trailer Race 2.0. Over de grens in Nederland, Frankrijk en Duitsland heb je veel meer keuze. Foto: © Shutterstock / canisports2enjoy.nl/canisportskalender

Karel Sabbe verpulvert record in Nieuw-Zeeland

De Belgisch ultraloper Karel Sabbe schreef opnieuw geschiedenis. Begin dit jaar voltooide hij de 3006 km lange Te Araroa in 31 dagen, 19 uur en 39 minuten, waarmee hij het vorige record met bijna 18 dagen verbrak. De Te Araroa doorkruist Nieuw-Zeeland van noord naar zuid, langs kustlijnen, door regenwouden en over vulkanen. Sabbe liep gemiddeld 95 km per dag. Behalve een gezwollen been, een open teen en veel slaaptekort, kampte hij zelfs met een aanval van wilde honden waarbij zijn begeleider Kobe gewond raakte. Met deze Fastest Known Time (FKT) voegt Sabbe een nieuw record aan zijn indrukwekkende palmares toe. karelsabbe.com

Lopen door oorlogsgeschiedenis

Op zaterdag 3 mei 2025 vindt de Belgian Front Memorial Trail plaats. Dit sportieve eerbetoon staat volledig in het teken van de Eerste Wereldoorlog – die nu meer dan 100 jaar geleden plaatsvond in de Westhoek. De route voert lopers langs historische locaties rond Ieper en Diksmuide. Qua afstanden kan je kiezen uit de Long Way (102,9 km solo of in estafette), de Half Marathon (21,1 km) of The Short Run (5 km). Foto: © Shutterstock / belgianfrontmemorialtrail.be

Première Lowa Trail Trophy

Van 21 tot 25 mei 2025 vindt in Pfronten, Duitsland, de allereerste editie van de Lowa Trail Trophy (LTT) plaats. Dit vierdaagse etappe-evenement van in totaal 102,50 km en gemiddeld 1810 hm+ per dag neemt trailrunners mee over de mooiste paden van de Allgäu en de omliggende Alpen. De wedstrijd belooft een perfecte mix van sportieve uitdaging en adembenemende panorama’s. Een mooie opwarmer voor het hoogseizoen van alpine trailrunning. trail-trophy.com

Trailrunning Retreats in het Wipptal 

Je trailrunskills te verbeteren? Dan is deze fijne weekendformule (23-25 mei, 4-6 juli of 26-28 september) in de Tiroolse Alpen geknipt voor jou als beginneling of ervaren trailrunner. Drie dagen lang loop je door adembenemende coulissen en dat onder begeleiding van drie lokale gidsen, waaronder de Vlaamse bergloopster Charlotte Dewilde. Wat er nog meer op het programma staat? Producttests, techniektips, voedingscoaching en core stability. wipptal.at/nl/trailrunning

Kris’ Loopverslag van een ultra: de 100 km del Caribe

Als de weergoden in Europa nog twijfelen tussen winter of lente, is het bijzonder uitnodigend om voor een trailloop naar een warme en zonnige bestemming te reizen. De Dominicaanse Republiek is zo een van die plekken en bij registratie voor deelname aan de 100 km del Caribe ben je bovendien verzekerd van een degelijk en goed verzorgd evenement.

Tekst: Kris Clerckx

Startpunt van de 100 km del Caribe is Rancho Francisco in San José de Ocoa, een bescheiden vakantiedomein op twee uur rijden van de hoofdstad, Santo Domingo. We zijn hier ver weg van de paradijselijke stranden en de populaire resorts. Voor ons strekken zich de bergen van de Cordillera Central uit, waardoor we ons als deelnemers aan de 100 km del Caribe een weg zullen banen. “Het is geen gemakkelijk parcours”, benadrukt organisatrice Mariluz Viñas. “Een goede voorbereiding is noodzakelijk om tot aan de finish in Constanza te raken.” En finishen betekent heel wat. De 100 km del Caribe is immers veel meer dan een wedstrijd. Als een van de weinige ultralopen in de Caraïben groeien veel deelnemers hier uit tot ultralopers, wat iemands leven volledig kan veranderen.

Sportief duel

Een bijkomende moeilijkheid tijdens de 100 km del Caribe is de start midden in de nacht. Om 4 uur klinkt het startschot, waarna we de eerste kilometers door de lege straten van San José de Ocoa lopen. Livio Feliz, de winnaar van vorig jaar, maakt er een vliegende start van. Al op de eerste kleine helling schiet hij weg. In al mijn enthousiasme zet ik de achtervolging in en na enkele kilometers sluit ik aan. Samen lopen we het nog slapende stadje uit en beginnen we zij aan zij aan de eerste bergzone van de dag. Bergop lijkt Feliz een tikkeltje sterker, maar in de afdaling en op de vlakke stukken haal ik hem met mijn lange benen zonder extra inspanning weer bij.

