Nog 3 dagen te gaan voor gegadigden om hun allerbeste reisfoto in te sturen voor de beroemde National Geographic fotowedstrijd ‘Travel Photographer of the Year 2016’. Een pro hoeven ze hiervoor niet te zijn, want de wedstrijd staat open voor zowel professionele fotografen als amateurs. Er zijn drie categorieën: natuur, steden en mensen.
Vorig jaar waren er maar liefst 13 000 inzendingen. De prijswinnaar van de National Geographic fotowedstrijd 2015 (een amateurfotograaf uit Australië) ging met 10 000 dollar aan prijzengeld en een reis naar Washington DC aan de haal. Dit jaar gaat de Grand Prize-winnaar heel wat avontuurlijker op reis. Hij of zij wint namelijk een zevendaagse sneeuwsafari voor twee personen in Canada. Overnachten in een exclusieve lodge, witte walvissen en ijsberen spotten vanuit een vliegtuig, wegdromen onder de aurora borealis, zwemmen met witte walvissen in de baai (echt!), trekken in de Arctische toendra… Op zijn zachts gezegd een droom… En dan is er de titel ‘Travel Photographer of The Year 2016’ natuurlijk, die neemt niemand je ooit af.
National Geographic fotowedstrijd & TPOTY
Alle huidige inzendingen kan je op de website van National Geographic bekijken. Zo weten de winnaars-in-spe tenminste waartegen ze opgewassen zijn. Gegadigden hebben nog tijd tot vrijdag aanstaande 27 mei 12pm EDT (dat is 18 uur ’s avonds bij ons) om hun inzending in te sturen in de categorie natuur, stad of mens. Een van onze Far Out fotografen stond al te trappelen, maar België staat vooralsnog niet in de ‘Who May Enter’-landenlijst. Bezit je toevallig een Frans, Duits, Spaans, Italiaans of een ander paspoort uit de lijst met 19 landen, dan kan het wel.
Maar ook als je niet meedoet, is een bezoekje aan de site de moeite waard. Al is het maar om je ogen de kost te geven en inspiratie op te doen voor je volgende trip. Minder prestigieus, maar met even mooie inzendingen is de Engelse Travel Photographer of the Year-wedstrijd TPOTY. Hier mag iedereen aan meedoen. De sluitingsdatum is bovendien nog wat verder weg: 1 oktober 2016.
Eindelijk echt heerlijk weer? Tijd om de wijde wereld in te trekken! Te beginnen in eigen land, want op trailrungebied heeft ons land heel wat te bieden. De kant-en-klaar uitgestippelde looproutes in België van georganiseerde events bieden heel wat voordelen, maar alleen of met een groepje vrienden hardlopen, kan natuurlijk ook. De keuze is aan jou.
Looproutes in België
Dwars door de Voerstreek
Ingeklemd tussen Nederlands Limburg en Wallonië is de Voerstreek een ongekend mooie en rustige regio, met een golvend groen landschap en vele planten en dieren die dankzij het microklimaat en bijzondere biotopen noordelijker niet meer voorkomen. Looproutes in België uitzoeken kan van het ene natuurgebied naar het andere, langs de meest pittoreske dorpjes en mooie akkers. www.voerstreek.be
Op eigen houtje
Met de topografische kaarten van het NGI kan je zelf looproutes uitstippelen, bijvoorbeeld van (het treinstation van) Visé door de vallei van de Berwijn naar Berneau, vervolgens via de holle wegen van Wittekapel naar ‘s-Gravenvoeren en het natuurreservaat van Altenbroek, om via een ommetje langs het Alsbos in Sint-Pieters-Voeren terecht te komen. Via het Vrouwenbos en het Veursbos kan je dan nog verder naar het kerkdorp Teuven. Daarmee ben je in totaal zo’n 30 kilometer zoet. Met de bus tuf je na een trappist of een lekker streekgerecht in Herberg Moeder de Gans zo weer naar Visé. Alternatief pik je er een van de vele mooie bewegwijzerde wandelwegen uit van het Wandelnetwerk Voerstreek, goed voor 125 kilometer aan wandel- of in ons geval hardloopplezier.
