Home Blog Pagina 278

De Te Araroa in Nieuw-Zeeland wandelen, dat is 3000 km van noord naar zuid

Sandra Gyles
-
0
De Te Araroa in Nieuw-Zeeland wandelen, dat is 3000 km van noord naar zuid

De Te Araroa in Nieuw-Zeeland wandelen? Reken op 3000 kilometer, van noord naar zuid. De Te Araroa is een van de jongste langeafstandsroutes en loopt langs de meest spectaculaire landschappen. Eef De Boeck en haar Noorse vriend Per Jonas legden de 3000 kilometer al wandelend af, van het noordelijkste puntje in Cape Reinga tot de plek waar de Zuidelijke Oceaan wild op de kliffen van het schiereiland bij Bluff beukt.

Tekst en foto’s: Eef De Boeck & Per Jonas Strand

Te Araroa in Nieuw-Zeeland wandelen, het verslag

3 november, Cape Reinga
Een moeilijk begin

Vol enthousiasme schieten PJ en ik uit de startblokken aan Cape Reinga, het meeste noordelijkste punt van Nieuw-Zeeland. We zijn ietwat geïntimideerd telkens we richting zuiden kijken en ons realiseren welke afstand nog tussen ons en het eindpunt ligt willen we de Te Araroa in Nieuw-Zeeland wandelen. Maar dat kan de pret niet bederven: de zon schijnt en de eerste kilometers zijn meteen adembenemend. Helaas komt al snel de eerste realiteitscheck. Na vier dagen wandelen in Nieuw-Zeeland over hard zand, onder een schroeiende zon en doorheen een lentestorm zijn onze lichamen gebroken. We slepen ons vanuit Ahipara naar de bossen van Northland, om daar de wanhoop tegemoet te gaan. Na vier dagen aan een slakkentempo – het pad vinden, kost ons evenveel tijd als het obstakelparcours op het pad zelf – staan we op de top van de Raetea, waar we uitgeput ons kamp opzetten.

“Het al onbestaande pad is weggespoeld, de – soms kniediepe – modder
alomtegenwoordig en elke meter gaat moeizaam.”

Tegen de avond valt de regen met bakken uit de lucht. De sluizen staan de hele nacht open en ook ’s morgens komt er geen einde aan. Maar we zitten vast op een kam, zonder water of stroom in de buurt en dus moeten we verder. Te kort nadat we al onze natte spullen bij elkaar hebben gepakt, beginnen we te beven. We zijn doornat en hebben het koud: onze warmste uitrusting hebben we namelijk al naar het volgende postpunt opgestuurd, omdat we ervan uitgingen dat we door subtropisch bos zouden wandelen. Een kapitale inschattingsfout. Het al onbestaande pad is weggespoeld, de – soms kniediepe – modder alomtegenwoordig en elke meter gaat moeizaam. Zes kilometer moeten we afleggen, eindeloos steil op en neer. Pas tien uur later staan we aan de rand van het bos, fysiek verpletterd en mentaal ontredderd. PJ kijkt naar mij en zegt: “If this is how it will be all the way down to Bluff, I’m quitting.”

23 december, Tongariro Alpine Crossing
Kerstmis op de vulkaan

De Te Araroa in Nieuw-Zeeland wandelen, kost wat tijd. Goed anderhalve maand na onze start komen we aan bij de vulkaan Tongariro, een van de hoogtepunten voor iedere outdoorliefhebber die naar Nieuw-Zeeland trekt. En al helemaal voor ons, na meer dan 1200 lange kilometers, met veel regen, kou en vermoeide benen. Net voor de 1000 kilometer-kaap gooiden we zelfs bijna de handdoek in de ring. De beloning bleef uit, maar was het wachten meer dan waard. Net vandaag is de lucht boven de vulkaan eindelijk opgeklaard. De zon breekt door en het vulkanisch plateau laat zich van zijn mooiste kant zien. We wandelen tegen de stroom, van noord naar zuid, terwijl men toeristen aanraadt om het omgekeerde te doen. Met onze grote rugzakken en in de verkeerde richting vallen we op tussen de dagtrekkers. “You’re going the wrong way!” roept er één. Kijkend naar de stroom toeristen antwoord ik: “No, we’re going exactly the right way!”

“Onder de sterren vertrekken we naar de top van Mount Doom – de mythische berg
uit Lord of the Rings – voor een zonsopgang over het plateau.”

19 kilometer en vele fotopauzes later valt onze mond nog steeds open en besluiten we er een tweede dag aan te breien. Gelukkig kunnen we nog net een tentplekje versieren bij de Mangatepopo Hut, de enige toegelaten kampeerplaats. Om de massa te ontwijken, kruipen we al om halfvier ’s nachts uit onze slaapzak voor een snel ontbijt onder een kristalheldere hemel met een gigantische Melkweg. Onder de sterren vertrekken we terug naar de top van Mount Doom – de mythische berg uit Lord of the Rings – voor een zonsopgang over het plateau. De kraters onderweg kleuren goud onder het eerste zonlicht. Ruapehu, de andere grote piek, blijft in de wolken hangen, maar het uitzicht is desalniettemin buitenaards. Vol verwondering nemen we onze tijd om de krater en de verschillende uitzichtpunten te verkennen, tot ook de stroom van mensen de top begint te bereiken. Beroofd van onze ochtendstilte banen we ons overgelukkig een weg terug, en wensen alle klimmers een meer dan vrolijk kerstfeest.

Langeafstandsroute in Nieuw-Zeeland
Te Araroa Herekino, Raetea and Puketi Forests

Te Araroa in Nieuw-Zeeland wandelen

19 januari, Wellington
Eerste eiland afgewerkt

Aan het zuidelijkste punt van het Noordereiland staan, is surreëel, ongelooflijk. Voor ons ligt geen land meer om te bewandelen. Lange tijd zitten we stil naast elkaar op de laatste heuvel van het eiland, starend naar de zeestraat Cook Strait en de contouren van het zuideiland. Ik ben sprakeloos. Ook al hebben we nog maar één van de twee eilanden afgevinkt, het gevoel is al fantastisch. Wellington binnenwandelen, voelt aan als een overwinning. Drie maanden voorheen zijn we in Wellinton geland en begon onze reis. Vandaag staan we hier terug, na 1690 kilometer wandelen in Nieuw-Zeeland.

“Ook al hebben we nog maar één van de twee eilanden afgevinkt,
het gevoel is al fantastisch. Wandelen in Nieuw-Zeeland en dan Wellington binnenwandelen
voelt aan als een overwinning.”

De voorbije dagen bekeken we de foto’s uit het begin van onze reis herbekeken. Wie waren die mensen, op die foto’s? We kunnen onszelf nog maar moeilijk herkennen. Een tocht als deze laat niemand onaangeroerd en Te Araroa heeft onze kijk op dingen, onze levensvisie nu al voorgoed veranderd. We denken terug aan de kiwi’s die op onze moeilijkste momenten met ons kwamen praten: op straat, op hun oprit, in het park. We denken terug aan alle gastvrije complete vreemdelingen die ons een glas water, een douche, een lift, een bed aanboden, die ons in huis namen en in de watten legden. Soms waren er zo veel aanbiedingen dat we de helft moesten afslaan. Soms werd het moeilijk om nee te zeggen na het vijfde aanbod voor een lift. Meer dan wat ook hebben mensen van deze reis er nu al een onvergetelijke van gemaakt.

17 maart, Breast Hill
Rillen in een hutje

De Te Araroa in Nieuw-Zeeland wandelen, heeft ons al ontelbare hallucinante uitzichten geboden, en eenmaal voorbij het meer van Tekapo gingen we er eigenlijk van uit dat we het leeuwendeel wel zouden hebben gehad. Veel verder hebben we in onze trail notes ook niet meer gelezen. 2400 kilometer, dat leek ons tijdens de voorbereiding nog heel ver weg. Ondertussen liggen die trail notes al diep begraven. We zijn al zo lang op weg, dat het voelt alsof de tijd heeft stilgestaan. Wandelen in Nieuw-Zeeland door desolate stukken, waar niemand komt en niemand woont, met amper paden. ‘Ongeveer naar het zuiden’ was onze richtlijn. Dan kwamen we altijd wel in de juiste richting uit. Van Breast Hill, een berg in de vorm van een borst, hebben we maar weinig verwachtingen. De naam klinkt niet bekend en stilaan begeven onze knieën het onder de hoogteverschillen. 1000 meter op en neer, elke dag, dat laat zich voelen.

