Home Blog Pagina 25

Op rondreis met kleine globetrotters

Wie droomt er niet van om tijdens de zoveelste grijze winter met het gezin enkele maanden naar de zon te trekken. Werk, geld, school… er zijn altijd argumenten om het niet te doen. Joost & Maud en David & Sarah waagden de sprong. We vroegen hen naar hun ervaringen, hoe het idee voor hun droomreis tot stand kwam en welke moeilijkheden ze moesten overwinnen. Lees hun verhaal en wie weet, hakken jij en je gezin binnenkort ook die knoop door.

Tekst: Bert De Vriese

>> Toen de meeste inwoners van België en Nederland de dagen tot de lente waren aan het aftellen, trokken David en Sarah samen met hun twee zoontjes Vic en Lias rond door het noorden van Tanzania. David zijn neef heeft er een bedrijfje en voorzag hen van de perfecte uitvalsbasis voor hun twee maanden durende trip… Lees verder

>> Tijdens het schrijven van dit stuk genieten Joost en Maud en hun twee dochters Lizzy en Faya nog even van alles wat het eiland La Réunion te bieden heeft, maar de laatste vijf maanden hebben ze een zwerftocht met hun mobilhome doorheen het Zuiden van Europa achter de rug… Lees verder

 

Rondreizen met kleine globetrotters… door Zuid-Europa

Tijdens het schrijven van dit stuk genieten Joost en Maud en hun twee dochters Lizzi en Faya nog even van alles wat het eiland La Réunion te bieden heeft, maar de laatste vijf maanden hebben ze een zwerftocht met hun mobilhome doorheen het Zuiden van Europa achter de rug.

Eerst slingerden ze mee met de zon langs de Mediterrane kust in Frankrijk en na een korte pauze terug in België trokken ze door Spanje helemaal naar het Zuiden van Portugal. Het is trouwens niet de eerste keer dat ze een maandenlange reis met het gezin maken.

Waarom Europa en waarom de mobilhome?

Joost: (Terwijl Maud rijdt) “We zagen onze trip als één lange, grote vakantie en wilden zoveel mogelijk tijd in de zon doorbrengen. Alleen zijn we tot de constatatie gekomen dat zelfs het zuidelijkste punt van Europa voor ons te koud is in de winter. En we kunnen ook geen gepensioneerde koppels met kleine hondjes meer zien. (Lacht.) Daarom zullen we de laatste maand van onze vakantie doorbrengen op het eiland La Réunion. We hebben goedkope vliegtickets op de kop kunnen tikken en het leven daar is niet zo duur.”

Hoe hebben jullie het plaatje van zo’n lange reis financieel rond gekregen?

Joost: “Om onze mobilhome te kunnen kopen hebben we geleend, met de idee om hem als we terug zijn voor dezelfde prijs weer te kunnen verkopen. Eentje huren had ons anders al snel 12 000 euro gekost. Wat we hadden onderschat zijn onze vaste kosten. De hypothecaire lening van ons huis in België en het voorschot op gas en elektriciteit lopen gewoon door. De totale reis zal ons zo’n 15 000 euro kosten. We spenderen ongeveer 2 500 euro per maand. Veel vrienden van ons zouden dit geld investeren en enthousiast zijn hoe het na verloop van tijd meer en meer waard wordt, maar wij investeren het eigenlijk in mooie herinneringen met het gezin.”

Was het gemakkelijk te regelen met jullie werk en de school van de kinderen?

Joost: “We hebben ouderschapsverlof en compensatie-uren kunnen opnemen en met school hebben we goede afspraken kunnen maken. Faya en Lizzi zitten nu in het vijfde en vierde leerjaar. De kinderen kregen elke voormiddag, nadat we waren uitgeslapen, twee uur les van ons en dat was zowat onze grootste uitdaging van de reis. Het was niet makkelijk om van de rol van ouder in de rol van leerkracht te vervallen. Online hebben de juffen de taken en het schoolwerk mee opgevolgd.”

Waren er nog andere moeilijkheden tijdens jullie trip?

Joost: “In het Zuiden van Frankrijk heeft er iemand op een snelwegparking ingebroken in onze mobilhome terwijl we erin lagen te slapen. Maud werd wakker en zag hoe de inbreker mijn portefeuille van de tafel wegnam en is vanuit ons bed boven de cabine op hem beginnen kloppen. De man is gevlucht en we waren 60 euro kwijt. Dat gebeurt op vakantie en schrikt ons niet af. Nadien heb ik de sloten van de mobilhome beter beveiligd.”

Wat waren voor jullie de mooiste momenten?