Trailrunnen in de Voerstreek
In wedstrijdverband
In oktober vindt de Bear Trail plaats. Er zijn verschillende afstanden, namelijk 15, 25, 39 en 57 kilometer. De langste is een ultratrail (1 UTMB-punt) die de hele Voerstreek verkent en alle mooie plekjes van dit stukje Vlaams-Limburg laat zien, inclusief het hoogste punt van Vlaanderen. Onderweg zijn er verzorgingsposten met water, sportdrank, bananen, koeken en chocolade. Reken op veel single trails, pittige beklimmingen, mooie uitzichten en een occasioneel modderveld. Meer dan 90% van het uitgezette parcours gaat over onverhard terrein. www.bearsports.nl
Trailrunnen over de taalgrens
Over de grens stevenen we voor een keertje niet op de mountainbike rond Houffalize, maar trekken we onze trailrunschoenen aan in de Hautes Fagnes, oftewel: de Hoge Venen. Zoals de naam al zegt, bevinden we ons hier voor een groot deel in veengebied, waar je geregeld over de typische houten vlonders loopt. Opgelet bij het uitzoeken van een route: sommige wegen zijn in bepaalde periodes van het jaar gesloten, ofwel omdat het broedtijd is, of wegens brandgevaar. www.eastbelgium.com
Op eigen houtje
Op zoek naar inspirerende looproutes in Belgie viel ons oog op een mooie lus van 21 kilometer vanuit Ternell. Enorme beukenvaten en het kenteken met een rode rechthoek tonen de weg. In het begin volg je een paadje richting de vallei van de Hill, die je verder stroomopwaarts volgt. Naarmate het riviertje onstuimiger wordt, is de weg moeilijker beloopbaar en steeds steiler. Een flinke kuitenbijter later is een adembenemend uitzicht de beloning. Verderop opent het bos en verschrompelt het struikgewas, om uiteindelijk plaats te maken voor hoog gras. Dan moet er geklommen worden richting de weg naar Monschau. Even opletten met oversteken vooraleer je het veenlandschap ingaat over – jawel – houten vlonderpaden.
In wedstrijdverband
De natuurkoers Trail des Hautes Fagnes verwelkomt je elk jaar in september in het plaatsje Xhoffraix. Er zijn net als vorig jaar twee mogelijke routes: een van 17 en een van 38 kilometer. Beide lopen door de beboste valleien, langs landelijke rivieren en over hoge plateaus. Iets na Fagne de Neûr Lowé splitst de trail op. De kortste daalt na één forse klim tot circa 680 m hoogte weer af (opgelet: er is nog een korte flinke klim op het einde), terwijl de 38 kilometer het stijgen en dalen er in de tweede helft inhoudt. Het event staat bekend als ‘open voor allen’, behalve doorwinterd trailrunners tref je hier vele beginnende lopers aan, jong en oud. Tip: je voeten worden vrijwel zeker nat, pas je schoeisel en sokken hier dus op aan en neem een reservepaar mee voor achteraf. www.traildeshautesfagnes.be
Rondjes lopen in de Vlaamse Ardennen
Uiteraard ga je in Vlaanderen nooit evenveel hoogtemeters bijeen sprokkelen als tijdens een doorsnee rondje in Wallonië, maar onverhard terrein is er volop te vinden. Zeker in de Vlaamse Ardennen, een heuvelachtige streek in het zuiden van de provincie Oost-Vlaanderen. Hier is het genieten van een rijke variatie aan bos, mooie vergezichten, holle wegen en open kouters. www.toerismevlaamseardennen.be
Op eigen houtje
Wij trokken meteen naar het Kluisbos, een 300 ha grote groene theemuts bovenop de 141 meter hoge Kluisberg. Niet voor niets is dit glooiende terrein vol statige beukenbomen een populaire loopbestemming in de regio bij zowel toppers als recreanten. We pikken in op de Kluisbosroute. Die meet 12 kilometer en gaat grotendeels over onverhard terrein. Een mooi traject, dat je op sommige stukken wel moet delen met voorbijrazende mountainbikers. Wil je er wat extra kilometers aan breien, raadpleeg dan het wandelknooppuntennetwerk Getuigenheuvels Vlaamse-Ardennen en verleng je route naar believen.
In wedstrijdverband
De wat grotere trailrunevents in Vlaanderen zijn op één hand te tellen. Daarom zijn we maar wat blij dat alle even jaren (dus opnieuw in 2020!) de Trail Run Vlaamse Ardennen wordt georganiseerd. Er zijn twee Kids Runs (400 of 1200 m), een Start to Trail, een Minitrail en voor geoefende lopers een halve marathon of een ultratrail (respectievelijk 6, 12, 21 en 45 km). De details van het lange parcours zijn nog niet bekend, maar vorig jaar moest je eerst de Kaperij op, gekend van diverse wielerklassiekers, om daarna het prachtige bos Ter Rijst in te duiken en vervolgens het Brakelbos en het Haeyesbos. Daarna steek je de taalgrens over om via mooie veldwegels ook de Vloesberg, het Livierenbos, het Hoppebos en het Pottelbergbos aan je benen te rijgen. De afsluitende kilometers lopen door het Muziekbos… www.trailrunvlaamseardennen.be
Zoals beloofd maken we vandaag de winnaars van de Teva Terra-Float wedstrijd bekend. Het juiste antwoord was – rara – de Teva #LightenUp campagne. Schoeisel uit de Terra-Float-lijn maakt gebruik van de Float Lite–technologie. Het resultaat? Lichtgewicht, comfortabele en stijlvolle outdoorsandalen die geschikt zijn voor elk buitenavontuur.
De nieuwe modellen voor dames, de Teva Terra-Float Livia, passen bij elke activiteit en outfit. Ze zijn uitgevoerd in stijlvolle materialen en kregen vrouwelijke kleuren. Voor heren stelt Teva de Teva Terra-Float Universal en de Slide voor. Deze bieden multifunctionele ondersteuning en zijn verkrijgbaar in verschillende kleuren en uitvoeringen. In totaal zijn er zes modellen voor dames en zeven modellen voor heren. Alle met een verkoopprijs tussen 75 en 120 euro.