Aan het tweede bevoorradingspunt, na 31 km afwisselend bergop en bergaf, wordt het serieus. Vanaf de Puente de la Horma begint de 25 km lange klim naar El Pirámide met een gemiddeld stijgingspercentage van om en bij de 7%. Een na een voeren we het tempo op, en gelijk opgaand klimmen we hogerop. Veel fans zijn er niet om ons tijdens dit sportieve duel aan te moedigen. Tussendoor passeren we alleen bescheiden hutjes, waar boeren en hun gezin ons aankijken alsof we uit een andere wereld komen.

Grandioos decor

Na 42 km, waarvan de laatste 10 km duidelijk in het rood, gaat bij mij het licht uit. Feliz is te sterk en ik moet zelfs even te voet verder in de hoop wat te kunnen recupereren. Echt op dreef geraak ik niet meer tijdens de beklimming naar El Pirámide, maar het mooie landschap en een stralende zon motiveren me om er de moed in te houden. Ook de bevoorrading op de top van de 2480 meter hoge El Pirámide doet enorm veel deugd. Bovendien is het zwaarste deel van de wedstrijd voorbij.

Eerst volgen wel nog bijna 20 golvende kilometers op het plateau van het Parque Nacional Valle Nuevo, maar vanaf km 73 gaan we een hele lange en niet al te technische afdaling in. En die komt als geroepen om toch weer wat vaart in het loopritme te krijgen. Gelukkig heeft de organisatie ook in het laatste deel om de 10 km een bevoorradingspost voorzien, want de temperatuur is intussen opgelopen tot 30 graden. Met telkens bijna een halve liter water en een halve liter sportdrank hou ik mijn lichaam goed gehydrateerd en zonder inzinking haal ik uiteindelijk net onder de 11 uur de finishlijn. Met op de koop toe een tweede plaats in de uitslag, al primeert vooral het goede gevoel om nog eens 100 km te hebben afgelegd in een grandioos decor.

Trainen voor een ultra? Lees dit verslag van Kris.

Praktisch

Meer informatie over de 100km del Caribe: www.100kmdelcaribe.com

Ernaartoe: met dank aan Air Europa vlogen we in minder dan 15 uur van Brussels Airport naar Santo Domingo met slechts een korte overstap in Madrid: www.aireuropa.com

Logies en transfers ter plekke: www.sudamericatours.be

Kris’ trailagenda voor 2025: natuurlopen en trailruns in je buurt

Klaar voor je volgende loopuitdaging of aan het trainen voor een ultra, zoals onze redacteur Kris? Hier kan je de komende maanden in België terecht.

Tekst: Kris Clerckx

Kris’ trailagenda voor 2025

21 april 2025: Sahara City Run in Lommel

Een trail van 6, 10 of 16 km door het mulle zand en de duinen van de Lommelse Sahara in het nieuwe Nationaal Park Bosland. Als deze uitdaging meevalt, mag je je beginnen voorbereiden op een heuse ultratrail door de woestijn. www.saharacityrun.be

14 juni 2025: Trail Godefroy in Bouillon

Een van de meest gewaardeerde trails van ons land met drie afstanden boven de 50 km én veel hoogtemeters.  Wie droomt van deelname aan UTMB kan hier belangrijke punten verzamelen met het oog op een selectie. Start en aankomst is het machtige decor van de middeleeuwse burcht van Bouillon. www.trailrun.be/trail-godefroy-bouillon

5 en 6 juli 2025: Chouffe Trail

Een klassieker én voor traillopers de ideale start van de vakantieperiode. De uitdagende parcoursen tussen 10 en 80 km zijn een goede test voor een mogelijk nog zwaardere trail in het hooggebergte later in de zomer. www.trailrun.be/chouffe-trail

6 september 2025: Kemmelberg Trail

De Kemmelberg, een van de hoogste heuveltoppen van Vlaanderen, vormt een uitgelezen decor voor een pittige trailloop. De langere afstanden van dit evenement doen daar ook nog eens de Lettenberg, de Baneberg, de Rodeberg en de Monteberg bij wat het aantal hoogtemeters doet oplopen. www.trailrun.be/kemmelberg-trail

14 december 2025: Mijnentocht

Tussen Beringen en Heusden-Zolder, dwars door de Limburgse mijnstreek, liggen er flink wat kuitenbijters op je te wachten. Ideaal om net voor de kerstperiode de conditie te testen of om op de mijnterrils extra hoogtemeters te trainen in koud weer voor een volgende winterse uitdaging. www.mijnentocht.be

Van de Brussels Nature Run tot de 100 km del Caribe

De voorbije Belgische winter was lang, koud en vooral veel te nat. Toch slaagde onze redacteur Kris erin om zich met deelnames aan natuurlopen en trailwedstrijden in eigen land klaar te stomen voor de 100 km del Caribe, die begin maart plaatsvond in de Dominicaanse Republiek.

Tekst: Kris Clerckx / Foto’s © Nationaal Park Marathon by sportograf & Brussels Nature Run & Walk 

Kris’ verslag van de 100 km del Caribe vind je hier.