Joost: “Niet moeten werken. (Lacht.) We zien het als één mooie lange vakantie met het gezin. Onze band samen, is zoals anders. De leeftijd van onze dochters, 9 en 11 jaar, was wel ideaal om zo’n reis te maken. Als het mooi weer was, gingen we een via ferrata volgen op de rotsen. Op 25 december zijn we samen in de zee gesprongen in Málaga. Ik heb enkele keren kunnen kiten in Tarifa. En we hebben samen de Grand Morgon (2324 m) bedwongen aan Lac de Serre-Ponçon. In de Algarve zijn we bloemen in de Oceaan gaan leggen waar de vader van Maud enkele jaren geleden is uitgestrooid, om hem te herdenken. Dat is altijd al een beetje het einddoel geweest van onze reis.”

Rondreizen met kleine globetrotters… in Tanzania

Toen de meeste inwoners van België en Nederland de dagen tot de lente waren aan het aftellen, trokken David en Sarah samen met hun twee zoontjes Vic en Lias rond door het noorden van Tanzania. David zijn neef heeft er een bedrijfje en voorzag hen van de perfecte uitvalsbasis voor hun twee maanden durende trip.

Tekst: Bert De Vriese

Met een Jeep met daktent trok het viertal van Arusha naar Moshi. Ze passeerden aan de voet van de Kilimanjaro richting het historische stadje Pangani. En maakten even de oversteek naar het eiland Zanzibar om vervolgens door te trekken naar Dar Es Salaam.

Hoelang broedden jullie al op de idee om een grote reis te maken met het gezin?

Sarah: “We liepen altijd al met het idee rond in ons achterhoofd, maar onze plannen werden nooit concreet, tot Lias, onze oudste zoon, bijna naar het middelbaar moest. Daarna zou het alleen maar moeilijker worden om zo’n reis te organiseren, dus dat was wel een reden om er toch werk van te maken. De eerstvolgende stap, was nagaan bij onze werkgevers of ze ons wel twee maanden konden missen.”

Heb je lang moeten nadenken over de bestemming?

David: “Omdat de kinderen geen examens zouden moeten missen op school wilden we in januari en februari op vakantie gaan, maar dan is zelfs in het zuiden van Europa wat te koud. Even dachten we aan Latijns-Amerika, maar omdat mijn neef Mathias zijn eigen bedrijfje, IdFabric, heeft in Tanzania zijn we toch daarheen getrokken. Via mijn neef hadden we een mooie uitvalsbasis en een connectie met de lokale bevolking, en we waren nog nooit in Afrika geweest.”

Was het moeilijk om de praktische kant van jullie reis geregeld te krijgen?

David: “De school van de kinderen stond er gelukkig meteen voor open. Ze zaten toen in het vierde en het zesde leerjaar. We hebben hen zelf lesgegeven, want ze moesten wel mee zijn met de klas als we terug waren. Het hielp dat Sarah zelf leerkracht is. En één op één lesgeven gaat sneller dan aan een hele groep.”

Sarah: “Met ons werk hebben we geluk gehad dat onze werkgevers dat zagen zitten. Aan diegenen die twijfelen om ook zo’n reis te maken, kan ik maar één tip geven: overleg met je werkgever. Je weet nooit wat er allemaal mogelijk is en wie weet, zijn ze enthousiaster dan je denkt.”

Wat zijn de mooiste herinneringen als je aan de reis terugdenkt?

David: “Het was leuk om zoveel tijd door te brengen met het gezin. We hadden geen verplichtingen, geen geplande familiebezoekjes, geen hobby’s… Alles wat we in België ‘moeten’ doen, verdween al snel, waardoor we veel tijd hadden samen en op een heel ander tempo leefden. Zelfs het huiswerk maken was leuk. ’s Avonds lazen we elk om de beurt een verhaaltje voor in de daktent, soms gewoon in de natuur, omringd door wilde dieren.”

Sarah: “De omgeving was zo kleurrijk en zo intens dat we eigenlijk niet veel hoefden te plannen. Overal waar we gingen, was alles voor ons nieuw. Zelfs gewoon iets kopen op de markt was eigenlijk al een belevenis. In Tanzania is 45 procent van de bevolking jonger dan 15 jaar waardoor er altijd en overal kinderen op straat zijn aan het spelen of voetballen, en onze kinderen mochten direct meespelen. Tijdens een wandeling kwamen we een keer iemand tegen die bij hem thuis een muziekstudio had en ter plaatse een liedje over ons gezin had geschreven. Zelfs toen we al een tijdje terug in het grijze België waren, is het vakantiegevoel nog lang blijven hangen.”