Winnaars Teva Terra-Float wedstrijd
De winnaars mogen hun eigenste paar outdoorsandalen eerstdaags in de bus verwachten: de Teva Terra Float voor de dames en de Teva Terra Float Universal voor de heren.
Gefeliciteerd aan:
Gaëlle Schelstraete, Klaartje De Spiegeleer, Kristin Van den Eynde, Bo Van Hees, Evelien De Vos, Xavier Wastyn, Dries Calleeuw, Wietse Claes, Rik Demaerel en Joeri Dewit.
Vergeet ons vooral geen foto te sturen van je eerstvolgende outdooravontuur op je nieuwe Teva’s!
Dat Houffalize het mountainbikemekka van België is, weten we wel zeker. Fietsredacteur Koen Van Mele stak ons behendig voor tijdens de 2016-editie van mountainbikewedstrijd Roc d’Ardenne. Op weg naar Wibrin, een charmant gehucht vlakbij Houffalize, waar Koen en consoorten de nacht voor de marathon zouden doorbrengen, gutste de regen met bakken uit de hemel. De wildste scenario’s schoten als paddenstoelen uit de grond.
Tekst: Koen Van Mele
Ontspannen en vol goede moed controleerden we de volgende ochtend al het materiaal. Het was grijs en amper 4 °C, maar als we buienradar mogen geloven, zoude we het als zeker in de voormiddag droog houden en krijgen we in de namiddag hooguit kans op een buitje. Dat valt dus mee. Voor de zekerheid proppen we toch maar een regenjasje in onze rugzak. Aan de start van mountainbikewedstrijd Roc d’Ardenne bevestigen we onze nummers aan het stuur, klaar voor het avontuur. Intussen gaan de profs er reeds vandoor, gevolgd door drie gecontroleerde massastarts.
Zwaar in de pedalen tijdens mountainbikewedstrijd Roc d’Ardenne
Een honderdste van een second na het startsignaal klikken honderden klikpedalen zich als machinegeweren vast. Iedereen gaat er met een rotvaart vandoor, tot het eerste obstakel zich na 500 meter aanbiedt: de Col du St.-Roch. Deze niet te onderschatten klim staat steevast in het parcours van de wielerklassieker Luik-Bastenaken-Luik. Met een maximum stijgingspercentage van 26% kan dit tellen als opwarming! De eerste schifting is meteen een feit.
Eenmaal boven gaat het offroad rechtsaf. Het geweld kan beginnen. Al snel wordt duidelijk hoe het parcours er voor de rest van de dag zal uitzien. Alles is bedekt met een dikke laag modder bovenop een spekgladde ondergrond. Het is zoeken naar de juiste rijtechniek om hier zo economisch mogelijk door te klieven. De banden maakten diepe geulen, om vervolgens weg te schuiven op de harde ondergrond. Waar je normaal gezien enkel met de benen moet werken, ben je nu verplicht met het hele lijf mee te balanceren. Met natrillende benen gaan we de eerste afdaling als een beginneling naar beneden.
Na enkele steile klimmen is de groep volledig verbrokkeld en krijgen we meer ruimte om te schaatsen over modder, de bike over een spekgladde boomwortel en dito rotsen te laveren of de billen dicht te knijpen tijdens de afdaling. Met de beste stuurmanskunsten brengen sommigen het er goed van af, anderen springen van de fiets of worden regelrecht naar beneden gekatapulteerd. Gaat dit zo de hele weg zijn? Aan de eerste bevoorrading slaagt de vermoeidheid bij menig biker toe. Dat belooft.
De eerste klim
Kniediepe moddergeulen
Meer modder
Dwars door het bos
De finishboog
Met een knal in de modder
Het volgende deel van mountainbikewedstrijd Roc d’Ardenne loopt heuvelend tussen Engreux en Bonnerue. De klimpartijen op dit parcours worden puffend en kermend overwonnen. Eenmaal boven is er tijd om te genieten van deze prachtige streek. De panorama’s over diepe dalen blijven fenomenaal. De meanderende Ourthe vergezelt ons de rest van de dag. Beneden in de vallei zien we ook bikemakkers kronkelen richting de klim die we net in de benen hadden.
De volgende afdaling is bezaaid met grote stenen. Gecombineerd met het continu aanwezige water, lijken we wel door een wildwaterbaan te laveren. Heel af en toe verlaat het parcours de drassige bossen en golft het door winderige weilanden, waar de ondergrond beter berijdbaar is. Een welgekomen verpozing voor rug en armen en dus tijd om vaart te maken. En uitgerekend dat gaat het natuurlijk mis. Een inhaalmanoeuvre, een modderige plas en paar verborgen rotsblokken waren de boosdoeners die mijn fiets onder me weg sloegen om mijn rechterflank helemaal onder te dompelen in deze brij.
Goed geschrokken en proestend neem ik de schade op. Doorweekt, kou, bloedend en gehavend wissel ik mijn bovenste kledij met het regenjack om de snijdende wind tegen te houden. Mijn bike is ok, maar al na de eerste meters voel ik dat mijn knie een ferme klap te verduren kreeg. Geen tijd om daar bij stil te staan. Overal is het schuiven en bijsturen. De 162 hoogtemeters richting Bonnerue zijn heroïsch. Eenmaal boven turen meerdere besmeurde gezichten angstig voor zich uit naar het volgende obstakel.