“We zwierven door desolate stukken Nieuw-Zeeland, waar niemand komt en
met amper paden. ‘Ongeveer naar het zuiden’ was onze enige richtlijn.”

De dag voor de top is een van de zwaarste op het zuidereiland, maar bij aankomst in Stody’s Hut staat ons een verassing te wachten. Patrick?! Patrick vergezelt ons al af en toe sinds dag drie, maar ligt inmiddels al een tijdje voorop. Maar hier zit hij dus aan een klein tafeltje met alle kleren aan die hij bezit, met thee op ons te wachten sinds hij van een andere hiker hoorde dat wij eraan kwamen. “I thought you could all use a tea, after that climb.” De volgende ochtend beginnen we aan de rest van de klim. Na een goede 400 meter klimmen, zakt mijn motivatie weg. Hijgend denk ik bij mezelf: “Waarom. Moeten. We. Over. Élke. Heuvel. In. Dit. Land!?” PJ en Patrick staan al op de top te staren. “Eef! Get up here!” Onder ons ligt een fantastisch uitzicht over Lake Hawea, begrenst door scherpe kammen en steile pieken. Op een van die scherpe kammen zullen we later duizend meter afdalen. PJ schiet er als een Noorse berggeit vandoor, Patrick en ik nemen rustig onze tijd en lachen. Een steilere helling, een smaller pad en zo’n uitzicht heb ik tijdens het wandelen in Nieuw-Zeeland zelden gezien.

11 april 2015, Bluff
Tranen van geluk en weemoed

Ondertussen zijn we al 600 kilometer met z’n viertjes onderweg over het Zuid Eiland: PJ, Patrick, Marylène en ik. We zijn echt een team geworden. En dat team doet het langzaam. Want we moeten niet per se snel in Bluff, het allerlaatste punt, geraken. Uiteindelijk komt toch onvermijdelijk die laatste dag. Om acht uur ’s morgens vertrekken we samen uit ons hotel in Invercargill, naar de eindstreep in Bluff. Het miezert, maar de zon breekt door en een gigantische regenboog kleurt de lucht. De weersomstandigheden die ons nu naar het einde brengen, zijn dezelfde als degene die ons zes maanden lang achtervolgd hebben: zonnig, met buien. We lachen. Ik denk aan de keren dat ik bijna gestopt was, maar toch bleef doorgaan. Hier sta ik nu, in de laatste rechte lijn naar Bluff. Een ijzeren wil, een groot gevoel van trots en beenspieren als een paard hebben ons allemaal hier gebracht.

“Een ijzeren wil, een groot gevoel van trots en beenspieren
als een paard hebben ons allemaal hier gebracht.”

De laatste kilometers word ik nerveus. Terwijl we Bluff naderen, weet ik mezelf geen houding te geven. Blij? Triest? We wandelen op het asfalt en staan ineens voor het bord. Ik strekt mijn arm uit. Tranen beginnen te stromen, tranen van puur geluk en tranen van rouw omdat de reis ten einde is. We geven elkaar een knuffel en staan lang stil. De humeuren wisselen, meer tranen rollen. We nemen onze overwinningsfoto’s en roepen: de Te Araroa in Nieuw-Zeeland wadnelen? “We did it! We did it!” Terug in het hotel is niemand echt extatisch. Er hangt eerder een sfeer van gemis, van weemoed naar het simpele leven dat we de laatste zes maanden hebben geleefd. De volgende ochtend zeggen PJ en ik dat er onder ons nog een eiland ligt, Stewart Island, en dat we daar naartoe gaan. “Because we’re not in the very south, yet!“ Patrick volgt. Marylène ook. En zo vertrekken we twee dagen later voor onze bonusronde op het beruchte Northwest Circuit. Weer of geen weer, het kan ons niet schelen tijdens het wandelen in Nieuw-Zeeland. Onwards and southwards!

Eef De Boeck & Per Jonas Strand verzamelden alvast ook praktische informatie over de langeafstandsroute Te Ararroa voor je.

Bewaren

Bewaren

Langeafstandswandeling in Nieuw-Zeeland – praktisch

Sandra Gyles
-
0
Langeafstandswandeling in Nieuw-Zeeland – praktisch

Te Araroa is een nog niet zo heel lang geleden geopende langeafstandswandeling in Nieuw-Zeeland die terecht naam en faam maakt. Met zijn 3000 kilometer, in een onstabiel klimaat, en met beklijvende beklimmingen en natte voeten als dagelijkse kost is dit een van de meest brutale én belonende trekkings van het moment.

Het parcours van de langeafstandswandeling in Nieuw-Zeeland Te Araroa is adembenemend mooi, maar ook wild en avontuurlijk, en vraagt om een gezonde dosis navigatie- en oriënteringsvermogen. Extreme hoogteverschillen zijn de regel. De paden vaak smal, steil en moeilijk begaanbaar. Tel daar bij op dat een fysiek grondspoor niet altijd aanwezig is, markeringen soms ver uit elkaar liggen en er een hoge mate van zelfvoorzienig nodig is, aangezien de route vaak door afgelegen en desolate plekken loopt, dan weet je dat de trek naast een goede fysiek ook veel mentaal doorzettingsvermogen vraagt.

Afstand

3000 kilometer, van Cape Reinga op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland tot Bluff iop het Zuidereiland. Niet voor watjes! Reken minstens 120 dagen (vier maanden) om de route af te leggen. Langer mag natuurlijk ook…

Beste periode

Het wandelseizoen loopt van half oktober tot eind april, begin mei. Half november is de ideale beginperiode, aangezien het weer dan iets stabieler wordt. Vanaf maart neemt de kans op sneeuw voor de hoger gelegen passen toe, waardoor ze zonder winteruitrusting en hoge wintervaardigheden ontoegankelijk worden.

Wandeluitrusting

Als regel geldt Less is more en hoe minder extra’s hoe beter! Thermisch ondergoed is onmisbaar, net als een goede slaapzak, een liner en regenkledij. Iedereen heeft zijn persoonlijke voorkeur voor schoenen, variërend van stevige lederen wandelbottinnen tot ultralichte trailrunners.

Te Araroa overnachten in een hut

Slapen

Wildkamperen

Op het Noordereiland is wildkamperen moeilijk. De route komt vaak over privaat land en in principe heb je dan voorafgaande toestemming van de eigenaar nodig. Zet je toch je tentje op, wees dan verantwoordelijk en laat geen sporen na. Veel inwoners langs het pad zijn zich ondertussen gelukkig bewust van het bestaan van Te Araroa en zetten hun deuren voor wandelaars open.

Campings en hostels

Je vindt veel commercieel uitgebate sites en hostels langs de weg. YHA-leden die de route wandelen kunnen tot 33% korting krijgen op de prijs van een kamer, dankzij de Low Carbin Discount. Verder zijn er ook een aantal heel goedkope kampeerplaatsen, uitgebaat door het Department Of Conservation (DOC). In de bergen, zowel op het Noorder als het Zuidereiland, is kamperen op DOC-land doorgaans toegestaan.

Hutten

Vanaf de Tararuas tot Greenstone Track kom je op heel regelmatige intervallen hutten tegen en is kamperen niet altijd noodzakelijk. Huttenpassen zijn te koop in alle DOC-kantoren.

Lees het verslag 3000 km wandelen in Nieuw-Zeeland van onze redacteurs Eef De Boeck & Per Jonas Strand.

www.teararoa.org.nz geeft meer info over de route en de geschiedenis. Op de site kan je ook terecht voor praktische tips, een tripplanner en verhalen van andere reizigers.[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

Dé 5 fietstrends uit de sportfietswereld

Sandra Gyles
-
0
Dé 5 fietstrends uit de sportfietswereld

De fietswereld zit geen seconde stil. Grote innovaties en kleine aanpassingen overspoelen de markt. De toekomst blijft koffiedik kijken, maar deze vijf fietstrends geven je een goed idee van wat er als fietser zoal aan nieuwigheden op je afkomt.