Op sportief vlak was vorig jaar geen hoogvlieger voor mij. Weliswaar finishte ik in de memorabele Marathon pour Tous tijdens de Olympische Spelen in Parijs en liep ik een korte wintertrail in de Franse Alpen uit, maar voor het overige stond iedere wedstrijd ‘DNS.’ naast mijn naam. Ingeschreven voor een 50 km in de Ardennen, maar afgezegd wegens een totaal gebrek aan conditie. Ingeschreven voor een 100 km door de Oostenrijkse bergen, maar te ziek om af te reizen. En zo scheelde er altijd wel iets om uiteindelijk op het troosteloze aantal van 0 ultratrails het seizoen te beëindigen…

De voorbije winter voelde dan ook een beetje aan als erop of eronder om weer aansluiting te vinden met meer trailloopplezier en deugddoende prestaties. En daarmee bedoelen we niet het wedijveren voor een hoge klassering, maar wel over dat goede gevoel dat het overschrijden van de finishlijn je geeft na een halve dag of langer lopen in de bergen of door een ander prachtig natuurgebied. Als eerste doel voor 2025 viel de keuze op de 100 km del Caribe in de Dominicaanse Republiek, waar ik exact tien jaar geleden mijn allereerste trailwedstrijd liep. Voor mij een heel motiverende gedachte om tijdens de natte en kille winterdagen in eigen land meerdere keren per week de trailloopschoenen aan te trekken en kilometers te vreten.

Door het Brussels groen

Cruciaal in de opbouw naar een ultratrail is om het lichaam tijd te gunnen om te wennen aan de vele trainingskilometers. En dat betekent: traag maar gestaag opbouwen, ook al neigt de interne motivatiemeter bij goede benen algauw naar sneller en veel meer. Voor wat extra trainingsprikkels is het uiteraard belangrijk om af en toe intensievere loopmomenten in te lassen, zoals een klimtraining op een steile helling of een loopwedstrijd.

Pas een maand voor de 100 km del Caribe speld ik een borstnummer op. De keuze is gevallen op een natuurloop dichtbij huis: de Brussels Nature Run, een eerste van vier evenementen in het kader van de Besox Nature Trail Series. Het parcours van de Brussels Nature Run werd uitgestippeld door VRT-journalist Tim Verheyden, die ook een gepassioneerd loper is. Verheyden stichtte de populaire BXL Run Crew en met de Brussels Nature Run wil hij laten zien hoe groen onze hoofdstad is. En dat verrassingseffect is er meteen aan de start in het Laarbeekbos, een 34 ha groot bosgebied tussen de Brusselse Ring, de universitaire campus van Jette en de spoorlijn Brussel-Dendermonde.

Na de aanvangskilometer passeren we in het westelijke deel van Brussel door het goed verborgen Wilderbos en in Molenbeek gaat het dwars door het Scheutbos met een surrealistisch zicht op weiden en in de verte de skyline van Brussel. Nauwelijks een kilometer verderop lopen we dan weer in alle sereniteit door de gezellige tuinwijk van Moortebeek, die net naast de door drugsgeweld geteisterde Peterboswijk is gelegen. Jawel, zo een contrast is lopen – en leven – in Brussel!

In het spoor van Remco Evenepoel

Voorbij de brug onder de Brusselse Ring leidt het parcours naar de trainingsvelden van voetbalclub Anderlecht in Neerpede, waarna we een pittige lus door het Pajottenland maken. In het pittoreske dorpje Sint-Anna-Pede belanden we alzo in het spoor van Pieter Bruegel de Oude, die zich vijf eeuwen geleden voor zijn meesterwerken liet inspireren door het boerenleven en het heuvelachtige landschap van deze streek.

Bergop en bergaf door het Pajottenland beginnen de kilometers stilaan door te wegen. We beklimmen nog snel een steil kasseibaantje, dat volgens de bordjes van de fietsroute R.EV1703 deel uitmaakt van Remco Evenepoels vaste trainingsparcours. Een garantie voor een conditieopbouw van wereldniveau? Ik geloof het graag! Terug aan de finish in het Laarbeekbos geeft mijn sporthorloge na 26 km meer dan 300 hoogtemeter aan, wat van de Brussels Nature Run een ideale voorbereiding op een groter doel maakt: niet te lang, niet te zwaar en met een heel afwisselend parcours.

Nationaal Park Marathon

Twee weken later staat er een heel andere wedstrijd op het programma: de derde editie van de Nationaal Park Marathon met start en aankomst in Maasmechelen. De organisatoren hebben ervoor geopteerd om voor de naam marathon te gaan, maar met 42,195 km op overwegend onverharde paden door het Nationaal Park Hoge Kempen kan dit evenement net zo goed als een trail worden benoemd. Een meevaller voor eind februari is alleszins het zonnige weer en temperaturen boven de 10 graden. Onverwacht kan zelfs de short al worden aangetrokken. Misschien daarom dat ik het vooropgestelde ritme meteen te pakken heb, wat goed is voor de moraal.