Deugddoend asfalt, voor heel even
De laatste hectometers voor de bevoorrading ging gaan kort over vlot, deugddoend asfalt. Daarna slingert het pad vrijwel meteen weer tussen de bomen. Een zalige afdaling richting het dal en dan weer op en neer. Honderden reeds ontschorste boomwortels, lonken glibberig naar onze wielen. Waarschijnlijk is dit pad onder een zomers zonnetje een lust voor elke biker. Nu horen we stil en luid gevloek. Het zonnetje is nergens te zien en om het helemaal compleet te maken kleuren de wolken donkerblauw, dan grijs. Het Ardennenoffensief is volop aan de gang.
Het parcours bracht ons via Neuf-Moulin en Vissoûle dichter bij Houffalize. De laatste bevoorrading van de dag te Alhoumont, was weerom zeer uitgebreid en verzorgd. Na een snelle refill ga ik meteen weer op pad. Door onophoudelijk stromend water uit de flanken is de afdaling die ons naast het hotelcomplex Vayamundo bracht venijnig. Maar dit is wel een herkenningspunt dat me vleugels geeft. Aan de andere kant van de heuvel slingert het pad mee met de Ourthe. Rijden wordt onmogelijk. Modder en grote boomwortels verplichtten ieder om de paar honderd meter te voet af te leggen, het bord van de laatste 10 kilometer voorbij. Niet wetende dat het nog 1,5 uur duurt…
Een brugje over en weerom klimmen. Een kwestie van de juiste cadans aanhouden met ‘ik ben er bijna’ als mantra. De energie is op, zelfs het laatste stuk vals plat is een hele opgave. Dan duiken we via een technische afdaling richting centrum Houffalize. Pure vermoeidheid veroorzaakt nog een tweede banale schuiver. Met trillende benen en pijnlijke vingers denderen we het centrum binnen. Twee bochten verder rijden we vier uur na de profs onder de finishboog van mountainbikewedstrijd Roc d’Ardenne. Klaar voor een La Chouffe.
Meer foto’s op de site van mountainbikewedstrijd Roc d’Ardenne.
Het modderig filmpje van Felix Wyns geeft een goed sfeerbeeld.
Fietsevenement LCMT in Houffalize afgelopen weekend was weer een pareltje. Koen Van Mele vertegenwoordigde de kleuren van Far Out en sprong onder een stralende zon in het zadel. Met nog nagillende kuiten schreef hij een verslag.
Tekst: Koen Van Mele
De LCMT 2016 is een driedaags mountainbike-evenement in de Ardennen dat plaatsvindt in het lang weekend van Onze-Lieve-Heer Hemelvaart. Houffalize is het centrum van het gebeuren en dit evenement is reeds aan zijn 18e jaar bezig. Alles gebeurt in en rond het hotel Vayamundo (Ol Fosse d’Outh) dat als uitvalsbasis zijn gelijke niet kent in heel de Benelux. Je kan mountainbiken, racefietsen, of kiezen voor de Combi-Tour: dag 1 en 3 op de koersfiets, dag 2 en 4 op de mountainbike. Als fervente mountainbiker kies ik voor de 3 bike-dagen op rij.
Verslag LCMT in Houffalize
Het afhalen van startnummer en startpakket verloopt vlot. De geoliede samenwerking tussen de mensen van de organisatie is snel te merken. Alles netjes voorbereid en de kleine details zijn aanwezig. De sfeer buiten aan de aankomstboog is aangenaam ontspannen. De mensen die vandaag reeds hun eerste cyclorit hebben afgewerkt, praten na op het terras met bijhorend lekkers.
De fiets wordt gemonteerd en achtergelaten op de bewaakte parking. Honderden bikes staan te glimmen en klaar voor het avontuur van morgen. Op de hotelkamer nog even de roadmap erbij genomen. Morgen starten we met de langste etappe van deze driedaagse. De ‘full’ bedraagt 101km met zo’n 2900 hoogtemeters! Mijn buikgevoel vertelt me nu al dat ik bij het ontbijt maar beter voldoende energie opsla, het zal van pas komen…
Alle renners tekenen het startblad af en nemen plaats onder de Startboog. Vooraan de bikers met registratie, de funklasse achteraan. Onder luide aanmoediging van de muziek, wordt de start gegeven. Na een toer rond het hotel schieten we met volle moed het centrum van Houffalize in. Deze moed hebben we sneller nodig dan verwacht omdat de eerste klim hier begint. Schakelen en tempo zoeken tussen de grote massa. Nog niet te gek naar boven vlammen, de weg is nog lang. Eénmaal boven op ‘rue des Moines’ zijn de waarden verdeeld. De eens talrijke groep wordt op natuurlijke wijze herverdeeld in kleine pelotons.
