Home Blog Pagina 296

Salomon Zugspitz Ultratrail inschrijvingen open

Sandra Gyles
-
0
Salomon Zugspitz Ultratrail inschrijvingen open

Schrijf je in voor de Salomon Zugspitz Ultratrail!

De inschrijvingen voor de Salomon Zugspitz Ultratrail zijn geopend. Dit trailrunfestival vindt plaats van 17 tot 19 juni 2016 in Duitsland, op de grens met Oostenrijk. Atleten hebben de keuze uit vijf verschillende parcoursen variërend van 25,1 tot 100 kilometer. De start is verschillend, de aankomst is telkens in Grainau. Er zijn zes categorieën: man/vrouw, master man/vrouw (40+), senior master man/vrouw (50+). Ondergetekende kan zich dus vanaf deze maand een ‘master’ noemen…

Informatie, inschrijvigen en updates op www.zugspitz-ultratrail.com

Salomon Zugspitz Ultratrail

Douglas Tompkins omgekomen bij kajakongeluk

Sandra Gyles
-
0
Douglas Tompkins omgekomen bij kajakongeluk

Douglas Tompkins, stichter van outdoormerk The North Face kwam afgelopen dinsdag om ijdens een kajakaccident in Chile. Hij was 72.

Tompkins maakte deel uit van een groep van vijf kajakkers die in Chileens Patagonië met hun kajak het General Carrerameer op trokken. Een golf flipte vier kajaks om en Douglas en drie anderen kwamen in het ijskoude water terecht. Een patrouilleschip van het leger kon hen met de helikopter redden. Alleen Tompkins was er slecht aan toe. Hij werd zwaar onderkoeld naar het ziekenhuis van Coyhaique, 1832 km ten zuiden van Santiago, overgevlogen. Bij aankomst bedroeg zijn lichaamstemperatuur 19 graden…

Tompkins richtte in de jaren zestig The North Face op, toen een klein ski- en hikingmark gebaseerd in San Fransisco. Hij was ook medeoprichter van Esprit. Het fortuin dat Tompkins verdiende, investeerde hij steevast om grote stukken land aan te kopen in Chile en Argentinië en die te beschermen en toegankelijk te maken voor toeristen. Ze stelden boswachters aan, bouwden wandelpaden, infrastructuur en campings en schonken een aantal parken weg aan de overheid.

Fietsroutes langs Europese rivieren. 8 van de mooiste

Sandra Gyles
-
0
Fietsroutes langs Europese rivieren. 8 van de mooiste

Fietsen is een leuke ontspanning die je uren kan volhouden en die je lichaam en geest zo tot rust brengt. Water en wind geven bovendien een extra dimensie aan de vrijetijdsbesteding. Wil je er eens echt uit en jezelf weer helemaal opladen? Laat je dan inspireren door een van deze acht fietsroutes langs Europese rivieren.

Tekst: Yves Brokken (YBRO Sports Writing)

Fietsroutes langs Europese rivieren

  1. Arno – Italië / Dwars door Toscane

Route: Monte Falterona – Marina di Pisa / Afstand: ca. 270 km
De Italiaanse rivier Arno ontspruit op de Monte Falterona, een bergtop in de Apennijnen, en stroomt van daaruit verder via Arrezzo, Firenze, Empoli en Pisa richting Marina di Pisa, waar hij uitmondt in de Ligurische Zee. Vroeger was de Arno de levensader van Toscane, vandaag geeft de rivier identiteit aan de regio. Fietsen kan langs beide oevers en je geniet van heel wat groen tussen de steden door. Bovendien maak je kennis met het golvende en typisch rustieke Toscaanse platteland, en het artistieke en culturele erfgoed dat Toscane rijk is. Het historisch mooiste plekje langs deze route ligt met de Ponte Vecchio bijna vanzelfsprekend in Firenze. Italië staat niet bekend om zijn goede fietspaden, maar met Euro Velo, het bewegwijzerd Europees fietsroutenetwerk, zit je zo op het goede spoor. www.turismo.intoscana.it en www.eurovelo.com