Tekst: Jurgen Groenwals

Vijf fietstrends waar onze redacteurs van wakker liggen

Vijf fietstrends - De geconnecteerde fiets
Vijf fietstrends – De geconnecteerde fiets

  1. De geconnecteerde fiets

Apps die je fiets slimmer maken

E-bikes, neen daar kijken we niet langer van op. Elke zichzelf respecterende fietsfabrikant heeft ondertussen meerdere elektrische fietsen in het gamma, van gewone stadsmodellen tot toerfietsen en heuse mountainbikes. Met elektronica kan je natuurlijk nog veel meer dan enkel de fiets aandrijven. In combinatie met een app, krijg je namelijk een geconnecteerde fiets tussen de benen. De mogelijkheden zijn onbeperkt en zelfs niet eens zo verre toekomstmuziek. Dat Strava mijn rit registreert of dat thuisblijvers mijn fietstocht in realtime kunnen volgen, tot daaraan toe. Maar wat denk je van volgend scenario: ik rijd tegen een bepaalde snelheid en in een fractie van een seconde is die snelheid nul. De kans is dan groot dat ik gevallen ben. Geen paniek! De hulpdiensten en vooraf geprogrammeerde contactpersonen worden meteen op de hoogte gebracht. Hulp is zo onderweg, tenzij ik manueel het signaal desactiveer. Fiets gestolen? Even de app activeren en zowel ikzelf als de gealarmeerde politie kunnen meteen uitzoeken waar hij zich bevindt. Nog eentje? Ik was de afgelopen maanden flink actief en heb ongeveer 2500 kilometer op de teller staan. Modder, regen, zand… niets hield me tegen. Tijd dus om na te gaan of een aantal onderdelen niet aan vervanging toe is. Voortaan krijg ik die melding automatisch van mijn fiets, inclusief fietsreparatiewinkels in de buurt. Handige Harry? Dan vertellen de online-store en een reeks video’s me gewoon hoe ik zelf aan de slag kan.

Vijf fietstrends - De gravelracer
Vijf fietstrends – De gravelracer

  1. Gravelbikes

Om over de betere veldwegel te scheuren

Zoek je nog een excuus om je bestaande collectie fietsen uit te breiden? Veel kans dat je nog geen gravelbike hebt. Die houdt het midden tussen een race- en een crossfiets. De geometrie van een gravelbike is vergelijkbaar met die van een racefiets, maar het frame biedt ruimte voor lekker brede banden. De gravelbike komt overgewaaid uit de Verenigde Staten, een land met nog steeds miljoenen kilometers onverharde wegen. Wil je op beide soorten terrein goed uit de voeten kunnen, dan is de gravelbike de oplossing. Je kan er snel genoeg mee rijden, hebt voldoende ruimte voor dikke bandjes, hij is comfortabel en je fietst er overal mee door. Rijd je dagelijks met de fiets en wil je en route wel eens een bospaadje, tractor- of veldwegel meepikken? De gravelbike loodst je er met gemak doorheen.

Vijf fietstrends - Electronica op de fiets
Vijf fietstrends – Electronica op de fiets

  1. Ingenieuze elektronica

Van zelfdenkende vering tot elektrisch verstelbare zadelpen

Wie het professioneel koersgebeuren – zowel op de weg, in het veld als op de mountainbike – van nabij volgt, is al vertrouwd met elektronisch schakelen. Shimano’s Di2 is niet langer een vreemd en veel te duur snufje, veel wielerliefhebbers rijden er ondertussen zelf mee rond. Dat elektronica nog veel meer kan dan uitsluitend schakelen, mag duidelijk zijn. Zo is er nu voor mountainbikegebruik de elektronische vering en demping. Een systeem van metertjes en chips geeft continue informatie over het terrein door aan een centrale unit. Die verwerkt meteen alle gegevens en kiest in jouw plaats of je vering geblokkeerd of geopend moet zijn. Een mogelijk scenario: je snelheid ligt laag, je maakt weinig omwentelingen terwijl je toch veel kracht zet, en je voorwiel staat iets hoger dan je achterwiel. Allemaal factoren die erop wijzen dat je aan een beklimming bezig bent. Fijn, denkt de elektronische vering, tijd om alles te blokkeren zodat er geen energie verloren gaat. Ook het tegenovergestelde werkt natuurlijk: hoge snelheid, weinig tot geen trapbewegingen… we zitten duidelijk in een afdaling. Op dat moment kan veerweg wel handig zijn. Sterker zelfs: stel dat je een sprong maakt, dan weet het systeem dat je in een soort vrije val bent en zal het de vering en demping beide activeren. Nog een laatste voor de mountainbikers: ook de elektronisch (en draadloos) verstelbare zadelpen is ondertussen een feit.

Vijf fietstrends - Kartonnen fiets
Vijf fietstrends – Kartonnen fiets

  1. Materiaal van de toekomst

Een kartonnen fiets?

Vroeger had je geen keuze over het materiaal voor je frame. Je reed op een stalen fiets. Punt aan de lijn. Staal is sterk en duurzaam en kent zelfs een bescheiden revival. Tegenwoordig wordt voor sportieve fietsen heel vaak aluminium gebruikt. Het materiaal is een stuk lichter dan staal, niet al te duur en toch vrij stevig. Is een laag gewicht belangrijk, dan stapt men snel over naar carbon, dat erg licht en stijf is. Alleen kan carbon niet overweg met een puntbelasting. Valt je fiets op de foute manier, dan kan het frame onherstelbaar beschadigd geraken. Titanium heeft wél de voordelen van duurzaamheid, laag gewicht en stijfheid, maar dat gaat ook gekoppeld aan een hoge kostprijs. Het hoeft dus niet te verbazen dat er volop geëxperimenteerd wordt met andere materialen. Frames in bamboe zijn al een tijdje op de markt, maar echt doorbreken doen ze voorlopig niet. Nochtans valt er wel een lans te breken voor bamboe: het is erg duurzaam en zeer sterk. Anderzijds valt het gewicht van een bamboe frame vaak nog te hoog uit. Grafeen dan maar? Dat wordt wel eens het materiaal van de toekomst genoemd. Het is een vlak van koolstofatomen, erg licht en wel tweehonderd keer beter breukbestendig dan staal. En wat denk je van gerecycleerd karton? Karton kan je in alle mogelijke vormen, diktes en sterktes produceren. Met een eenvoudige bewerking, maak je het waterproof en als extraatje is karton ook nog eens goedkoop.

Vijf fietstrends - Plus sized wielen
Vijf fietstrends – Plus sized wielen

  1. 26″, 27,5″, 27,5+, 29″, 29+

Wielmaten, makkers, Maes

Mocht het je bij het bekijken van bovenstaande cijfertjes even voor de ogen blijven duizelen, dit zijn geen slecht opgesteld wiskundige formules maar wielmaten. Meer bepaald wielmaten voor mountainbikes… Nog niet zo enorm lang geleden reden we rondjes op 26″-wielen. Dat ging goed, niemand maakte zich toendertijd zorgen over wielmaten of bandbreedtes. Tot iemand op de proppen kwam met het – niet eens zo slechte – idee dat grote wielen beter over kleine obstakels rollen. De 29″-wielen waren geboren. (Voor de techneuten: bij 26″ spreekt men over de wieldiameter, bij 29″ daarentegen gaat het om banddiameter. Concreet betekent dit dat een 29″ vergelijkbaar is met een 27″-wiel uit een racefiets, maar dan met een dikke band eromheen.) Dat louter en alleen 29″ niet heiligmakend mocht zijn, was geen verrassing. Grotere wielen gaan inderdaad beter over kleine obstakels, maar zijn iets moeilijker de bocht door te sturen. “Waarom geen tussenmaat?” moet iemand gedacht hebben. 27,5″ bleek de oplossing. Om de jungle van wielmaten helemaal compleet te maken, is de fietsindustrie momenteel druk in de weer met Plus-sizes, dikke banden rondom een van de bestaande (27,5″ of 29″) wielmaten. Zo heb je bijvoorbeeld de Scott Genius Plus. Dat is een volgeveerde mountainbike op 27,5″-wielen met daaromheen erg brede banden (2.8″), wat maakt dat de totale wielomtrek bijna even groot is als een 29″. Snel sturen, makkelijk over obstakels rollen en enorm veel grip zijn de voordelen. De Niner Ros Plus is dan weer een 29″-fiets met daar dikke 3.0″-banden omheen. Kan je nog volgen?

Bewaren

Bewaren

De outdoor bucket list van Dieter Coppens

Sandra Gyles
-
0
De outdoor bucket list van Dieter Coppens

Met een knus dekentje op de bank genoten we acht weken lang van Dieter Coppens in Copy Beest op Eén, waarin hij zijn lot in de pootjes legde van een dier met een beestig interessant en bijzonder talent. Dieter is ook de man van onder andere De Poolreizigers, The Road Ahead en Iedereen Beroemd. Met al zoveel bijzondere ervaringen op zak waren wij benieuwd naar zijn ‘outdoor bucket list’. Die bleek… goed gevuld.