Daarbij komt dan ook nog het prachtige decor als motivator met na amper 6 km al de passage over de gloednieuwe pontonbrug tussen de twee mijnterrils in Terhills. De mijnterrils worden niet tot op de top beklommen en ook elders op het parcours is er niet overdreven veel klimwerk, waardoor het met een totaal van 326 positieve hoogtemeter nog meevalt.

Een grotere uitdaging tijdens de Nationaal Park Marathon vormen de vele modderplassen op de paden en de fikse tegenwind op de heidevlakten. Een opvallende en aangename vaststelling is dat er ondanks het grote succes van het evenement je als deelnemer nooit het gevoel krijgt in een grote massa mee te lopen. Al na enkele kilometers loop je bij momenten zelfs helemaal alleen, waardoor je het landschap en de natuur van het Nationaal Park Hoge Kempen nog intenser ervaart. En da’s genieten!

Klaar voor je volgende loopuitdaging of aan het trainen voor een ultra? Hier kan je de komende maanden in België terecht: Kris’ trailagenda voor 2025.

Wandelen in 2025: trends, tips en tochten

Wandelen is al lang meer dan een hobby; het is een levensstijl. Hier de laatste wandelweetjes en nieuwstjes voor een avontuurlijk jaar 2025 op het pad.

Wandelen tegen kanker

Stichting tegen Kanker en Wandelsport Vlaanderen vzw bundelen hun krachten en roepen iedereen op om samen te wandelen tegen kanker. Wandelen is niet alleen ontspannend en gezond, maar verlaagt ook het risico op verschillende kankers. En zelfs tijdens en na kanker kan bewegen het herstel versnellen en de kans op herval met 20 tot 40% verkleinen. Het doel van de samenwerking is om in 2025 zoveel mogelijk wandelaars bij Levensloop te betrekken, een iconisch event waar teamleden elkaar 24 uur lang aflossen, als steun voor mensen met kanker. Levenslopen vinden doorheen het hele land plaats, er is er dus vast een in jouw buurt! Foto: © A. Dehez / levensloop.be

Brabants Kloosterpad breidt uit

Het Brabants Kloosterpad kreeg er drie nieuwe kloosterrondwandelingen bij van elk 14 km. De routes combineren natuur, religieus erfgoed en gastronomie, zoals trappistenbier in Zundert, kloosterwijn in Oosterhout en de historische voetsporen van het Wilhelmietenklooster in Huijbergen. Sinds de opening in 2021 groeide het Kloosterpad uit tot een 330 km lange wandelroute. In 2025 volgen fietsroutes en extra belevingen zoals land art. Foto: © Visit Brabant / brabantskloosterpad.nl

Wijnwandeling in het Heuvelland

Liefhebbers van wijn en wandelen raden we de Entre Deux Monts wijnwandeling aan op 24 en 25 mei. Deze tocht (10, 15 of 20 km) neemt je mee langs de glooiende wijngaarden van Entre-Deux-Monts in het Heuvelland. Bij elk proefstation geniet je van lekkere hapjes en lokale wijnen. Als dat maar goed komt! walking.be/heuvelland-entre-deux-monts-wine-walk

Domein Roosendael verwelkomt vlonderpad

Roosendael, eigendom van Stichting Kempens Landschap, is een prachtig domein vlakbij de Nete in Sint-Katelijne-Waver, gelegen langs verschillende belangrijke wandelroutes, waaronder de GR-route en de weg naar Santiago de Compostela. Zo’n 800 jaar geleden werd er een cisterciënzerabdij opgericht. Vandaag is Roosendael een plek vol natuur, cultuur en recreatie. Verschillende gebouwen en het omringende landschap zijn beschermd als monument. Sinds eind vorig jaar kronkelt er een nieuw vlonderpad tussen twee imposante, horizontaal groeiende platanen. Foto: © Stichting Kempens Landschap / roosendael.be

Wandelen in Wallonië met kinderen

Dichtbij, natuur te over en en passant nog een didactisch museum, familieattractie of historisch kasteel meepikken? In de brochure ‘Korte wandelingen’ van Visit Wallonië ontdek je 18 wandelingen tussen de 5 en 10 km, waaronder de route ‘In de voetsporen van de Maquis’ in Gedinne of de wandeling door het ‘Wolvenbos’ langs de Amblève. Zijn je kinderen al wat ouder en kijk je uit naar een meer sportieve uitdaging, dan is er de gids met ’20 onvergetelijke wandelingen’ van 10 tot 20 km. Foto: © WBT, Benjamin Potie / visitwallonia.be/wandelen