We duiken een offroad pad in. Het brengt ons slingerend naar een dal, dieper de natuur in. De zon voelt nu reeds warm op onze spieren. Grote stofwolken verraden de droogte op het parcours. We worden vanaf de eerste kilometers getrakteerd op goed berijdbare tracks en overzichtelijke afdalingen. De snelheid zit er goed in en we vliegen de heuvels op en af. Het ene moment rijden we op een single track tussen weidse vergezichten, om dan plots voor een muur te staan. De hellingen zijn steil, heel steil. Volledig op het puntje van het zadel geschoven, tracht ik elke beklimming te overwinnen. Dankzij het droge weer blijven de paden en obstakels gelukkig goed te nemen.
Aan elke bevoorrading is het een waar eetfestijn voor wie wil. Nog nergens heb ik ooit zo’n uitgebreid assortiment gezien. Van vers fruit tot gesmeerde sandwiches en rijstpap. Dik in orde! Het parcours van deze dag brengt ons door verscheidene rustieke dorpen. Een waar speelterrein voor elke biker te Chevron, is de technisch lastige klim in de buurt van Basse-Bodeux. Alle ingrediënten zijn aanwezig. Na iets meer dan vijf uur bereik ik de finish. Veel tijd heb ik niet nodig om op positieven te komen en te beseffen wat voor een heerlijk mooi tocht dit was. Dat belooft voor de komende dagen.
Deze etappe werd tijdens de briefing voorspeld als een parel. Benieuwd of het nog mooier kon dan gisteren gaan we van start. Terug naar het centrum van Houffalize om dan onmiddellijk links af richting Coldu St.-Roch te knallen. Het tempo wordt al snel gedrukt op de 26% steile helling. Opgewarmd doken we de natuur in voor een dag vol genot. Alweer is het parcours perfect opbouwend uitgetekend. Tracks wisselen elkaar af en amper kom je een auto of levende ziel tegen. Na de tweede bevoorrading is de voorspelde must voor iedere biker die deelnam het plaatselijk mooi circuit van Clervaux. Zalig rollende tracks gevolgd door technische afdalingen met vele haarspeldbochten. De pret blijft maar duren en het pad doorkruist het bos als een volwaardig Alpenpad. Op het pad blijven, is de boodschap, want de afgrond lonkt.
Na dit speelterrein golf het parcours verder tussen fantastische valleien. Met hoge snelheid doorkruisten we talrijke rustieke dorpen, bezaaid met van vakwerk voorziene huizen en houten schuren. Denk in de verte besneeuwde bergtoppen erbij en je bent in de Alpen. Het is te merken dat de organisatie hier reeds vele kilometers heeft gezocht. Het parcours klopt volledig. Puur mountainbikeplezier voor iedereen.
De laatste kilometers worden simultaan afgelegd met de cyclisten. Met hoge snelheid dalen we Houffalize in richting finish. En ja hoor, dit was een parel. Graag meer van dat!
Etappe 3 : HOUFFALIZE – LA ROCHE – HOUFFALIZE (88,6km)
Tijdens de start van de laatste etappe is de euforie van gisteren nog volop aanwezig. Het lichaam begint echter ook tekenen van vermoeidheid te tonen. Het vele klimwerk dat we hier voorgeschoteld krijgen, kruipt in de kleren. De start is dezelfde als etappe 1: een venijnige klim om Houffalize uit te geraken. De zon begint zijn warmte te verspreiden, wat alles des te aangenamer maakt. We rijden door een super flowly parcours dat ons met een brede glimlach doet genieten. De enkele moeilijk te berijden klims kunnen de pret niet bederven. Te voet worden de grote losse stenen overwonnen. Eénmaal boven rijden we verder op de heuvelrug richting Hubermont.
De klim naar Borzée wordt niet door iedereen even goed verteerd. Enkelingen geraken boven en krijgen een collegiaal applaus. Dat de omgeving van La Roche bekendstaat voor zijn steile klimmen en rotsachtige ondergrond is geweten, maar op het moment zelf wens je tevergeefs dat er ergens achteraan nog een extra tandwiel verborgen zit op je fiets tijdens het nemen van de klim.
Na de laatste, weerom zeer uitgebreide, bevoorrading, is het volop genieten onder een stralende zon. In het parcours zitten nog enkele pittige technische stroken. De vermoeidheid is nu goed voelbaar. Een laatste klim vanuit het centrum van Houffalize, leidt ons naar het plaatselijk VTT-circuit. Eenmaal dit achter de rug, rijden we via de tuin van ons hotel onder de finishboog door. De gratis aangeboden BBQ-worst smaakt heerlijk, al helemaal vergezeld met een verfrissend – en lichtelijk benevelend – La Chouffe-biertje.
Koens conclusie
“De LCMT was een fantastische driedaagse mountainbiketrip. Dankzij een toporganisatie die kan teren op een jarenlange ervaring, is de LCMT een must voor elke biker. Je kan hem gerust gebruiken als opener van alweer ene nieuw seizoen met bikemakkers. Maar ook met het gezin kan je dit perfect combineren dankzij de voortreffelijke accommodatie. Is een reis naar de Alpen iets te ver gegrepen, dan raden wij deze meerdaagse aan ter vervanging. Je zal versteld staan van de prachtige natuur in eigen land. Bovendien is alles is aanwezig wat een biker wensen kan. Een perfect parcours met de nodige hoogtemeters en fantastische afdalingen. Bevoorradingen met altijd aanwezige technische bijstand. Het enige dat je zelf nog moet doen, is trappen en genieten. ‘Inschrijven’ is mijn boodschap!”