Gespot! De vogelaar van natuurpunt, ‘Bas’ voor de vrienden

Bastiaan De Ketelaere, of gewoon Bas voor de vrienden, is een man met een missie: zoveel mogelijk mensen laten kennismaken met de wondere wereld van vogels. Als lesgever en gepassioneerd vogelaar weet hij als geen ander hoe fascinerend onze gevederde vrienden zijn.

Hoe ontstond jouw passie voor vogels?

“Het begon allemaal tijdens mijn studies biologie. Via vrienden kwam ik in contact met de ornithologie. Vogels zijn intrigerend: hun vermogen om te vliegen en hun intelligentie maken hen eindeloos interessant. Én vogels zijn overal aanwezig; zelfs thuis uit mijn raam ontdek ik elke dag iets nieuws.”

Wat verbaast je het meest?

“Het feit dat vogels me na 15 jaar nog steeds weten te verrassen. Elke cursus, elke wandeling, ik leer altijd bij. Of het nu gaat om bijzondere gedragingen, fascinerende kenmerken of oude volksverhalen: de vogelwereld is onuitputtelijk. Ik vind het ook fantastisch om met beginners op pad te gaan; het is heerlijk om de magie van een merel of pimpelmeesje door hun ogen opnieuw te beleven.”

Welke verrekijker gebruik je zelf?

“Ik gebruik al jaren verrekijkers van het Belgische merk Kite, vanwege hun uitstekende  prijskwaliteitverhouding. Sinds kort ben ik helemaal verkocht aan de Kite Stabilized, die elektronische beeldstabilisatie biedt. Het verschil in scherpte is spectaculair. Ben je als beginnend vogelspotter op zoek naar een kijker? Kijk dan eens in onze winkel (https://winkel.natuurpunt.be/optiek.html).”

Wat is jouw favoriete Belgisch natuurgebied?

“Mijn roots liggen in Blankenberge, en daar zijn de Uitkerkse Polders mijn favoriete plek. Als trekteller volg ik bovendien graag de vogeltrek langs de Fonteintjes, een kleine duinenstrook waar jaarlijks tienduizenden vogels passeren. Daarnaast bezoek ik graag de Doelpolder bij Antwerpen, een bijzonder gebied waar rijke natuur en industriële activiteit fascinerend samenkomen.”

En in het buitenland?

“Georgië! Elk najaar vindt daar een spectaculaire  vogeltrek plaats door een geografische bottleneck tussen de Zwarte Zee en de Kaukasus. Dit resulteert in indrukwekkende migraties van meer dan een miljoen roofvogels in enkele weken tijd. Bovendien heeft Georgië prachtige landschappen en een rijke cultuur.”

Heb je nog tips voor beginnende vogelaars?

“Begin klein. Focus op de meest voorkomende tuinvogels en leer ze stap voor stap herkennen. En vergeet vooral niet te genieten! Vogels kijken is meer dan alleen weten over welke vogel het gaat, het is ook verwondering en ontspanning. Stap voor stap geraak je vanzelf geboeid en ga je steeds meer zien en ontdekken.”

De monstersportzomer van Maarten Vangramberen

Enkele keren per jaar wissel ik de Alpen in voor een bezoekje aan het Belgische thuisfront. Deze keer niet alleen voor frieten, familie en vrienden, maar ook voor een interview in een Leuvense bruine kroeg met sportjournalist Maarten Vangramberen.

Tekst: Charlotte Dewilde / Foto’s: Maarten Vangramberen

Als sportjournalist kom je op de meest uiteenlopende plaatsen, van metropolen tot kleine Franse bergdorpjes. Wat was afgelopen seizoen de meest verrassende spot?

“Tijdens de Olympische Spelen in Parijs had ik een oude mountainbike waarmee ik elke dag 20 kilometer heen en terug (dus 40 km per dag) van het hotel naar het stadion fietste. Zo kwam ik langs het ‘Canal Saint-Martin’, dat me aangenaam verraste. Weinig toeristen en overal gezellige cafeetjes.”

De Olympische Spelen draaien niet alleen om sport, maar ook om emotie. Welk emotioneel verhaal van een atleet bleef het diepst bij je nazinderen?

“Nafi Thiam die begint te huilen na haar derde gouden medaille op de Olympische Spelen. Ook al lijkt het voor de buitenwereld misschien niet zo, het is toch steeds moeilijker dan gedacht. Zo had ze maar net twee weken voor de Spelen haar ticket beet. Bij de finish van de olympische marathon vroeg atleet Michael Somers na het interview of hij mijn telefoon even mocht gebruiken om naar zijn papa die ernstig ziek was te bellen. Zulke momenten raken me als sportjournalist.”