Waar haal jij je outdoorkick vandaan?

Dieter Coppens: “Van het bos, absoluut. Maar het liefst van al trek ik met de rugzak rond. Met mijn neef Matthias heb ik met onzen duim de halve wereld gezien. En ik heb ook verschillende lange trektochten gemaakt: in Corsica, Schotland, de Canarische eilanden… Tegenwoordig probeer ik met vrouw en kinderen elk jaar een huttentocht te maken in de bergen. Een grote les in motivatie…”

Welke bestemming prijkt bovenaan je outdoor bucket list?

“Ik ben een grote Scandinaviëliefhebber en daar heb ik zeker nog te weinig van gezien. Maar ik hou ook erg van het Zuiden en van bestemmingen die weg van de gebaande paden uniek zijn. Zoals Majorca, La Gomera of La Palma, niet voor niets ‘La Isla Bonita’. IJsland wil ik zeker nog bezoeken, alsook Mongolië, Alaska en Siberië, omwille van de puurheid. En dan is er Torres del Paine nog, in Argentinië, een nationaal park dat we tijdens de opnames van De Poolreizigers moesten overslaan, om op tijd te zijn voor onze afspraak met Dixie Dansercoer.”

Van welke outdoorbeleving wil je nog proeven?

“Ik kan niet paardrijden, maar ik vind dat ongelooflijk indrukwekkend. Vooral de relatie tussen paard en mens, de geschiedenis daarvan en hoe goed een paard een mens aanvoelt. Dus ja, om het dan maar gelijk te combineren: paardrijden in Torres del Paine, dat lijkt me wel wat. Tot nu toe heb ik alleen kunnen oefenen op een kameel. Ik had spijt dat ik geen koersbroekske aanhad, zo pijnlijk!”

Nog een buitensport die je onder de knie wil krijgen?

“Op land voel ik me thuis. Maar de zee, dat is zo’n machtig iets. Daar heb ik schrik van. Die kan serieus uithalen hé. Ze zeggen altijd: de natuur geeft en de natuur neemt. Wel, de zee is een enorme brok natuur en die neemt… Maar misschien moet ik mijn schrik maar eens overwinnen en ga ik ooit nog leren surfen ofzo, met mijn kinderen op surfkamp.”

Is er een buitenmens die je echt bewondert?

“Ik bewonder gedreven mensen, die hun steentje bijdragen. Mensen zoals Elon Musk (van Tesla). Maar om een echte outdoormens te noemen: Dixie Dansercoer. Misschien komt dat ook door de omstandigheden waarin ik hem ontmoet. Na 90 dagen liften was ik echt op, mijn geest had geen tijd om zich aan te passen aan die barre omstandigheden op de Noordpool. Ik kreeg echt de slappe lach van pure tristesse. En terwijl wij daar zo waren aan het afzien, zette Dixie fluitend z’n tentje op.”

Ontbreekt er nog outdoormateriaal in je kast?

“Nieuwe bottinnen, goeie dan, want de mijne zijn echt versleten.”

Avontuur in kloven en canyons

Sandra Gyles
-
0
Avontuur in kloven en canyons

Zat ik op een doordeweekse avond met manlief de film Boyhood te zien (die film waar ze 12 jaar over hebben gedaan, met Patricia Arquette en Ethan Hawke als ‘de ouders’), kwam de Antelope Canyon in Arizona voorbij. En hop ik was vertrokken… Weer een avontuur in kloven en canyons op het programma tijdens een volgende wandelvakantie?

Mijn fascinatie voor avontuur in kloven en canyons gaat terug tot mijn kindertijd. Toen vaderlief ons, mama en de twee oudste van vier kinderen, mee op sleeptouw nam naar de Masca-kloof, op Tenerife, zo halverwege tussen Santiago del Teide en Los Carrizales. Wat ik me vooral herinner, behalve de ijzingwekkend smalle bergweg-met-afgrond ernaartoe, is het laaghangend wolkendek dat zich op een gegeven moment onder ons bevond. Het zag er zo magisch uit dat ik dacht dat ik mijn bompa er zou tegenkomen, die een paar maanden daarvoor overleden was.

Canyons zijn staaltjes van de natuur die een miljoenen jaren oude geschiedenis verbergen. Af en toe krijgen we daarvan een glimp te zien, in de kleurrijke rotslagen en uitgesleten rotsformatie, de lang verborgen gebleven grotten en grottekeningen, en de kilometers aan ongerept, vaan nog onontgonnen terrein. Doorheen de geschiedenis van de mens waren kloven ook van strategisch belang en voor vele oude volken een spirituele plek. Ze ranken (de mooiste, grootste, diepste…?) vond ik een moeilijke opgave, daarom mijn persoonlijke top vijf van de laatste 30 jaar.

Masco Barranco in Tenerife
Masca Barranco in Tenerife

Mijn allereerste avontuur in kloven en canyons
Masca Barranco, Tenerife

Dit is hem dus, die eerste. Alleen al de weg ernaartoe is de moeite waard (niet voor niets herinner ik me die rit 30 jaar later nog): zowat bij elke draai krijg je een betoverend landschap te zien. Masca zelf is niet meer dan een piepklein dorpje, van waaruit enkele wandelroutes vertrekken. De mooiste en pittigste is het retourtje door de kloof (terug kan te voet of met vooraf gearrangeerd vervoer). In afstand is de wandeling met zijn 7,5 kilometer een eitje, maar zelfs een geoefende stapper doet zonder stoppen zo’n drie uur over een enkeltje naar beneden. Eenmaal in de baai wacht de oceaan je op. Met een beetje geluk spot je zelfs een vinvis of een visarend.

Wandeltip: afdaling Masca Barranco – Moeilijkheidsgraad: uitdagend – Afstand: 7,5 km – Duur: ca. 6 à 7 uur. www.spain.info en www.mascalosgigantes.com

 

Gorges du Verdon in Frankrijk
Gorges du Verdon in Frankrijk

Vele zomervakanties
Gorges du Verdon, Frankrijk

De 25 kilometer lange Verdoncanyon, op twee uur rijden van Marseille, is Europa’s tweede grootste. Op sommige plekken is de rotswand 700 meter hoog en dus zeer imposant. Aan activiteiten (en op sommige routes aan mensen) is er geen gebrek: wandelen, kajakken, waterfietsen, mountainbiken, canyoning, klimmen, bungeejumpen, paragliden… Het meest indrukwekkende deel ligt tussen Castellane en Moustiers-Sainte-Marie. Een adembenemend mooie en spectaculaire route is de Imbut-trail, die langsheen de Passerelle de l’Estellier de linkerbank van de rivier volgt. Aan die bungeejump van 150 meter heb ik me trouwens ook gewaagd… Nooit meer!

Wandeltip: le sentier de l’Imbut – Moeilijkheidsgraad: middelzwaar – Afstand: 9 km – Duur: 5 à 6 uur. http://be.france.fr/nl

Cañón del Sumidero in Mexico
Cañón del Sumidero in Mexico

Gap year
Cañón del Sumidero, Mexico

Ten eerste de uitvalsbasis, San Cristobal, een met kinderkopjes bezaaide universiteitsstad waar je te makkelijk blijft hangen. Je zou bijna vergeten dat nog geen 50 kilometer verderop een ravijn met 1000 meter hoge wanden verborgen ligt. Vanaf een boot heb je in het regenseizoen het beste zicht op de vele mooie watervallen over gigantische mosformaties. Ook diergewijs kom je aan je trekken, tenminste als je niet alleen van vogels en aapjes kijken, maar ook van krokodillen spotten houdt. Vraag de gids om bij de grot met het beeldje van de Maagd van Guadalupe te stoppen, een pittoresk plaatje.