Dat de organisatie onder heel andere omstandigheden het parcours heeft getest, laten we je nog even smaken met een van de trailers voor de mountainbike-etappe. Heel wat anders dan de stralende zon van afgelopen weekend!
Ook Far Out was present tijdens de kick-off van de Spartacus Series in Boom. Goed voor een kort verslag, een rits foto’s én een figurantenrol in de opname van ATV. Met onze Stance loopsokken en Dare 2b loopshirts vielen we in elk geval op.
Eén oog open vroeg in de ochtend en het weer belooft niet veel goeds. Wonder boven wonder blijkt eenmaal op het domein de Schorre in Boom het hele team mooi op tijd om nummers af te halen en al het gerief netjes op te bergen. Op naar de start!
Nee, het weer is echt niet ideaal, maar het trotseren, zullen we. Even enthousiast als onde een stralend zonnetje – dat beelden we er even bij in – gaat iedereen in zijn eigen tempo van start. Tot we voor ehet eerst keer in het ijskoude water moeten. En met ijskoud, dedoelen we IJSkoud. Amper 10 graden, als het al zoveel is. Dat is dus bibberen geblazen.
Team Far Out tijdens Spartacus Run
Team Far Out tijdens Spartacus Run
Waar een wil is, is een weg… Even doorbijten en terug warm lopen, hup naar de volgende hindernis. Elkaar oppeppen, hoort er natuurlijk bij. Een Spartacus loop je immers niet alleen voor jezelf, maar ook voor het hele team: team Far Out! We moedigen elkaar aan, kruipen, springen, zwemmen, lopen… Een uitdaging van formaat. Geloof ons: na 10 km in de kletsnatte regen dan toch de finish bereiken geeft echt wel voldoening!
We trekken snel warme kleren aan, zoeken onze supporters op, drinken samen een pintje en praten wat na over de run. Het mag duidelijk zijn: we kijken al uit naar de volgende Spartacus Run. Go Team Far Out, go!
Al 70 jaar oud en nog altijd even actief. Minder hadden we niet verwacht van sportkleding en -ondergoedfabrikant Odlo. Zijn zeventigste verjaardag vieren doet het merk dan ook in stijl met de limited edition en ‘all black’ Odlo 70 Years collectie.
70 jaar innovatie gecombineerd met een modern design levert bij Odlo een kledinglijn op die meer dan ooit laat zien waar Odlo voor staat. Functionaliteit, kwaliteit, uniek en tijdloos design. Alle stukken in de Odlo 70 Years collectie zijn uitgevoerd in ribbelstructuur en kleuren zwart, enkel doorbroken met details in de kleuren van de Noorse vlag en een goudkleurig logo.
Functionele outdoor- en onderkleding
Afhankelijk van waarvoor een bepaald kledingstuk uit de 70 Years collectie wordt gebruikt, besteedde Odlo aandacht aan allerlei verschillende functies, bijvoorbeeld extra warmte, elasticiteit of vochtregulering. Alles wat je nodig hebt tijdens activiteiten in de outdoors.
De Odlo 70 Years collectie
Onder- of tussenlaag
Onderop komt de nieuwe Evolution Warm Fullzip Hoody een echte nieuwigheid. Dankzij de extra kap en de volledig tot beneden doorlopende ritssluiting kan het shirt als onder- of als tussenlaag worden gebruikt. De unieke Seamless-technologie, warmtebiedende ribbelstructuur, het gebruik van gerecycleerd polyester en een perfecte pasvorm maken van dit shirt een ongelooflijk veelzijdige partner voor in koudere temperaturen.
Hardloopjack
Ook het hardloopjack Endurban 2.0 biedt fantastische prestaties. Het is stijlvol en dankzij innovatieve technologieën tot stand gekomen. Het nieuwe Spacer-materiaal aan de voorkant bestaat uit twee materiaallagen met daartussen een laag lucht voor een natuurlijke warmte-isolatie. Dankzij de Hybrid-technologie konden er functionele zones aangebracht worden op plaatsen waar ze ook echt nodig zijn. Andere kenmerken zijn afsluitbare zijzakken, de ribbelstructuur, een kap en het futuristische design.
En meer
De 70-Years-collectie wordt verder aangevuld met zachte en comfortabele casual kledingstukken zoals het donsjak Fab Cocoon, de Squamish Hoody, tijdloze T-shirts, ondergoed in de bekende kwaliteit van ons merk, mutsen, hoofdbanden en sokken. Dit alles vanaf september 2016 te koop in zorgvuldig geselecteerde winkels en op Odlo.com. De voorraad is beperkt.
Zo veel mogelijk spullen mee op reis en zo min mogelijk gewicht, willen we dat niet allemaal? Of je nu gaat backpacken, interrailen, stedentrippen of een dagje naar het strand gaat: zo efficiënt mogelijk inpakken, is een must. Waag dus je kan en win een paar Teva Terra-Float sandalen. We mogen maar liefst 10 paar weggeven!