Vele landen hadden voor Parijs hun eigen airconditioning bij. Jij neemt steevast je eigen hoofdkussen mee. Wat is het bijzonderste dat je een atleet al wist mee te sleuren?

“Het idee van dat hoofdkussen kwam van Greg Van Avermaet, die ik vele jaren geleden op de vooravond van de Ronde van Vlaanderen met zijn eigen hoofdkussen onder zijn arm voorbij zag lopen. Natuurlijk worden er nog vele andere zotte zaken, zoals matrassen, meegenomen, maar daarvoor zorgt de ploeg en niet de atleet zelf.”

Treedt er tijdens zo een monstersportzomer geen moment van verzadiging op?

“Beu word ik het niet, maar er treedt natuurlijk wel vermoeidheid op. De laatste jaren hebben we in verschillende sporten vele sterke Belgische atleten, waardoor ik gedurende de zomer een permanente spanning beleef. Ook moet ik snel en veel switchen van sporten, wat mentaal een hoge focus vereist. Zo interviewde ik wielrenster Justine Ghekiere daags na weken in het atletiekstadion te hebben ‘gelogeerd’.”

Als je een voorspelling zou moeten doen: welk evenement of welke atleet zal de headlines domineren in 2025?

“Ongetwijfeld het WK wielrennen in Rwanda. Het Afrikaanse continent is hiermee aan zijn debuut toe. We zagen de voorbije zomer een ijzersterke Evenepoel die op Pogačar aan het inlopen is, wat de Afrikaanse primeur met zijn vele hoogtemeters enkel maar spannender zal maken.”

In september trek je naar Tokio voor het WK atletiek. Je was daar ook voor de Olympische Spelen van 2020 (omwille van corona in 2021). Aangezien je zelf elke dag loopt, zijn er routes die je daar wil doen?

“Jammer genoeg heb ik bij mijn eerste Spelen in Tokio twee weken lang enkel een kleine donkere garage gezien waar ik elke dag met een springtouw en matje workouts deed. Het was toen wegens corona ten strengste verboden om buiten te komen. De laatste week kon ik dan eindelijk door de bloemige parken van Tokio joggen en daar zien ze me zeker terug.”

Jouw sportzomer sluit je af op het WK wielrennen in Rwanda. Ga je, zelf een fervent fietser zijnde, de Mont en Mur de Kigali beklimmen? Of plan je misschien een bikepacking?

“Sinds 2016 loop of fiets ik elke lokale ronde van het WK wielrennen, dus ook de lokale lus in Kigali. In Rwanda heb ik voor bikepacken jammer genoeg te weinig tijd. Een vijfdaagse gravelbikepacking staat wel op mijn verlanglijst. De minimalistische bikepackinglevensstijl is een uitdaging, want als journalist/presentator in alle weersomstandigheden heb ik altijd veel mee.”

Grote sportevenementen hebben een aanzienlijke ecologische voetafdruk. Hoe zie jij de balans tussen massasportevenementen en de groeiende aandacht voor duurzaamheid?

“In mijn ogen staan massasportevenementen en duurzaamheid haaks op elkaar. Als je de beste atleten van over de hele wereld op een plaats wil krijgen, is duurzaamheid een utopie. Je kan wel bepaalde maatregelen invoeren en zo de impact terugdringen. Zo werd in Parijs bijna uitsluitend met bestaande infrastructuur gewerkt en kreeg het ecologisch gebouwde olympische dorp na de Spelen een nieuw leven. Een drastische ommekeer zou de invoering van vier à vijf olympische sites kunnen zijn. De Spelen worden dan zo over de hele wereld verdeeld.”

In 2018 vroeg mijn collega je of je nog een ultieme loopdoelstelling had? Toen vertelde je haar dat je graag op elk continent een marathon wilde lopen. Heb je deze droom al kunnen verwezenlijken?

“Ik liep in maart een marathon voor Kom op tegen Kanker, maar op elk continent is me dat nog niet gelukt. Misschien toch eerst die gravelbikepacking verwezenlijken.”

Interview: Belgisch avonturier Louis-Philippe Loncke? Onstuitbaar!

Na zes maanden vol expedities, ontmoetingen en onverwachte uitdagingen keert de Belgische avonturier Louis-Philippe Loncke terug naar huis. Van de onverbiddelijke hitte in de  Simpsonwoestijn tot een levensgevaarlijk slipmoment in de Bungle Bungles en een aardbeving in Vanuatu—zijn reis liep allesbehalve volgens plan. Maar Loncke blijft positief en vooral onstuitbaar.

Foto’s: Louis-Philippe Loncke

Hoe voelt het om na zes intense maanden terug in België te zijn?