Eerste Streek-GR Limburgse Mijnen

Wandelliefhebbers met een hart voor Belgisch erfgoed kunnen zich uitleven op de Streek-GR Limburgse Mijnen, een 179 km lange luswandeling die de rijke geschiedenis en natuur van de Limburgse mijnstreek onthult. De route verbindt zeven historische mijnsites, loopt door het Nationaal Park Hoge Kempen en biedt indrukwekkende uitzichten vanaf de terrils. Alle acht etappes hebben aansluitingen op openbaar vervoer en logies, en de bijhorende routegids (€ 20) biedt kaarten, verhalen en inzichten van bioloog Pim Niesten, architect Vittorio Simoni en muzikant Gianni Marzo. Foto: © Visit Limburg, Medialife / visitlimburg.be/nl/streek-gr-limburgse-mijnen

Tenerife telt 1500 km aan wandelpaden

Tenerife verstevigt zijn reputatie als wandelparadijs met meer dan 1500 km goedgekeurde wandelroutes, van het maanachtige Nationaal Park El Teide tot het weelderige Anaga Natuurpark. Onze favorieten? Er is de GR-131, een iconische langeafstandswandeling die Tenerife over 85 km doorkruist. Of de routes naar Barranco de Masca en Barranco del Infierno, twee spectaculaire routes doorheen een kloof. En voor avonturiers is de beklimming van Pico del Teide een must. Meer inspiratie en routes op de website van Tenerfie. webtenerife.nl

Stockholm Archipelago Trail verbindt autovrije paradijsjes

Zweden is een spectaculaire langeafstandswandeling rijker: de Stockholm Archipelago Trail (SAT). Deze 270 km lange route verbindt 21 eilanden in de indrukwekkende archipel van Stockholm, een uniek natuurgebied met maar liefst 30 000 eilanden en eilandjes. Voor het eerst zijn de eilanden van Arholma in het noorden tot Öja in het zuiden met gemarkeerde paden aan elkaar gekoppeld. De troef van de SAT is, volgens initiatiefnemer Michael Lemmel, dat bezoekers de kans krijgen om verder de eilanden in te trekken, weg van de jachthavens en aanlegplaatsen. Foto: © stockholmmediabank.com / stockholmarchipelagotrail.com

Ieperboog Oost is beste Wandelroute van 2025

Uit vijf genomineerden koos de jury Ieperboog Oost, een wandelnetwerk van Westtoer (toerisme West-Vlaanderen), als dé beste wandelroute van het jaar. Met 256 km aan wandelwegen en paden is dit vijftiende netwerk meteen het grootste van de provincie. Ieperboog Oost voert je langs wijngaarden en Unesco-Werelderfgoed, gevarieerde landschappen, historische sites en slagvelden van WO I. De andere genomineerden waren de Streek-GR Limburgse Mijnen en de Via Christina Mirabilis in België en het Dommelpad en Links en rechts van de Peelrandbreuk in Nederland. fietsenwandelbeurs.be

1e Wijnwandeling Zuid-Limburg 

In samenwerking met wijndomein D’Hunes uit Sint-Geertruid stippelde de organisatie van de 1ste editie van Wijnwandeling Zuid-Limburg twee wandelingen uit langs wijngaarden in de gemeente Eijsden-Margraten (NL). De wandelingen starten op zondag 7 september 2025 allebei vanuit Banholt vanaf het terrein van het wielerevent Gravel Series Limburg, in een voormalige fruitboomgaard aan de Hondsrug. Je kan kiezen uit 12,5 of 28 km. Prachtige beelden van deze streek zagen we al in de populaire VRT-serie TABOE van Philippe Geubels. Foto: © George Deswijzen/ www.wijnwandelingzuidlimburg.nl

Eerste grensoverschrijdend Mens & Biosfeergebied in België

Al in KempenBroek geweest? Sinds vorige zomer is dit grensoverschrijdend natuurgebied erkend als Unesco Mens & Biosfeergebied. Hiermee is het domein het eerste grensoverschrijdende biosfeerreservaat van België en het tweede in Nederland. Met een oppervlakte van 264 km² omvat het gebied weilanden, heide, duinen en akkers, en herbergt het een grote diversiteit aan vogels en libellen. Met 75 000 inwoners spelen ook landbouw en toerisme een cruciale rol. Wereldwijd zijn er nu 759 biosfeerreservaten in 136 landen, goed voor een totale oppervlakte van 37 400 km². kempenbroekunesco.eu

Te voet in Madeira, het Hawaii van Europa

Madeira is een subtropisch eiland vol contrasten. Langs de ruige kustlijn vind je torenhoge kliffen, zwarte stranden en mediterrane dorpjes. In het binnenland wisselen laurierbossen en hoogvlaktes elkaar af met majestueuze pieken en diepe ravijnen. Op weinig andere plekken in Europa vind je zo’n buitengewone diversiteit aan natuur op zo’n kleine oppervlakte.