Teva Terra-Float collectie
Met de Terra-Float collectie speelt de lente-zomer collectie van Teva perfect in op de trend naar lichtgepakt reizen. Bovendien is deze nieuwe evolutie in sandalen zowel comfortabel als modeverantwoord.
Wat geven we weg?
We mogen maar liefst 5 paar Teva Terra-Float Universal (voor de heren) weggeven en nog eens 5 paar Teva Terra-Float Livia (voor de dames). De Terra-Float Universal heeft brede straps en oogt daardoor minimalistisch en stoer. Met deze sandaal ligt de wereld aan je voeten. De Terra-Float Livia heeft een speels uiterlijk en biedt lekker veel ondersteuning. Een multifunctionele zomersandaal.
Hoe kan ik winnen?
Beantwoord onderstaande wedstrijdvraag en stuur je antwoord samen met je naam, schoenmaat en adres- en contactgegevens naar redactie@farout.be vóór maandag 16 mei (*). Een onschuldige hand trekt maandag de winnaars en maakt deze op dinsdag 17 mei bekend. Tip: het antwoord op de vraag vind je op onze website.
De wedstrijdvraag
Hoe heet de nieuwe lente/zomercampagne van Teva’s Terra-Float collectie?
(*) Alleen complete mails komen in aanmerking, dus mét het antwoord op de wedstrijdvraag, je naam, schoenmaat én adres- en contactgegevens.
Redwoods zijn gigantische bomen die vroeger op het hele noordelijke halfrond voorkwamen. Vandaag tref je ze vooral aan in Californië. Hoewel de Sequoia bij ons eerder een belletje doet rinkelen, is zijn soortgenoot Coast Redwood de grootste en snelst groeiende boom ter wereld. Sommige exemplaren kunnen tot 122 meter hoog worden. Een uitdaging om in te boomklimmen die Chris Sharma graag aannam. In samenwerking met de Universiteit van California organiseerde de klimmer een expeditie om samples te verzamelen uit de boomkruin van een 700 jaar oude en 77 meter hoge gigant. Drie dagen lang bestudeerde hij zijn klimroute, waarbij hij pas na 50 meter schors de eerste takken tegenkwam.
Ons land verkennen, doen we nog het liefst met stapschoenen aan. Al wandelend ontdek je plekken waarvan je het bestaan niet vermoedde. Af en toe zitten daar pareltjes tussen, zoals deze drie mooie gezinswandelingen in België bewijzen.
Tekst en foto’s: An Kokken
Mooie gezinswandelingen in België
Gezinswandelingen: Les 2 Vallées
Mooie gezinswandelingen in België
1. Les 2 vallées – Een waterval en een canyon
Waar: Longfaye, provincie Luik / Afstand: 9 kilometer
Beschrijving
Deze korte maar pittige wandelroute, op een boogscheut van de Hoge Venen, ligt in een landschap dat je eerder in de bergen zou verwachten dan net over de Belgische taalgrens. Zoals de naam al aangeeft, loopt het pad door twee valleien, langs de twee beekjes Baheyon en Pouhon. De meeste delen van het water zijn doorwaadbaar; een leuke extraatje voor de kinderen of voor jezelf wanneer je voeten afkoeling nodig hebben op een hete zomerdag. Het hoogtepunt van de trip is een negen meter hoge waterval – naar verluidt de grootste natuurlijke waterval van België – die van de rotsen recht in een natuurlijk bassin klettert. Het water onderaan is doordrongen van het mineraal pyriet, waardoor de poel een rode tint krijgt. Hoewel die roestkleur absoluut geen kwaad kan, waren we toch niet echt geneigd onze zwembroeken boven te halen en een plons te wagen.
De 2 valleien-route is erg gevarieerd. Een beetje klimmen en dalen – in totaal leg je een hoogteverschil van 280 meter af – langs paden vol opgeschoten boomwortels, heel wat houten bruggetjes, brede grindpaden, smalle wegels, varens, vingerhoedskruid en het veengebied Fagne de Longfaye. Een van de mooiste gedeeltes loopt door een canyon, die aan weerskanten begroeid is met naaldbos waar we een kleine ree doorheen zagen huppelen.
Must sees in de buurt
Signal de Botrange, het hoogste punt van België. De Hoge Venen met hun houten vlonderpaden.
Het verdict
Mooi! Wij keren zeker nog eens terug in de herfst, om te zien hoe de kleuren dan tot hun recht komen.
Praktische info
De bewegwijzering is aangegeven met groene rechthoeken. Je vindt de routebeschrijving op www.routeyou.com of in de brochure De mooiste wandelingen van de Oostkantons op www.eastbelgium.be.
Gezinswandelingen: Tijl Ulenspiegel-route
Mooie gezinswandelingen in België 2. Tijl Uilenspiegel-route – Le plat pays op de landsgrens
Waar: Grensoverschrijdend langeafstandswandelpad door Oost- en West-Vlaanderen en Zeeuws-Vlaanderen / Afstand: 160 kilometer
Landschap
Wie wil weten wat Jacques Brel nu juist bedoelde in Mijn vlakke land, zal het na deze kuitenbijter zeker begrepen hebben. De 160 kilometer lange lus geeft je alle geheimen van het voor velen toch onbekende Meetjesland en Zeeuws-Vlaanderen prijs, van de boekenmarkt in Damme tot de vogelkolonies in het Zwin en de mosselen van Sluis. De wandeling loopt langs kreken en kanalen via Oostburg naar Terneuzen en trekt daarna zuidwaarts het Meetjesland rond Eeklo in, waar weilanden plaatsmaken voor een beboster panorama.