“Ik ben blij om terug te zijn. Het waren zes intense maanden waarin ik oude vrienden terugzag, nieuwe mensen ontmoette en veel beleefde. Niet alles liep volgens plan, maar dat hoort bij avontuur. Uiteindelijk ben ik langer weggebleven dan verwacht, heb ik onverwachte bestemmingen bezocht, zoals Hawaï en Vanuatu, en zelfs een aardbeving meegemaakt. Maar het voelde niet als vakantie: mijn wekker stond altijd vroeg. Soms bleef ik even liggen, andere keren was ik voor zonsopgang al in beweging.”

Er kwamen een buitengewoon aantal tegenslagen op je pad. Waar haal je die veerkracht vandaan?

“Soms ben ik wat té zelfverzekerd, maar dit keer had ik in de Simpsonwoestijn al na een paar dagen door dat het me niet zou lukken. Nu pas realiseer ik me dat zelfs àls mijn blessures me geen parten hadden gespeeld en ik sneller meer vooruitgang had geboekt, sommige avonturen menselijkerwijze onmogelijk zijn. Zo ook die dubbele oversteek van de Simpsonwoestijn. Maar, ik kijk altijd naar de positieve kanten: ik ben nog steeds in leven en niet ernstig gewond. Dat is het belangrijkste. Daarnaast had ik zes maanden bijna volledige vrijheid. Natuurlijk waren er teleurstellingen, maar elke ervaring brengt lessen met zich mee. En ik heb zoveel mooie plekken en mensen leren kennen.”

Je beleefde een levensgevaarlijk moment in de Bungle Bungles. Vertel?

“De Bungle Bungles, in het nationaal park Purnululu, stonden al op mijn lijstje van toen ik 20 jaar geleden (in 2004) voor het eerst in Australië was. In het echt is het zelfs indrukwekkender dan op foto’s. Maar goed, ik was dus in de Five Fingers-kloof, op een van de moeilijkste hikes in Australië. Na een zware klim in Gorge 5 – een waar Hof van Eden – begon het plots te regenen en werden de rotsen spekglad. Op de afdaling terug richting basecamp verloor ik mijn evenwicht en gleed ik weg richting scherpe rotsen. Het had mijn dood kunnen zijn. Maar dankzij een reflex vond mijn voet net op tijd grip en kon ik mezelf redden. Die ervaring leerde me hoe dun de lijn is tussen leven en dood.”

Hoe was het om inspirerende mensen zoals Brigitte Koch Muir, Eric Philips en zelfs een nazaat van Darwin te ontmoeten?

“Fantastisch. Ik heb vijftien interviews gefilmd voor mijn project MeetExplorers, dat ik in april 2025 op YouTube lanceer. 15 weken lang mag je elke maandagavond een nieuwe aflevering verwachten. Iedereen die ik sprak, had dezelfde passie, nieuwsgierigheid en wil om hun levenslessen te delen. Ergens zijn het allemaal normale mensen zoals jij en ik, met verantwoordelijkheden en rekeningen die betaald moeten worden. Maar avonturiers zijn ook anders, in die zin dat we actie ondernemen om iets buitengewoons te doen.”

Je gaf lezingen in o.a. de Explorers Club in Perth en op de Belgische ambassade in Canberra. Wat blijft je daarvan bij?

“Ik heb in totaal vijf lezingen gegeven. Drie georganiseerd door de Explorers Club (in Perth, Melbourne en Sydney), één op de ambassade in Canberra en één op een kleine school van acht leerlingen. Iedereen vond mijn interventies leuk en dat merkte ik ook aan de vragen. Zeker in Canberra, waar ik mijn reis uitlegde van de jonge backpacker van twintig jaar geleden naar iemand die niet altijd (h)erkend wordt tussen zijn peers als ontdekkingsreiziger. Door lokalen erkend worden als expert is geweldig. Ik voel me nog steeds als een kleine jongen die droomt, behalve dat ik probeer om enkele van die dromen te verwezenlijken.”

Waarom reis je met een mini-Kuifje en wat ga je ermee doen?

“In 2015 had ik het idee om een kleine Kuifje-raket de ruimte in te sturen. Uiteindelijk werd het een samenwerking met Tintinimaginatio (ex-Moulinsart NV), waarbij ik een Kuifje-figuur meeneem op mijn reizen en er foto’s van maak voor sociale media. Na honderden foto’s denk ik dat het tijd is om nog eens samen te zitten met hen om te bespreken hoe we die foto’s willen gebruiken, online of via een tentoonstelling. Kuifje vergezelde me al op vijf continenten en blijft de ultieme Belgische avonturier—hij was in 1954 al op de maan!”