Wandeltip: toen ik er was, waren er enkel de vijf uitkijkpunten bovenaan de canyon, waar je hooguit een beetje kon rondwandelen. Vandaag zou er ook een hikingpad zijn over een hangbrug via een wensput in het midden van de jungle naar de Arbol de la Lluvia (de regenboom). Laat ons vooral weten of die informatie klopt! www.turismochiapas.gob.mx

Canyon del Rio Pinturas in Argentinië
Canyon del Rio Pinturas in Argentinië

Op verlovingsreis
Cañón del Rio Pinturas, Argentinië

Een schilderachtige canyon met ongezien veel kleurschakeringen bruin, rood, geel en groen. Dit is Patagonië zoals velen het zich voorstellen: uitgestrekt, verlaten en wondermooi. De canyon en omringende vallei ontdekken, kan makkelijk te paard of te voet, of per 4×4. Een bezoek aan Cueva de las Manos is een must. In die grot zijn bijzonder mooie rotsschilderingen terug te vinden, door Unesco tot Werelderfgoed verklaart. Het pad erheen is steil, maar nergens moeilijk en loopt dicht langs rotswanden en pieken waar de geologische geschiedenis in gekleurde banden is te zien.

Wandeltip: lus naar de grot vanaf Estancia Casa de Piedra – Moeilijkheidsgraad: gemiddeld – Afstand: 18 km – Duur: ca. 8 uur. www.cuevadelasmanos.org

Weano Gorge West-Australië
Weano Gorge West-Australië

Kan het nog afgelegener?
Weano Gorge, Australië

In het midden van nergens op 1200 kilometer van de dichtstbijzijnde grootstad Perth, die op bijna 2800 kilometer van de volgende echte grootstad Adelaide ligt. Kan het nog afgelegener? En toch is Weano Gorge in Karijini National Park er eentje om in te kaderen. Net als alle andere gorges in dit nationaal park. Opgelet: elke wandeling in dit park is door de hitte en de droge lucht zonder meer zwaar (toen ik er voor het eerst was, met baby’s in de draagzak, bedroeg de luchtvochtigheid slechts 15%), maar onderaan elke kloof wacht steevast een heerlijk frisse, ijskoude poel water. De kleurschakeringen en lagen in de rotsen zijn gewoon uniek en leveren zeker in de late namiddag mooie plaatjes op.

Wandeltip: Upper Weano Gorge – Moeilijkheidsgraad: gemiddeld (officieel klasse 4, maar is hooguit klasse 3) – Afstand: 1 km – 45 minuten. www.karijini.com

Antelope Canyon in de VS
Antelope Canyon in de VS

Nieuw op de bucket list
Antelope Slot Canyon, Amerika

En dan deze dus. Nieuw op mijn bucket list (Arizona stond er al op). De plek werd in de jaren 30 van de vorige eeuw ‘ontdekt’ door de 12-jarige Suzie. Haar volk de Navajo, hielden de canyon tot die tijd geheim. Je zou er ook zo voorbij lopen; de ingang is namelijk niet meer dan een smalle kloof. Maar wat erachter verborgen ligt, is zonder meer indrukwekkend. De kleuren, vormen, structuren, lichtinval… Alsof je zo een abstract schilderij of een fantasiewereld bent ingestapt. Zowel de Upper als de wat avontuurlijkere Lower Upper Slot Canyon zeer toeristisch, maar dan terecht. Niet veel verder liggen de gelijkaardige, maar veel maagdelijkere Bucksin Gulch en Water Holes Slot Canyon eveneens klaar om te worden ontdekt. www.navajonationparks.org

Na het lezen van dit artikel net zo gefascineerd als ik? Dan zijn er nog deze canyonweetjes.

Canyonweetjes van NASA tot Ticino

Sandra Gyles
-
0
Canyonweetjes van NASA tot Ticino

Kloven, gorges en canyons blijven me fascineren. Tijdens het schrijven van het artikel over avontuur in kloven en canyons, kon ik het dan ook niet laten om enkele tot de verbeelding sprekende canyonweetjes te delen.

 

NASA canyon Groenland
NASA canyon Groenland

NASA ontdekt giga canyon in Groenland

De meeste mensen veronderstellen dat het grootste deel van de Aarde ondertussen wel in kaart is gebracht, maar niets is minder waar. Gegevens van een wetenschappelijke missie van de NASA in de periode 2009-2012 onthulden bijvoorbeeld het bewijs van een grote en voordien onbekende kloof verborgen onder anderhalve kilometer Groenlands ijs. De canyon ziet er op de beelden uit als een kronkelende rivier en is minstens 750 kilometer lang en op sommige plaatsen 800 meter diep. Dat is langer en net zo diep als de Grand Canyon… nasa.gov

Glazen brug Zhangjiajie Grand Canyon
Glazen brug Zhangjiajie Grand Canyon

380 meter lange glazen brug

In 2015 opende een brug met glazen bodem over de Zhangjiajie Grand Canyon in China (waar de makers van film Avatar hun inspiratie haalden voor hun wereld van Pandora). De overspanning is 380 meter lang en kijkt meer dan 300 meter naar beneden. Ter vergelijking: de Grand Canyon Sky Walk in Amerika is slechts 21 meter lang en hangt 219 meter boven de bodem van de canyon. chinahighlights.com

Nik Wallenda op een stalen koord
Nik Wallenda op een stalen koord

Nik Wallenda steekt Grand Canyon over

Drie jaar geleden alweer vestigde Nik Wallenda een nieuwe Guinness Wereldrecord door boven een 457,20 meter diepe ravijn in de Grand Canyon over een stalen koord 426,72 meter af te leggen, te voet en zonder enige bescherming (wat hij eerder deed over de Niagara Falls). De oversteek kostte hem nog geen 23 minuten en werd in 217 landen live uitgezonden. Een misstap op het schommelende koord was hem instant fataal geweest. nikwallenda.com

Een van de vele canyons in Ticino
Een van de vele canyons in Ticino

Springen, rapellen en glijden in Ticino

Canyoning in Ticino, Zwitserland, is van een heel ander kaliber. Naar verluidt vind je nergens meer canyons dichter bij elkaar dan hier. De highlight van alle avontuur is de trip per helikopter in tien minuten naar boven om vervolgens in acht uur naar beneden te springen, klauteren, rapellen en glijden door de Never Ending Canyon. ticino.ch en www.myswitzerland.com

Interview met een ultraloper… Wat drijft hen?

Sandra Gyles
-
0
Interview met een ultraloper… Wat drijft hen?

Wat bezielt je toch? Hoe kom je erop? Jij liever dan ik… Al wie al eens een ultra heeft gelopen, kreeg een van deze vragen ongetwijfeld al eens naar zijn hoofd geslingerd. En toch is er tegelijk ook die bewondering voor de ultraloper… Die verwondering… Want grenzen verleggen, is dat niet iets wat we allemaal wel eens willen doen?

In trailrunland komen we een allegaartje aan mensen tegen. Far Out ging langs bij een oude bekende in Somerset, een ultraloper uit Duffel en een van de leden van het vijfkoppige Belgische Team Trail Salomon. Uitgepraat geraakten we niet en daarom publiceren we dit drieluik aan interviews dat in verkorte vorm in Far out is verschenen hier in de originele, uitgebreide versie online.

Neil Rhodes (58)
“Volgens de neurochirurg heeft mijn goede conditie mijn leven gered.”

  • Woonplaats: Yeovil, South Somerset, Verenigd Koninkrijk
  • In het dagelijkse leven: zelfstandig consultant health, business & management
  • Sportief palmares: 1500 km in de bergen, goed voor 55 000 hoogtemeters, in 6 landen, op 2 continenten in 8 weken tijd (2011). Dit was een combinatie van de 4 wedstrijden: de Gore-Tex TransAlp Bike, TransRockies bike (Canada), TransRockies Run (USA) & TransAlpine Run. 10 deelnames aan de Transalpine en 4 aan de Transrockies. 8 deelnames aan de Wereld Indoor Roeikampioenschappen, Guinness Wereldrecordhouder 1 miljoen meter roeien
  • Levensleuze: “Nothing worthwhile doing, is ever easy”

Lees het interview met Neil Rhodes (in het Engels of de verkorte versie in het Nederlands)

Lieven Van Linden (31)
“Tijdens de Marathon des Sables stootte ik op een wilde moederkameel met baby. Uniek!”

  • Woonplaats: Antwerpen
  • In het dagelijkse leven: zelfstandig consultant in aankoop en supply chain
  • Sportief palmares: 100 km Ultra Trail des Fantômes, 29ste plaats Marathon des Sables (240 km), 5de plaats Jungle Marathon Brazilië (260 km)
  • Levensleuze: “Life begins at the end of your comfort zone”

Lees het interview met Lieven Van Linden.

