We spraken Klaas Willems (39) nog geen jaar geleden, toen de Belgische sportklimmer ons voor de lancering van de documentaire Still Alive meenam naar onder andere Sardinië, zijn strijdtoneel en toevluchtsoord. Deze keer voert zijn verhaal ons naar El Chaltén, diep in Argentijns Patagonië, waar granieten torens, gletsjers en grillige weervensters al decennialang tot de verbeelding van klimmers spreken.
Voor Klaas was Patagonië al twintig jaar een droom, aangewakkerd na een workshop ‘Klimmen in het buitenland’ van Sean Villanueva, die toen net in Patagonië was geweest. Geen evidente droom, want Klaas leeft met mucoviscidose, een genetische aandoening die vooral de longen aantast.
“Ik wist niet hoe mijn lichaam zou reageren op de lange aanlopen, de kou, de hoogte en de zware bergdagen. Gelukkig is mijn klimpartner ook arts, dus ik zat wel in een goede vertrekpositie.”
Een plek die niets cadeau geeft
Wie Patagonië alleen kent van heroïsche beelden en legendarische beklimmingen, vergeet makkelijk hoe hard en onvoorspelbaar het gebied is. Weervensters klappen er soms sneller dicht dan je plannen kunt maken. “Een keer beslisten we op het allerlaatste moment om ’s nachts al te vertrekken, zodat we na onze beklimming nog dezelfde dag konden afdalen voor het slechte weer ons overviel.” Een ander weervenster lieten ze bewust schieten, omdat het oorspronkelijke plan te riskant werd.
“Het is niet de plaats waar je hard kunt pushen”, benadrukt Klaas. “Er is geen helikopter die je snel kan ophalen. Wat je beslist, heeft gewicht. Letterlijk, wanneer je met een rugzak van twintig kilo urenlang omhoogtrekt.” Uiteindelijk realiseerde het team in anderhalve maand vier beklimmingen. “Dat het uiteindelijk zo goed is gegaan, kwam omdat we realistisch bleven, open communiceerden en op de juiste momenten slimme beslissingen namen. Dat ik twee routes samen met Sean kon klimmen, maakte de cirkel voor mij mooi rond.”
Wanneer materiaal cruciaal is
Waar mogelijk liet Klaas niets aan het toeval over, zeker niet qua materiaal. “Op een klimexpeditie is de ruimte voor fouten klein; je moet blind op je materiaal kunnen rekenen.” Dat werd voor hem heel tastbaar tijdens een penduleval. Een touw raakte vast in een barst en toen het uiteindelijk losschoot, gebeurde dat op het slechtst mogelijke moment. “Ik zwierde ondersteboven tegen de rots, kneusde enkele ribben en mijn heup en besefte vooral één ding: zonder helm had het er heel anders kunnen uitzien.”
.
Behalve genoeg touw noemt Klaas twee accessoires echt cruciaal: een helm en een hoofdlamp. Dat laatste klinkt wat banaal, tot je de context snapt. “Wanneer een afdaling langer duurt dan gehoopt, je nog uren moet rappellen in het donker en stoppen geen optie meer is, moet je hoofdlamp blijven werken. Dan gaat het niet meer over een beetje extra comfort, maar over betrouwbaarheid, levensduur en snel kunnen zien hoeveel batterij je nog over hebt.”
Niet de top, wel de spirit
Het meest bijzondere moment? Dat was niet het bereiken van een top. “Uiteraard geeft het me veel voldoening om in het Cerro Chaltén-massief te klimmen. Maar wat mij vooral heeft geraakt, is dat we elkaar bleven motiveren, ondanks het afzien.”
Verder wil Klaas nog één ding kwijt: dat mensen zich minder moeten vergelijken. “Als je jezelf voortdurend meet met iemand anders, besef je niet meer wat jouw eigen avontuur waard is. Iedereen heeft zijn eigen lichaam, angsten, obstakels en top van de dag.”
Droom per droom
Klaas’ volgende missie? “Eerst volledig herstellen. Ik heb lichte frostbite, gelukkig zonder blijvende schade, maar het gevoel in mijn tenen is nog niet helemaal terug. Daarna wachten in juni de Lavaredo Ultra Trail van 50 kilometer en de multipitch vrij klimmen die ik eerder met een maat opende in Sardinië.” Nieuwe doelen, want dat is hoe Klaas vooruitgaat: stap voor stap, route per route en droom per droom.
–
Een ideale hoofdlamp
Petzl SWIFT LT
Ultralicht (slechts 43 g, 380 lumen) en compact, ideaal voor wie altijd een betrouwbare hoofdlamp in de rugzak wil zonder extra gewicht.
Petzl SWIFT RL
Krachtig en slim (92 g, 1200 lumen), met automatische lichtaanpassing voor maximale zichtbaarheid tijdens technische afdalingen.
Pedal Festival speelt in op de snel groeiende community van avontuurlijke fietsers. Twee dagen lang staan inspirerende talks, praktische workshops, social rides en kamperen centraal. De organisatie wil fietsavontuur toegankelijk maken voor een breed publiek.
Wat het Wipptal echt onderscheidt, zijn alle zijdalen die tot vandaag buiten de greep van het massatoerisme zijn gebleven. Van het ruige Gschnitztal tot de uitzichtvolle grenskam van het Obernbergtal: overal vind je stilte en alpine technische trails die hun oorspronkelijke karakter hebben behouden.
Van 10 tot en met 12 september 2027 markeert een nieuwe mijlpaal op onze weg naar het trailrunningparadijs Wipptal: de eerste editie van de Wipptal Border Trail. Deze grensoverschrijdende trailrun voert je over de ruige bergkam tussen Oostenrijk en Italië, langs alpine parels zoals de Obernberger See en het bergmeer Lichtsee. Blijf op de hoogte van alle updates via de website van 
Over de auteur
En zo geschiedde… In Zuid-Limburg, in Nederland, liggen namelijk de welbekende mergelgroeves. Vaak grote opgravingen die zorgen voor interessante natuurgebieden, maar er bestaan ook ondergrondse gangenstelsels. De Sibbergroeve is daar een van: een netwerk van maar liefst 70 kilometer aan gangen, met een rijke geschiedenis die loopt van het uitsterven van de dinosauriërs tot de restauratie van de lokale kerk.
Een ondergrondse klautertocht
Tip!
Minder dan 80%
Geef je resultaten door via de website vóór zondag 25 januari middernacht. Zo worden ze mee opgenomen in de eerste resultaten op maandag 26 januari. Vorig jaar stond de huismus voor het zesde jaar op rij op de eerste plaats. De koolmees en de vink stonden op plaats twee en drie.