Wat brengt de toekomst? Nieuwe expedities of andere projecten?

“Voor het eerst weet ik niet wat mijn volgende expeditie wordt. Ik wil me nu focussen op het monteren van films en het schrijven van een boek over de Simpsonwoestijn. Ook Expedb.com, mijn encyclopedie van expedities, verdient verdere ontwikkeling.”

Als je de afgelopen zes maanden in één les zou samenvatten, wat zou dat dan zijn?

“Groot dromen is goed, maar begin klein. Als je je voor het eerst waagt aan een gigantisch project en vervolgens faalt, kan dat verlammend werken. Stap voor stap, is de sleutel. En wees niet bang om alleen te reizen. Alleen reizen brengt je in contact met meer mensen en creëert onverwachte kansen.”

Wat wil je zeggen tegen iedereen die je volgt en steunt?

“Dank je wel! Wie weet ontmoeten we elkaar opnieuw, ergens op deze planeet.”

louis-philippe-loncke.com

Interview met KrisKras Travel Designer Joke

Joke’s avontuur bij KrisKras begon als deelnemer aan groepsreizen. Dat bleek een geweldige opstap naar zelfstandig reizen, het reisbegeleiderschap én haar nieuwe job als travel designer. “Er ging een wereld voor me open. Het voelde als thuiskomen op een plek die ik nog niet kende.”

Wat houdt de job van een travel designer in?

“In het kort: reizen ontwerpen en plannen, iets waar ik altijd al aanleg voor heb gehad. Maar om dat te kunnen doen binnen een groep gelijkgestemden is fantastisch. Ik heb het geluk dat ik zelf al op heel wat bestemmingen ben geweest. Dat helpt enorm bij het samenstellen van een groepsreis. Daarnaast informeer ik reisbegeleiders en los ik probleempjes op als die zich voordoen. We laten niets aan het toeval over en stippelen alles tot in de puntjes uit.”

Wat is je favoriete KrisKras-reis?

“Ik heb mijn hart verloren aan Engelstalige bestemmingen, zoals het Verenigd Koninkrijk, Australië en Nieuw-Zeeland. Een van mijn favoriete KrisKras-reizen is Wales. Je slaapt zowel in
tenten als binnen, maakt dagtochten in de natuur, maar hebt ook tijd om door charmante stadjes te slenteren. Een perfecte mix van avontuur en cultuur. Ook de trip naar Dublin en Belfast staat hoog op mijn lijst. Die reis combineert twee bruisende steden met de rust van de Wicklow Mountains. Een geweldige balans.”

Wat is het fijnste compliment dat je reeds kreeg?

“Als reisbegeleider moet je snel kunnen schakelen en stressvolle momenten de baas blijven. Tijdens een reis misten we bijna een bus. Een deelnemer kwam achteraf naar me toe en zei: ‘Jij bleef zo rustig dat ik me geen moment zorgen heb gemaakt.’ Dat vond ik geweldig om te horen. Als begeleider wil je net dat vertrouwen uitstralen, zodat iedereen zich op zijn gemak voelt.”

Welke reis staat nog op je bucketlist?

“Deze zomer begeleid ik een reis naar Georgië. We trekken vier dagen door de bergen en gaan zelfs een dag paardrijden. Georgië is nog relatief onontdekt en dat maakt het extra bijzonder. Ook Kirgizië staat hoog op mijn bucketlist. Een trektocht met paarden door ruige landschappen… dat lijkt me echt een droom. Maar waar de volgende reis ook naartoe gaat, met KrisKras wordt het gegarandeerd een onvergetelijk avontuur.”

www.kriskras.be

Zelf reisbegeleider worden? Stel je kandidaat via kriskras.be/reisbegeleider. De volgende opleidingsweek vindt in oktober plaats.

Joke’s reistips voor deze zomer?

  • 8-20/07 en 3-15/09: ongerept avontuur in de Spaanse Pyreneeën
  • 10-28/07 en 4-22/09: actieve rondreis in betoverend Georgië
  • 4-21/09: tuktukreis langs alle highlights in Sri Lanka

Edito Far Out lente/zomer 2025 – De kracht van buiten zijn

Lieve lezers, outdoorfanaten, ontdekkers, levensgenieters,

De afgelopen jaren waren – op zijn zachtst gezegd – erg bewogen. Even een korte terugblik: de bankencrisis in 2008, de coronacrisis in 2020, oorlog en geopolitieke chaos sinds 2022, en ondertussen zien we de kloof tussen ultra-rijk en de rest alleen maar groeien.