Wij wandelden slechts een deel van het parcours en legden de rest per fiets af. Bij deze is bewezen dat wandelroutes en fietsen geen ideale combinatie vormen. Tenzij je – zoals wij – graag door maisvelden ploegt, je stalen ros over hekken heft en jezelf vastrijdt in modderige bospaadjes. Maar kom, toch goed gelachen én we hebben het hele traject gedaan. Leuk zijn de vele kleine elementen langs het parcours, zoals grenspalen, onbemande veerponten waarmee je jezelf naar de overkant van een kanaal trekt, Zeeuwse stadjes waar iedereen spreekt zoals Sergio Herman, en de vele grappige dorpsnamen. Nooit geweten dat ons land gehuchten telt met ronkende namen als Egypte en Piramide. Na 160 kilometer konden we besluiten dat wandelaars deze route best verdelen in verschillende etappes en die ook op afzonderlijke momenten afleggen. Kanalen zijn heerlijk om langs te fietsen, maar al stappend kan het al iets sneller gaan vervelen. Het landschap varieert iets te weinig om een week lang te blijven boeien, en je moet jezelf toch kunnen blijven oppeppen wanneer blaren en teenkrampen de kop opsteken.
Het verdict
Boeiend! Persoonlijk vonden we het gedeelte in Vlaanderen iets mooier en ongerepter dan bij de Noorderburen. Het overgrote deel van de tijd waren we helemaal alleen op pad en kwamen we nauwelijks auto’s tegen.
Must sees in de buurt
Het Tijl Uilenspiegel-museum in Damme, zodat je tenminste weet in wiens voetsporen je 160 kilometer lang stapt.
Praktische info
De route is bewegwijzerd met wit-rode en geel-rode strepen. Je kan de gps-coördinaten downloaden op www.groteroutepaden.be, dat ook een papieren kaart van het traject heeft waarop bus- en treinhaltes, horeca en logies zijn aangeduid.
Gezinswandelingen: Pikhakendonkwandeling
Mooie gezinswandelingen in België 3. Pikhakendonkwandeling – Langs de meanderende Dijle
Waar: Boortmeerbeek (Vlaams-Brabant) / Lengte: 5,5 km
Landschap
Lang voor de Pikhakendonk officieel tot wandelgebied werd omgedoopt, trokken we hier als jonge scouts geregeld het weiland in. We knoopten een tarzankoord in een van de knotwilgen over de beek, of lieten ons zelfgebouwde vlot te water in een zijarm van de Dijle. Eén keer moesten we vluchten voor een kudde stieren, die onze drukke aanwezigheid maar weinig op prijs kon stellen. Ondertussen zijn er twintig jaar gepasseerd en wordt het landschap beheerd door Natuurpunt, maar het ziet er nog steeds even idyllisch uit als destijds: groen tot zover het oog reikt, met massa’s grachten, knotwilgen en poeltjes. Op sommige stukken wandel je nog steeds tussen de koeien. Eens je het weiland doorploegd hebt – laarzen zijn een aanrader op drassige dagen – volgt een verhard stuk langs de Dijle, die als een blauw lint door het groene landschap kronkelt. Tijdens de ijstijd kwamen de Demer en de Dijle hier samen. Vandaag is dat bijna negen kilometer verderop, in Werchter.
De Pikhakendonk kreeg zijn naam door de hagen van meidoorn, sleedoorn en hondsroos die de weilanden omzomen, ooit door boeren aangeplant om te voorkomen dat hun vee zou ontsnappen. Hoewel deze hagen bijna overal in Vlaanderen verdwenen, bleef het oude cultuurlandschap bewaard in dit stukje van Vlaams-Brabant. De kans dat je een ijsvogeltje op een haag aantreft, is redelijk groot en soms vliegen er ook ooievaars over vanuit het nabije dierenpark Planckendael. Wie meer wil weten over de plaatselijke fauna en flora – want er valt heel wat te vertellen over pakweg de sleedoornpage en roodborsttapuit – kan de Pikhakendonk ook verkennen onder begeleiding van wandelgids Frans Dhaenens. Mail frans.dhaenens@telenet.be voor een afspraak.
Het verdict
Dit traject van de mooie gezinswandelingen in België is altijd mooi, zowel in de zomer als op een zonnige winterochtend, wanneer mist over de weilanden hangt. En rustig!
Must sees in de buurt
Vindt de dagtripper in jezelf vijf kilometer maar aan de magere kant? Geen probleem. De wandeling sluit aan op de aan te raden streek-GR Dijleland, zes op elkaar aansluitende dagtochten langs kastelen, parken, natuurreservaten, historische plekken, bossen en vijvers tussen Mechelen, Leuven en Tervuren.