Veerle Van Hoeck (31)
“Ik wil gewoon nog lekker kunnen lopen op mijn zeventigste.”

  • Woonplaats: Antwerpen
  • In het dagelijkse leven: dierenarts / postdoctoraal onderzoeker
  • Sportief palmares: Belgisch Kampioene Trail (ultra en korte afstand), 33ste op WK ultratrailrunning 2015 in Annecy
  • Levensleuze: “Movement is the essence of life” (*Bernd Heinrich, bioloog)

Lees het interview met Veerle Van Hoeck.

De trails van ultraloper Veerle Van Hoeck

Sandra Gyles
-
0
De trails van ultraloper Veerle Van Hoeck

Officieel is ultraloper Veerle van Hoeck (31) nog maar een viertal jaar echt gekend in het trailrunwereldje, maar als tiener was ze al een sportieve spring-in-’t-veld, die alles graag deed wat met sport en avontuur te maken had. Vandaag gaat Veerle – als enig vrouwelijk lid van Team Trail Salomon België – graag nieuwe uitdagingen aan. Haar tip: doe alles aan de intensiteit die jou gelukkig maakt!

  • Woonplaats: Antwerpen
  • In het dagelijkse leven: dierenarts / postdoctoraal onderzoeker
  • Sportief palmares: Belgisch Kampioene Trail (ultra en korte afstand), 33ste op WK ultratrailrunning 2015 in Annecy
  • Levensleuze: “Movement is the essence of life” (*Bernd Heinrich, bioloog)

    Hoe ben je met trailrunnen/ultraruns begonnen?

    Veerle Van Hoeck: “Ik ben officieel nog maar een viertal jaren visibel in het trailrunwereldje. Al was ik als tiener wel dagelijks te vinden op de trails, maar dan zonder aan competitie te doen. Ik ben dus tot vier jaren geleden vooral een sportieve spring in ’t veld geweest die alles graag deed wat met sport en avontuur te maken had. Tot op een bepaald moment ik meer in de Ardennen terecht kwam en daar die prachtige paadjes ontdekte en eens met een echte trail meedeed. Op die manier ben ik erin gerold en kreeg ik de ene mooie kans na de andere om prachtige trails mee te lopen, zowel hier in België als in het buitenland in de echte bergen.”

    De vraag die iedereen je wel zal stellen: waarom?

    “Enerzijds omwille van het fysieke aspect: willen testen hoe je het maximale uit jouw lichaam en wilskracht kan halen. Anderzijds besef ik dat het verder gaat dan het testen van jezelf. Het is een deel van mijn leven geworden: iets wat ik nodig heb als soort van contrasterende actie om de burden aan prikkels die we elke dag treffen te counteren. Ik geniet echt van die eenzame loopjes, van de sociale loopjes. Ieder loopje is en geeft iets anders. Elk loopje biedt me een nieuw perspectief en de nodige zuurstof.”

    Uit welk aspect haal je het meeste voldoening?

    “Ik loop gewoon enorm graag. Niet zozeer de wedstrijden motiveren me… Movement is the essence of life (Bernd Heinrich). Of ik nu loop op weg naar het werk. Of op de trails in de prachtige Ardennen of in de Alpen. Elk soort van beweging en omgeving boeit me. Langs de andere kant, met een team van mensen naar de wedstrijden toeleven. Dat maximaal wetenschappelijk benaderen om toch te zien hoever je lichaam prikkels kan verwerken. Het is combinatie van extreme rust en de overgang naar extreme focus op een wedstrijd. Die overgangen. Die wisselingen. Dat intrigeert me en blijft me boeien.”

    Heb je na een tijdje niet ‘alles’ geprobeerd?

    “Je ziet in het trail- en ultralopen de tendens om altijd maar verder te willen en extremer te proberen. Ik vind dat heel mooi om te aanschouwen, maar het is niet de weg die ik wil of kan opgaan. Ik voel me nu nog vrij jong en zou graag willen inzetten op de wedstrijden die enerzijds technisch zijn en anders nog met een redelijke snelheid beloopbaar zijn. Ik wil me nu dus voorlopig nog focussen op de wedstrijden van tussen de 40 en de 100 kilometer. Wat de toekomst brengt, zullen we nog wel zien. Maar in de verre toekomst zou ik gewoon graag nog lekker kunnen lopen op mijn oude dag. En daarom wil ik zuinig zijn op mijn lichaam: ik weet niet of 250 kilometer aan een stuk lopen compatibel gaat zijn met mijn wens om nog te kunnen lopen op mijn zeventigste verjaardag…”

    Wat was tot nu toe je hoogtepunt?

    “Qua beleving is mijn hoogtepunt toch wel de vrijheid die je voelt telkens je op onbekend terrein je schoenen pakt en de weidse omgeving gaat verkennen. Soms weet je dat je niet zomaar overal in de wereld veilig kan ronddolen, maar de vrijheid die je voelt en de schoonheid, die deze vorm van slow-travelling je teruggeeft, overrulet alle twijfels. Je komt op plekken waar je anders nooit kan komen. Op die manier ben ik vorig jaar vanuit het zuiden van Brazilië naar Argentinië gelopen en terug. Vrij onbezonnen, maar echt zalige ervaringen om nooit te vergeten.”

    En het dieptepunt?

    “Het dieptepunt was voor mij de periode na het WK in Annecy vorig jaar. Ik had na een knieoperatie (die het gevolg was van een lelijke val tijdens een trail) alles op alles gezet om fit te geraken voor het WK. Dat was gelukt en we hebben daar voor mijn eerste WK deftig gepresteerd tussen de grote namen van de trailrunning scene. De maanden daarna heb ik mijn terugval gekregen: die pech een tweetal maanden voor het WK zorgde ervoor dat ik me niet meer vrij voelde op mijn favoriete trails: ik dacht na, over de gevolgen, over hoeveel geluk ik had gehad met het vorige accident, hoe snel en onverwacht ik wel niet kon vallen en serieuze letsels kon hebben. Dat was zo ‘oneigen’ aan mij en het zorgde voor een mentale blokkade. Ik heb daarna beslist om even geen wedstrijden meer te lopen tot aan het BK in September. Met mijn vrienden vond ik op de trails stap voor stap mijn vrijheid terug. Het moment waarop ik voelde dat ik terug mezelf kon zijn en zonder na te denken de afdalingen de aanvaarden en de focus bij de omgeving te houden… dat was heerlijk.”

    Wat is je favoriete race?

    “Voor mij toch wel de Gore-Tex Transalpine Run, een achtdaagse trailwedstrijd die je in team loopt. Een 250-tal kilometer doorheen de alpen, van dorp naar dorp, van land naar land. Echt een geweldige ervaring. Ik ben de laatste keer verplicht moeten uitstappen, omdat ik gewond was aan mijn voet. We waren daar best goed bezig en dag per dag was ik met mijn Nederlandse teammaat aan het opschuiven naar voren toe. Een paar maand later heb ik toen van mijn teamgenoot (Adriaan) een ticket gekregen dat aangeeft dat wij met zijn tweeën die tocht opnieuw gaan afleggen samen. En wees maar zeker dat ik dat goed heb bijgehouden.”

    Heb je het gevoel dat je dingen moet opofferen voor de buitensport?

    “Als je je optimaal wil voorbereiden op ultratrails, dan vraagt dat inderdaad veel tijd en enkele opofferingen. Ik probeer daarbij vooral naar compromissen te zoeken: mijn geliefden, het lopen en het werk… alles moet wat in balans blijven. ‘Nooit té’ is wat dat betreft mijn moto. Ik besef wel dat je met die mentaliteit ook nooit het allerhoogste in iets kan bereiken, maar langs de andere kant zou het obsessief streven naar het beste zijn in een bepaald iets me niet bepaald gelukkig maken. En mijn omgeving ook niet. Het is meer dan goed zoals het nu allemaal loopt. Ik heb het lopen nodig om enigszins normaal te kunnen functioneren in de wereld zoals die nu is. Uiteraard blijft het moeilijk om 12 uur per week trainen te combineren met een fulltime job waarin je ook het beste uit jezelf wil halen. Ik werkte van 2013 tot 2015 in Brazilië gewerkt en daar was het vrijwel onmogelijk om consistent te trainen in combinatie met het werkritme: privé en werk zijn daar één geheel. In die periode kon ik niet optimaal presteren op wedstrijden, maar kreeg ik wel de kans om in de weinige vrije tijd die ik had, een impressionant stuk van de wereld ten ontdekken. Het komt erop neer dat je je moet aanpassen aan de kansen en omstandigheden die worden aangeboden. Dat is een metafoor en een noodzaak in elk leven, maar ook tijdens een trailwedstrijd cruciaal.”