Tekst & foto’s: Ophélie Jammaers

De dagen in eigen land zijn kort, de lucht is grijs en de temperatuur zakt voor het eerst onder het vriespunt; tijd om de zon op te zoeken. Een voordelige retourvlucht naar Madeira laat geen ruimte voor twijfel. Mijn zus en ik besluiten om het Portugese eiland voor de kust van Noord-Afrika van west naar oost te doorkruisen. Te voet, want we hebben zin in een uitdaging. De Madeira Trail is een 85 kilometer lange trektocht door de verschillende biotopen van Madeira. In vijf dagen tijd stijg en daal je maar liefst 5370 meter, grotendeels over ruig terrein. Sommige paden naar de hoogste pieken zijn smal, met steile afgronden aan weerszijden. Onderweg geniet je van spectaculaire panorama’s. Deze uitdagende wandeltocht móet op de bucketlist van elke avontuurlijke hiker.

(c) Ophélie JammaersAls in Lord of the Rings

Op aanraden van onze Airbnb-host ontbijten we bij een lokaal bakkerijtje dat bekendstaat om zijn queijadas met verse kaas. Een vriendelijk, Madeirees koppel geeft ons nadien een lift naar de start van onze wandeltocht: het Fanalbos. Dit bos is een van de laatste laurierbossen ter wereld en staat daarom op de Unesco-Werelderfgoedlijst. De laurierbomen zijn naar schatting ruim 800 jaar oud! Hun gedraaide takken groeien in bizarre vormen en zijn bedekt met twintig soorten zeldzame mossen. Het bos wordt vaak gehuld in een dikke laag mist, wat zorgt voor een mystieke sfeer. Door de motregen is er niemand op pad, behalve een paar wilde koeien. Wanneer we na een korte klim uitkomen op een plateau met een prachtig uitzicht over de oceaan, verschijnt er een regenboog aan de horizon.

Het landschap verandert terwijl we stijgen en de bergkam volgen. Rechts donderen torenhoge watervallen het dal in. Het gouden zonlicht werpt zijn stralen op een afgelegen huisje dat trots uitkijkt over de vallei. Juist voordat de hemel openbarst, zetten we ons tentje op achter een struik op het Paul da Serra-plateau.

Langs watervallen en levada’s

De sponsachtige, vulkanische bodem van het terrein voelt verzadigd aan wanneer we onze tocht hervatten. We steken twee rivieren over vooraleer we terechtkomen in een donker, stil bos. Na het bos begint de afdaling, en al snel ontvouwt zich een groen paradijs voor ons. Dit is het oude pad dat de inwoners van Madeira tot 1980 gebruikten om van stad naar stad te reizen. We lopen door tunnels langs levada’s, het iconische irrigatienetwerk dat regenwater van de noordkant naar de zuidkant van het eiland transporteert. De geur van aarde en fris gebladerte vult de lucht. Bij een snackbar in Encumeada genieten we van een warme bolo do caco, een traditioneel broodje gemaakt van zoete aardappel met knoflookboter.

Na regen komt zonneschijn 

Na een nacht vol onweer schijnt eindelijk de zon. Deze dag belooft zwaar te worden: 11 kilometer en 1400 positieve hoogtemeters. Glibberige paden en lavatrappen leiden ons omhoog. De bergkam vormt de scheidslijn tussen noord en zuid, met fenomenale uitzichten op beide kustlijnen. We bedwingen verschillende pieken en kamperen op een traverse, met uitzicht op de omringende bergtoppen. De vulkanische hellingen zien er surreëel uit in het licht van de ondergaande zon. Dankbaar turen we naar de sterren met een dampend kopje muntthee in de hand. Dankzij de muisstille nacht slapen we als een roos.

Hoge toppen kennen diepe dalen

Het zachte ochtendlicht strijkt over de grillige rotspartijen en kleurt de wolken pasteloranje. We zetten koers naar Pico Ruivo, de hoogste piek van het eiland. Messcherpe bergkammen en lavarotsen domineren het landschap. Wolken hangen als watten in het dal onder ons. Na een zware klim worden we beloond met een adembenemend uitzicht op 1862 meter hoogte. Vervolgens dalen we 900 meter af naar Queimadas. In een koffiehuisje trakteren we onszelf op een kaastaart met passievrucht.

De laatste kilometers wandelen we langs exotische bomen en bloemen richting Santana, bekend om de traditionele, felgekleurde palheiroshuizen. Aan de rand van het dorp storten imposante kliffen de oceaan in. We volgen een steil pad naar het kiezelstrand, waar we ons tentje opzetten. Een serene en verlaten sfeer kondigt de nacht aan. Het ruisen van de golven wiegt ons zachtjes in slaap.

Balanceren op de kliffen 

Op onze laatste dag nemen we nog één keer de adembenemende kustlijn in ons op. We lopen over een pad dat is uitgehouwen in loodrechte rotsen. Links van ons schittert de Atlantische Oceaan en torenen indrukwekkende kliffen hoog boven de golven uit. Bij Boca do Risco nemen we alles in ons op voordat we afdalen naar Machico. Bij aankomst duiken we meteen de zee in om al het zweet en stof van ons af te spoelen.