Hoe ga je daarmee om? Met frustratie, bezorgdheid, berusting? Of met een open blik en de overtuiging dat elke verandering ook nieuwe kansen brengt? Wie het glas half vol ziet, noemt het veerkracht. Wie het als half leeg ervaart, noemt het naïef. De waarheid? We leven hier en nu, en de wereld draait morgen gewoon door – als we ervoor blijven zorgen.

Bij Far Out kiezen we ervoor om met vallen en opstaan positiviteit en verbondenheid te omarmen. Niet door tegenstellingen te benadrukken, maar door samen te werken en elkaar te versterken. Wat ons bindt, is de liefde voor avontuur, voor ontdekken en beleven alleen of samen.

Buiten maakt ons vrij. Buiten verbindt. Buiten brengt perspectief. Misschien ligt daar wel de echte kracht van ons optimisme.

Dus trek eropuit, laat je inspireren, en geniet van deze editie.

Met liefde,
Het Far Out-team
#FarOutGreatOutdoors

Review Maier Sports Lulaka & Nil: wandelbroeken die écht perfect zitten

Een goede wandelbroek is als een trouwe metgezel: hij moet comfortabel zijn, tegen een stootje kunnen en je niet in de steek laten als het weer omslaat. Wij gingen afgelopen maand in onze spreekwoordelijke achtertuin én net over de grens op pad om de Maier Sports Lulaka (dames) en Nil (heren) te testen. En we kunnen het alvast verklappen: wij zijn fan.

Voor wie eraan twijfelt of investeren in een goede wandelbroek de moeite waard is. Absoluut! Wie vaak in de natuur te vinden is, weet dat een fijne broek minstens zo belangrijk is als stevige schoenen of een waterdichte jas. Het Duitse merk Maier Sports is al decennialang een specialist in wandelbroeken, met maar liefst 61 maten (36 voor mannen en 25 voor dames) en drie pasvormen (kort, standaard en lang), zodat iedereen – ongeacht zijn of haar lichaamsbouw – een broek in de collectie vindt die echt perfect past.

Eerste indruk: aandacht voor detail

Zowel Stefanie als ik hebben onze tailleomvang, heupen en binnenbeenlengte gemeten en de uiteindelijke pasvorm is voor ons beiden perfect. Bij het aanpassen van de broeken valt meteen de aandacht voor detail op. De stof voelt stevig, maar soepel aan, de naden zijn netjes afgewerkt en de ritsen lopen soepel. Dit is geen doorsnee confectie, dit is vakmanschap. De afneembare riem bij de Lulaka, de elastische tailleband bij de Nil en handige extra’s getuigen van een merk dat begrijpt wat wandelaars nodig hebben.

Lulaka: de allrounder voor vrouwen

De Lulaka is een wandelbroek die zich moeiteloos aanpast aan elke situatie. Een regenbui? Geen probleem, de waterafstotende stof houdt je droog bij lichte buien en droogt snel na een stevige stortbui. Een onverwachte hittegolf? Rol de pijpen op en zet ze vast met de handige  knoopsluiting.

Dankzij de rechte pijpen en verstelbare zoom bepaal je ook zelf hoe de broek valt – handig om modder op afstand te houden. Maar wat de Lulaka echt onderscheidt, is de pasvorm. Als vrouwen weten we hoe lastig het is om een broek te vinden die goed zit.

De Lulaka zit middelhoog in de taille, heeft een elastische band en een afneembare riem. De broek sluit ook flatterend aan rond de heupen, buik en dijen. En de vierwegstretch beweegt moeiteloos mee. Extra pluspunt: de slimme ritszakjes op de heup en dij, groot genoeg voor je waardevolle spullen.

Nil: robuust en flexibel voor heren

De Nil is de mannelijke tegenhanger van de Lulaka en doet zeker niet onder voor zijn vrouwelijke evenknie. Deze wandelbroek is ontworpen voor een maximale bewegingsvrijheid en heeft een
aangename ventilatie. De stof is zeer licht en vaak betekent dat dun, maar dit is hier niet het geval.

Ondanks het lichte gewicht is de broek toch echt bestand tegen ruige omstandigheden; het materiaal voelt sterk aan, is slijtvast en droogt snel. Ook hier is het comfort echt top. De elastische tailleband met flexzones, vierwegstretch (MStretch Pro 4) en voorgevormde knieën zorgen voor een natuurlijke pasvorm.

Meerdere zakken, waaronder een ruime dijzak met rits – handig voor kaarten, snacks of andere essentials – maken het plaatje compleet. Wat ons betreft, is de Nil een nieuwe favoriet voor zowel pittige hikes als een citytrip.