    Wat is je favoriete rondje?

    “Mijn favoriete paadjes lopen doorheen de Alpen (Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Frankrijk) alsook in de Braziliaanse staat Minas Gerais. Hier dichterbij huis kan je me meestal vinden voor mijn lange duurlopen op Linkeroever: daar vind je nog de meeste groene stroken in de buurt van Antwerpen en kom je al snel in een soort van sprookjesachtig decor van Schelde-dorpjes terecht. Anderzijds vind ik het ook heerlijk om te spelen op een soort van slibparcours in de buurt van mijn werk: het Dirt E19-gebied, waar ik naar believen mijn techniek kan bijschaven en mijn hart kan laten wennen aan constant veranderende intensiteiten.”

    Je favoriete materiaal?

    “Mijn Salomon rugzak en mijn Petzl-lampje gaan bijna elke training met me mee. Ik vertrek vaak naar het werk al lopend in het donker, dus dat zijn twee items die me al massa’s plezier hebben opgeleverd.”

    Nog iets dat je kwijt wil richting ons outdoorpubliek?

    “Doe de dingen die je wijs vindt. Ons lichaam kan veel meer aan dan onze hersenen denken. Ga voor je dromen, maar niet onbezonnen. Plan alles goed, train, bereid je voor en vergelijk je vooral niet met anderen: harder, beter, verder, sneller is not done. Doe alles aan de intensiteit die jou gelukkig maakt.”

Lieven Van Linden treedt uit zijn comfortzone

Sandra Gyles
-
0
Lieven Van Linden treedt uit zijn comfortzone

Lieven Van Linden (31) kon je tot 2010 terugvinden op de velden van KFC Duffel. Maar opeens had hij genoeg van voetbal. Na een jaar zonder besloot hij zich toe te leggen op duursporten. Zijn eerste uitdaging: de Marathon des Sables, een wedstrijd van 240 km in Marokko, waar hij 29ste werd op meer dan 1000 deelnemers. Die eerste race zette voor Lieven alles in gang gezet en deed hem de liefde voor het ultralopen ontdekken.

  • Woonplaats: Antwerpen
  • In het dagelijkse leven: zelfstandig consultant in aankoop en supply chain
  • Sportief palmares: 100 km Ultra Trail des Fantômes, 29ste plaats Marathon des Sables (240 km), 5de plaats Jungle Marathon Brazilië (260 km)
  • Levensleuze: “Life begins at the end of your comfort zone

Hoe ben je met trailrunnen en ultraruns begonnen?

Lieven Van Linden: “Ik heb heel men leven lang voetbal gespeeld. Tot mijn 26 jaar kon je me terug vinden op de velden van KFC Duffel. Op een gegeven moment was de uitdaging en motivatie volledig verdwenen en wou ik tijd maken voor andere zaken. Ik stopte met de sport gedaan en genoot van de vrijheid van het vrijgezellenleven. Na één jaar voelde ik de nood om terug aan mijn conditie te werken en ben ik begonnen met lopen. Al snel merkte ik dat ik een doel nodig had om me gemotiveerd te houden. Ik leg de lat nogal makkelijk hoog voor mezelf dus had ik er niets beter op gevonden om me in te schrijven voor de Marathon des Sables, een 240 km lange loopwedstrijd in Marokko. Op een jaar tijd ben ik zo van bijna nul begonnen, liep ik mijn eerste marathon (die van Brussel), daarna nog een marathon in Marrakesh en zo geraakte ik aan de start van de Marathon des Sables. Uiteindelijk ben ik 29ste geëindigd (en eerste Belg geworden) van de meer dan 1000 deelnemers. Dit goede resultaat motiveerde me om verder te blijven lopen.”

De vraag die iedereen je wel zal stellen: waarom?

“Er zijn verschillende redenen waarom ik aan ultralopen doe. Ten eerste is er de prachtige natuur waarin je telkens wordt ondergedompeld. Je komt op plaatsen waar vaak bijna geen mensen wonen, komt in aanraking met ongerepte landschappen en je voelt je één worden met je omgeving. Lopen is voor mezelf ook een manier om mijn grenzen te verleggen. Tijdens een wedstrijd gaat het enkel tussen mezelf en het parcours. Ik ben niet afhankelijk van een fiets of andere technische middelen dus komt het vaak aan op mentale sterkte en weerbaarheid. Ik leer via ultralopen mezelf beter kennen, ontdek men mentale en fysische grenzen en daardoor kan ik veel beter de signalen van men lichaam interpreteren. Mijn motivatie is ‘groeien’. Ik ben steeds op zoek naar men grenzen en voel me sterker worden wetende dat ik ze aan het verleggen ben. Het meeste voldoening haal ik uit het overwinnen van de moeilijke periodes tijdens een wedstrijd. Er zijn altijd goeie momenten die afgewisseld worden met minder goeie momenten. Wanneer ik uit een dip kom dan voel ik me erna eens zo sterk.”

Wat was tot nu toe je hoogtepunt en dieptepunt?

“Er zijn veel hoogtepunten maar wat ik toch nooit zal vergeten is het tegenkomen van wilde kamelen tijdens de Marathon des Sables. Het was de vierde dag, een etappe van 80 km, en ik liep als eerste (de top 50 startte 3 uur later die dag). Ik liep door een groot duinenlandschap en op enkele tientallen meters van mij zag ik een moederkameel met haar baby. Toen ze me zagen, liepen ze snel weg en blijkbaar heeft niemand anders ze gezien. Het was uniek! Het dieptepunt was tijdens de Jungle Marathon. De vijfde dag moesten we 108 km lopen en na 60 km zat ik er volledig door. Het was volledig donker. We moesten constant door water en mangrovegebied lopen en het ging enorm traag vooruit. Ik begon ook overal blaren te krijgen op mijn voeten. De vochtigheid en de hitte waren meedogenloos. Toen ik bij een checkpoint ging neerzitten, kreeg ik een klop. Uiteindelijk kwamen er andere deelnemers aan en in groep heb ik de tocht kunnen verderzetten. Ik heb geleerd dat de lijn tussen opgeven en verdergaan soms heel dun is en afhangt van details. Een positieve of negatieve gedachte kan het verschil maken tussen opgeven en doorlopen. Het zinnetje ‘Afzien is tijdelijk, opgeven voor altijd’ heb ik vaak liggen opzeggen. Ik probeer wat er ook gebeurt steeds positief te zijn en vooruit te kijken, iets wat me in het dagelijkse leven ook vooruit doet komen.’

Heb je het gevoel dat je dingen moet opofferen voor de buitensport?

“Ik heb zelf niet het gevoel veel te moeten opgeven. Ik eet nog de zaken die ik graag eet, al geef ik wel toe dat ik mijn vrienden minder zie dan vroeger, maar dit heeft niet met het lopen te maken. Ik ben professioneel ook zeer ambitieus en het is moeilijk om het juiste evenwicht te vinden. Zeker nu ik een zoontje heb van bijna 1 jaar oud. Ik wil op alle vlakken mensen gelukkig maken en dat is niet altijd mogelijk. Een goede planning hebben, is cruciaal en ik leef altijd in onbalans. Daar wil ik mee zeggen dat ik me het ene moment volop geef en focus op de volgende uitdaging, maar daarna kan ik gerust enkele maanden niet lopen en me volledig op iets anders richten. Dit zorgt ervoor dat na een tijd de honger en zin naar een nieuwe uitdaging terugkomt.”

Je favoriete items qua materiaal?

“Ik ben heel tevreden van mijn trailrunschoenen van Salomon, bij de beste die er zijn. Ik heb een jaar geleden ook het merk Hoka One One leren kennen. Een nogal abnormale schoen met een dikke zool, maar ideaal om vele kilometers mee te lopen en niet geblesseerd te geraken aan je achillespezen. Daarbuiten is een rugzak enorm belangrijk tijdens een meerdaagse wedstrijd. Ik ben zeer tevreden met het materiaal van WAA en de uitrusting van Raidlight.”

Nog iets dat je kwijt wil richting onze sportieve lezers?