Korte wandeltips

Madeira is een klein stipje in de Atlantische Oceaan, maar een groots wandelparadijs met uitstekend onderhouden wandelpaden en een jaarrond mild klimaat. Hier enkele kortere wandeltips.

  • Levada do Caldeirão Verde: een 13 km lange route langs iconische levada’s met watervallen en tunnels. Vergeet je zaklamp niet!
  • Ponta de São Lourenço: verken dit 6 km lange schiereiland, het droogste en meest ruige deel van Madeira, met spectaculaire uitzichten over de oceaan.
  • 25 Fontes en Risco: een must-see route van nog geen 4,5 km met een prachtige waterval als hoogtepunt, geschikt voor alle leeftijden.

Wist je dat?

  • Madeira wordt ook wel het ‘eiland van de eeuwige lente’ genoemd vanwege het milde klimaat.
  • Het mystieke Fanalbos is een van de laatst overgebleven oerbossen die ooit grote delen van Europa bedekten.
  • De unieke Madeirawijn is wereldwijd beroemd en een perfecte afsluiter na een lange wandeling!

Kuitenbijters en herdershonden in de Picos de Europa

Picos de Europa, het zit hem reeds in de naam. De variatie aan landschappen die je hier te zien krijgt, vertegenwoordigt het gehele Europese continent. De relatief onbekende bergketen ligt verschanst in Noord-Spanje en maakt deel uit van het Cantabrisch Gebergte. Met in de voortuin de Atlantische Oceaan. Het is een plek waar de natuur wild en ongerept is, en de tijd trager gaat.

Tekst: Kristof Maes & Karsten De Hert / Foto’s: www.maeskristof.be

Gepakt met onze trekkingrugzak van ongeveer 20 kilogram elk landen we in Santander. We haasten ons per taxi naar Potes, het dorp dat het dichtstbij ons vertrekpunt ligt van de Picos de Europa. Tijdens het avondmaal worden we getrakteerd op een spectaculair zicht op het massief, dat zich aftekent tegen de kleurrijke avondlucht.

Dag 1: Mastin Español

Off we go! De eerste etappe voert ons, althans op papier, naar de rand van het hooggebergte. We slingeren door bossen en langs groene heuvels. Na enkele uren stijgen in een couloir krijgen we ons eerste fenomenaal uitzicht voorgeschoteld, met ver beneden ons de kabellift die vanuit Fuente Dé loodrecht naar boven gaat. We kijken er in stilte op neer. Tijdens de klim worden we geflankeerd door een roedel Spaanse Mastiffs (Mastin Español), immense honden die schapen beschermen tegen de wolven in de regio. Enkele honderden meters verderop ligt hun herder languit verscholen tussen de rotsen. Hij knikt goedkeurend en wijst ons de weg.

Het is steenkoud wanneer we de imposante Peña Vieja passeren onderweg naar Chalet Real, onze eindhalte voor wandeldag één. We krijgen het advies van de huttenwaard om ons volgende traject te herbekijken wegens reëel levensgevaar zonder de juiste alpine-uitrusting. Het is einde mei, en dus heb je onder andere stijgijzers en ijsbijlen nodig. Echter had niemand van ons dat op zijn paklijst gezet. Bij het avondmaal herplannen we onze tocht, en beslissen we unaniem om een etappe van de klassieke Ruta De La Reconquista (een langeafstandswandeling die je rondom de Picos leidt) te wandelen tot in Sotres.

(c) www.maeskristof.beDag 2: Picu Uriellu: Claro!

Dag twee zal als een kuitenbijter gemarkeerd staan in ons logboek. Vroeg vertrekken we op pad. We nemen een stevig middagmaal in het centrum van Sotres, waar de oude, norse herbergier ons zo gek krijgt om alsnog door te stappen tot aan Refugio Uriellu, alsof hij het dagelijks doet. Die bemande hut, met de looks van een maanbasis, ligt aan de voet van de Naranjo de Bulnes, de iconische monoliet die het symbool is voor de Picos de Europa.

Snel wanen we onszelf in het epische centrum van de Picos. Gieren, gemzen en duizelingwekkende vista’s passeren de revue. De herbergier had gelijk. Compleet uitgeteld bereiken we na 21 kilometer en ongeveer 1500 hoogtemeters nog nét voor zonsondergang de refugio. Boven het wolkendek dat ons met motregen achtervolgde, krijgen we nu een magisch zicht op de bergen rondom ons.

(c) www.maeskristof.beDag 3: richting Cabaña Veronica

Vandaag staat een dagtocht vanuit onze refugio richting Cabaña Veronica op de planning. Deze onbemande hideout op 2325 meter hoogte, diep in de Picos, kan in een vorig leven ook de capsule van een raket geweest zijn. Met poedersneeuw tot aan de knieën en een helling te steil om zonder stijgijzers te begaan, merken we halfweg plots ankerplaatjes op voor het plaatsen van klimmateriaal. Een signaal om het lot niet te tarten. We besluiten collectief om rechtsomkeer te maken, terug richting de refugio.