Conclusie

De Maier Sports Lulaka en Nil  zijn meer dan zomaar wandelbroeken. Ze zijn een zeer haalbare investering (beide modellen kosten € 99,95) in comfort, duurzaamheid en bewegingsvrijheid. De grote maatboog is echt uniek en alle modellen komen in verschillende, moderne kleuren.

Kortom: of je nu een ervaren trekker bent of net begint met wandelen, deze broeken zullen je niet teleurstellen. In het gamma van Maier Sports vind je ook voor elk weer de perfecte bovenlagen, tussenlagen en jassen.

De groene voetafdruk van Maier Sports

We waarderen de inzet van Maier Sports op het gebied van duurzaamheid. Het merk gebruikt al jarenlang uitsluitend PFC-vrije membranen en zet sinds 2018 in op een milieuvriendelijke, PFC-vrije impregnering van kleding. Daarnaast maakt Maier Sports steeds vaker gebruik van  gerecycleerde materialen. Sociale rechtvaardigheid vormt een andere belangrijke pijler van het merk: als lid van de Fair Wear Foundation zet Maier Sports zich in voor eerlijke  arbeidsomstandigheden en transparantie in elke productiefase.

www.maier-sports.com

Review Ortlieb Back-Roller: de fietstas die overal mee naartoe gaat

Of je nu je laptop droog wilt houden op weg naar het werk of een lange bikepackingtrip plant, een degelijke fietstas is een must. Ortlieb is al jaren dé naam als het gaat om waterdichte fietstassen, maar is de Back-Roller Plus echt zo veelzijdig als iedereen zegt? Wij namen de proef op de som!

Voor wie de Ortlieb Back-Roller Plus nog niet kent: deze fietstas is meer dan alleen een achtertas. Gemaakt van waterdicht en duurzaam cordura, is de tas niet alleen bestand tegen water, maar ook tegen stof en vuil. De rolsluiting houdt werkelijk alles veilig en droog. En als je niet met de fiets onderweg bent, kun je de tas met de schouderriem dragen. Dat kan alvast tellen qua veelzijdigheid.

Eerste indruk: klik en klaar

Voordat we vertrokken, moesten we de Ortlieb Back-Roller Plus natuurlijk op onze fiets  bevestigen. Dankzij het slimme Quick-Lock-systeem was dit klusje verrassend eenvoudig en binnen een paar minuten geklaard. Het systeem is intuïtief en vereist geen ingewikkeld gereedschap. De tassen weer van je losklikken, is eveneens zo gebeurd.

Nooit meer chaos

Iedereen kent het gevoel: je zoekt je telefoon, je sleutels of die ene snack, maar je tas is een diep zwart gat. Niet bij deze Back-Roller. Met drie aparte binnentassen blijft alles overzichtelijk. Laptop in het ene vak, extra laagje in het andere en snacks of gereedschap in het derde? Marie
Kondō zou jaloers zijn. Voor wie hier verder in wil gaan, heeft Ortlieb ook inserts en handige packing cubes.

Fiets- en schoudertas in één

Eenmaal op je bestemming? Dan klik je de tas los en gooi je ‘m over je schouder. Dankzij de verstelbare schouderriem is de Back-Roller Plus ook prima als draag- of schoudertas te gebruiken. De schouderriem zit vrij comfortabel en de tas bungelt niet onhandig tijdens het lopen. Laat je de tas aan je fiets, dan kun je hem beveiligen met een optioneel slot. Handig voor als je snel een koffie haalt.

Regen? Geen stress!

Nat worden onderweg is geen optie – niet voor jou en niet voor je spullen. De Ortlieb Back-Roller Plus is volledig waterdicht en kan gelukkig tegen een flinke plensbui. Modder? Ook geen probleem. Even afvegen en hij ziet er weer uit als nieuw. We hebben de tas getest in verschillende weersomstandigheden, en onze spullen bleven altijd droog, zelfs tijdens die hevige maartse buien.

Voor woon-werkverkeer én bikepacking

Wat ons betreft biedt de Ortlieb Back-Roller Plus een ideale mix tussen praktisch, stijlvol en duurzaam. Met 23 liter inhoud is er meer dan genoeg ruimte voor je dagelijkse spullen. En ga je langer op pad? Dan is hij perfect voor een fietsvakantie of een minimalistische bikepackingtrip. De tas doet wat hij belooft: je spullen droog en georganiseerd houden, terwijl jij zorgeloos trapt. Prijs: € 115.

TROEVEN:
• Superhandig kliksysteem
• Compleet waterdicht (IP64)
• Erg stevig
• Interne organisatie

KAN BETER:
• Comfortabelere schouderriem voor een zwaardere last
• Gewatteerd laptopvak

https://nl.ortlieb.com