“Nooit stoppen met ontdekken en het verleggen van je grenzen. Een menselijk lichaam kan zoveel meer aan dan dat je initieel denkt. Mentale fitheid is het allerbelangrijkste in het bereiken van sportieve doelen of het ontdekken van pareltjes in de natuur. Een sterke geest in een gezond lichaam kan je bergen doen verzetten!”

www.lievenvanlinden.be

Ultrarunner Neil Rhodes' passion for the outdoors (original version)

Sandra Gyles
-
0
Ultrarunner Neil Rhodes' passion for the outdoors (original version)

Ultrarunner Neil Rhodes (58) is quit a character, to say the least. I met him 10 years ago during the Gore-Tex Transalpine. His stories, his optimism, humour (dry!) and perseverance are contagious and kept me running ever since. De list of his ultra’s is long, very long, and the end of it – hopefully – not anywhere in sight.

  • Living in: Yeovil, South Somerset, UK
  • Job in daily life: private consultant Health, Business & Management
  • Roll of honour: In 2011 Neil crossed 930 miles of mountains, with 180,608 ft of ascent, in 6 countries, on 2 continents, over 8 weeks, setting 3 new ‘World Firsts’. This was a combination of 4 races, TransAlp Bike, TransRockies bike(Canada), TransRockies Run(USA) & TransAlpine Run. He is also a 10 Times Transalpine competitor en 4 Time Transrockies competitor, the only person to have run across Alps & Rockies, back to back, 4 times. An 8 time GB squad competitor at World Indoor Rowing Championships. And, as a concept2 rower, Guinness World Record Holder for One Million Metres distance.
  • Life motto: “Nothing worthwhile doing, is ever easy.”

The questions you’ll probably get over and over again… Why?

Neil Rhodes: “The first answer would be ‘Why not?’ The second answer ‘We’re on the planet for a short period of time, so go do something.’ And the third that I keep asking my body what it’s capable of and that I haven’t answered that question, yet! Then there is also that longing to fill Life with… something more. Most people who run races like the TransRockies Run, TransAlpine Run and the big marathons are not ‘elite’, they’re just normal folk who decided to challenge themselves. There are many inspirational stories out there. For the record, I am not an elite athlete, I call myself a ‘completer’, as my goal is to simply be able to complete the task.”

Were you always this sporty and determined?

“I believe I have always been ‘determined’. The people who’ve said ‘You’ll never do that’, have been inspiring me since I was 14 yrs old. I thank them for their pessimism. As a child, I was always active, running, climbing, cycling, swimming…. because that’s what my generation considered ‘play’. There was no children’s TV, or electronic games. At school we had no choice, we had to take part in ‘games’ lessons, whatever the weather. As an adult all that changed. When I was 17yrs old I had a girlfriend who smoked and almost everyone smoked, as it was ‘cool’, so I started smoking and I used to drink….quite a lot. This continued in my first career, in hotel and catering.”

When did that change again?

“A few months after my first son was born in 1984, I went out to play in the snow, with my dog and a toboggan. After coming downhill, I would walk back up, and the dog would pull the toboggan. On the third time of doing this I was out of breath. It made me realise that I was unfit, that I had a new son, so what would be like in 10yrs time when that son asked me to play football with him? That made me change, stop smoking and start recovering my health. At that time I had my own restaurant working every day with only 7 days rest in 6 years, so I could retire early. This plan changed when some of my older (50’s) friends suddenly died. I said to my wife ‘We may work until we’re 50 and then never get to enjoy life because we lost our health’, so we sold the business, I re-trained and made my interest my job (human anatomy & physiology). Our change in lifestyle probably also saved our lives, as my wife survived cancer in 2000 and in 2003 I suffered a medical event that only gave me a 7% chance of survival, a massive brain haemorrhage. After an 8hr craniotomy and 3 days in an induced coma, I woke up. The neurosurgeon said to me: ‘Whatever it is that you do, go back to it, as I believe your fitness saved your life’.”

Do you think there will be a point when you’ll say: that’s it, I’m ‘retiring’?

“Being able to be active is a joy, to have been able to run, cycle, swim and be active with my children. To have them, as young men, invite me to do things with them, which is only possible because they know I am healthy and active. I am profoundly happy that I am able to be outdoors taking part in life, instead of being sat indoors just watching other people enjoying life. I have always said that one of the reasons I want to be active now is because there will come a time when I will not be physically able to continue, which is a fact, it’s the cycle of life. Unfortunately I now know that this will come far sooner than I expected as I am losing my sight and there is no cure for my condition. I am also genetically predisposed to suffer with arthritis, which I’m seeing the early signs of now. So, in answer, I don’t plan on retiring, I think I’ll get retired. I have always known I will never do everything I want to do, because as I carry out my ‘to do’ list, I discover more, so the list is never ending.”

What’s your personal high and your personal low?

“I have been very lucky, experiencing many such moments and I genuinely cannot think of one that I consider greater than the others. My absolute low without a doubt was and is losing my mother. Nothing in my life prepared me for how devastating I found this and how it still affects me. I am used to being able to change things, but death is something one cannot change. My mother was a strong woman, I believe that my determination comes for her. So I try to remember as much as possible of experiences with my mother, to celebrate her life. Thinking ahead, I remind myself of Rose Kennedys words, she said, “It has been said, ’time heals all wounds.’ I do not agree. The wounds remain. In time, the mind, protecting its sanity, covers them with scar tissue and the pain lessens. But it is never gone.”

What’s your favourite race and why?

The Gore-Tex Transalpine Run. I call it a ‘Life Event’, because the memories and friendships last a lifetime. Runners cross the Alps like a caravan of nomads, although we are competitors, we’re moving together, supporting one another. Over the eight days of sharing hardship, this band of runners, crew and sponsors becomes a family. It’s a race that changes lives. What makes this race different is the people involved, they have a passion for your enjoyment in the environment and, from the moment you sign in at registration, your success is as important to them as it is to you. They shepherd this moving group, safely through the mountains, guiding them to the finish, and share in our joy as we achieve our goals. This is a race crew who do not accept failure, they want you to leave the Alps feeling stronger, more confident and asking the question, ‘When can I come back?’ Gore-Tex shares the passion for trail running by racing with us, testing their products, discovering what competitors experience, whilst seeking runners opinion, to hear what trail runners need, so as to improve their products, searching for perfection. Their dedication to delivering the very best products and giving customer satisfaction is unrivalled. It is why they are recognised as one of the best companies in the world.”

Do you feel that you’re sacrificing things for your sport(s)?

“No. I’ve been able to blend being active, into our normal life. We made activity ‘fun’ for our children, so they never wanted to stay in and play on a computer. My children learnt to swim without really knowing, because they thought we were simply having fun. Whenever it’s possible my wife travels with me too. After a foot operation, she doesn’t run, so we adapt and if we’re together we’ll fast hike. That’s one of the keys to Life, learning to adapt. In 2009 my youngest son came to the start of the Transalpine Run and ran the first stage with me and my running partner, before flying home, to work. When I returned home he said to me, ‘That stage was fantastic, can I run the whole race with you next year?’ That’s exactly what we did.”

What’s your favourite training ground?

“I live near the Jurassic Coast and the South West Coast Path is a delight to run along, although quite testing. I was born and raised in Yorkshire, a place I love with a passion. This is the place my love for the ‘outdoors’ and wild environments came from and has some of the most beautiful countryside in the UK. and some of the harshest hills. Wensleydale has an added bonus for me, I can buy my favourite cheese.”

Your favourite gear?

“Gore Running Wear and all things Gore. Salomon shoes for trail running and Asics for road running. I have always used Garmin for my GPS, but I’m hearing very good things about Suunto so I may try them when my Garmin dies. I am not sponsored so my choice is based on my experience, not because they pay me.”

Anything else you want to share with outdoor enthusiasts?

“Being outdoors is going to keep you healthy and investing in your health is the best investment you’ll ever make and you will have a feeling that most people don’t get, you will feel ‘alive’. ‘To live is the rarest thing in the world. Most people exist, that is all’, said Oscar Wilde. It’s important to experience life and have wonderful memories. Your brain is like a bank where you have an account to store memories, for this time in your life. Old age is like a bank account too, when you withdraw from what you’ve put in. So, my advice would be to deposit a lot of happiness in the bank account of memories. So to all those I’ve met on the Trail, including you, Sandra, thank you for your part in filling my memory bank. I am still depositing.”

1...277278279...329Pagina 278 van 329
© Newspaper WordPress Theme by TagDiv