Dag 4: 2500 meter afdalen door de mist

We vertrekken westwaarts zonder concreet plan. De weersvoorspellingen blijven ronduit slecht. Na besneeuwde flanken, dichte mist en technische passages arriveren we aan onze tussenstop, Jou de Los Cabrones. Een welkome shelter voor de hevige stortvlaag die net passeert. Daarna volgt een loodzware afdaling van 2500 meter. Hoe lager we afdalen, hoe natter, gladder en modderiger het ezelspad wordt.

Wanneer we het dorpje Bulnes bereiken, zitten we op ons tandvlees. Het treintje dat ons volgens de kaart richting beschaving kan brengen, daagt niet op, dus rapen we onze moed bijeen en wandelen we verder. Wanneer we een hotel bereiken met nog een kamer vrij voor drie uitgeputte bergwandelaars, kan ons geluk niet op. Een warme douche, één radiator die al onze kleren moet drogen en een warme stoofpot ronden onze dag af.

Dag 5: drie Michelinsterren

De wandeling langs de Ruta del Cares is een welgekomen easy walk. Het populair wandelpad hoog boven een nauwe kloof staat bekend om zijn dramatische schoonheid. We ruilen na enkele kilometers het wandelpad in voor een steil pad, waar we bij de splitsing voor het hooggebergte kiezen.

Na een lange, pittige klim door de mist, worden we beloond met opklaringen en zon wanneer we de alpenweide van Vega de Ario bereiken. De hut is nog gesloten en zal pas over enkele dagen opengaan, maar gelukkig hebben we wel toegang tot een hokje van ongeveer 5 m² waar we ons kamp voor de nacht opzetten. Het 360°-uitzicht is machtig en biedt een helder zicht op het grillige massief waar we ons een dag eerder doorheen worstelden. Onze gevriesdroogde maaltijd op deze locatie bij zonsondergang is minstens drie Michelinsterren waard.

(c) www.maeskristof.beDag 6: aasgieren

De ochtendzon droogt onze klamme kledij. In het gezelschap van enkele bergkoeien dalen we af richting Lagos de Enol, een trekpleister voor dagtoeristen. Al snel ervaren we een knagend gevoel, dat we het massief hebben verlaten. We draaien de kaart in allerlei richtingen en beslissen om een ommezwaai te maken richting Soto de Sajambre, een toegangspoort tot het westelijke massief.

Vanuit een taxi spotten we naast de weg enkele gieren die zich tactisch opstellen rond een doodgeboren kalf. Het is slechts een kwestie van tijd voordat de moeder het opgeeft om het zielige kadaver te beschermen tegen de imposante aaseters. Niet veel later voeren we in een hevig onweer de cadans op richting Refugio de Vegabaño, waar we doorweekt in de woonkamer binnenvallen. Een toplocatie!

Dag 7: een herdershut en een vuurtje

De ochtend nadien wijst de huttendame ons discreet een klein vierkantje aan op de wandelkaart, amper zichtbaar met het blote oog. Later blijkt dat het gaat over een onbemande herdershut, waar we diezelfde avond nog kamp opzetten en bij een vuurtje wegdommelen. Ontwaken doen we in een waar paradijs, waarna we verder trekken, omgeven door weilanden, kale pieken en de groenste bossen.

(c) www.maeskristof.beDag 8: surfen in San Vicente de la Barquera

Na acht pittige wandeldagen bereiken we voldaan ons geïmproviseerde einddoel. We trakteren onszelf op enkele welverdiende cañas en plannen, met pijn in het hart, onze terugtocht richting kustlijn. De surfapp op onze smartphone kondigt een mooie swell aan en ons surfershart kan niet meer aan de lokroep van de golven weerstaan. Enkele uren voor we terug richting België vliegen, dobberen we op onze surfplank in San Vicente de la Barquera, met zicht op de Picos… Surreëel!

Een ring van pieken

Voor wie de Picos de Europa écht wil doorgronden, is El Anillo de Picos een absolute aanrader. De spectaculaire Tres Macizos-rondtocht van ruim 110 km verbindt verschillende berghutten en voert je langs de drie massieven van het nationale park: Cornión, Urrieles en Ándara. Met ruim 9350 hoogtemeters verdeeld over 9 etappes is dit een trektocht voor doorgewinterde avonturiers.

Het mooie is dat je de route makkelijk aanpast, afhankelijk van je ervaring en conditie. En dat je vanuit elke hut of samenwerkende accommodatie kan starten. Bovendien zijn er ook twee kleinere ringen: de Vindio (63 km, 3900 hm, 4 etappes in het westelijk massief) en de Extrem (82 km, 7050 km, 7 etappes in het oostelijk massief). De parkwachters bevelen aan om te starten met een van deze twee.