  1. Inn – Zwitserland en Oostenrijk / Tiroolse etappes

Route: Martina – Erl / Afstand: ca. 190 km
Op een klassieke, maar gezellige manier fietsen door Oostenrijk? Dat kan zonder organisatorische rompslomp via de Innradweg, een fietsroute van circa 190 kilometer die je vanaf de Zwitserse grens langs mooie culturele bezienswaardigheden voert. Je kan de route perfect indelen in verschillende etappes. De ene zal wat heuvelachtiger zijn, de andere laat je kennismaken met de bossen van het Tiroolse plateau of biedt overweldigende vergezichten. Trekpleister is zonder meer het statutaire Innsbruck, dat genoemd is naar de brug over de Inn. Die universiteitsstad was in de twaalfde eeuw een belangrijke halte op de handelsroutes van Italië en Zwitserland naar Duitsland. www.visittirol.nl/innradweg

  1. Moezel – Duitsland /Kamperen tussen de wijn

Route: Perl – Koblenz / Afstand: ca. 240 km
Deze Moezelwijnroute maakt deel uit van de internationale Velo Route Moselle en ligt bezaaid met mooie wijndorpjes. Het grootste deel van de route loopt namelijk door het groene en uitermate fietsgeschikte Moezeldal. Een topper onder de fietsroutes langs Europese rivieren. Trier, de oudste stad van Duitsland, fascineert bezoekers met bezienswaardige bouwwerken uit de Romeinse tijd, zoals de Porta Nigra. Een bezoekje waard! Dat is ook de Bremmer Calmond, de steilste wijngaard van Europa, die verderop in Bremm ligt. Een ideale fietsuitstap voor wie graag kampeert. Logeren kan ook prima in de bungalows, appartementen, stacaravans en campingplaatsen van Landal Sonnenberg in Leiwen, dat vele activiteiten voor jong en oud aanbiedt. Huur je liever ter plaatse een fiets voor een wat kortere rit? Dat kan in vele dorpjes aan de Moezel. www.mosellandtouristik.de/nl en www.radweg.de/mosel

  1. Morava – Tsjechië / Zuidelijke rivierenroute

Route: Znojmo – Olomouc / Afstand: ca. 300 km
Een prima fietsvakantie voor wie van vlakke wegen houdt, is de Moravian Trail langs de Moravarivier, vertrekkende van het tegen de Oostenrijkse grens gelegen Znojmo, aan de rand van de Tsjechisch-Moravische Hoogvlakte. Natuurreservaten, werelderfgoederen en wijngebieden vormen meerdere malen een prachtig fietsdecor. Het immense parklandschap van Lednice-Valtice met triomfbogen, paleizen, slingerende bosbeken en mysterieuze moerasbossen doet de ogen openen. Of je kan de aartsbisschoppelijke tuinen van Kromeriz en het openluchtmuseum in Straznice gaan bewonderen. www.czechtourism.com

  1. Seine – Frankrijk / Franse jaagpaden

Route: Le Havre – Elbeuf / Afstand: ca. 120 km
De Seine heeft haar oorsprong ten noorden van Dijon, in een kleine vallei gelegen op de weg richting Châtillon-sur-Seine. Ze mondt uit in Het Kanaal ter hoogte van Le Havre. Via de Véloroute du Val de Seine fiets je langs jaagpaden en rustige wegen zonder verkeer. Het startpunt ligt bij Le Havre en het eindpunt bij Elbeuf. De grotendeels vlakke route voert door idyllische landschappen en oude steden. De indrukwekkende kathedraal van Rouen en het benedictijns klooster in Jumièges trekken de aandacht. Het traject van 120 kilometer kun je helemaal in je eigen tempo afleggen. De Véloroute du Val de Seine is ook geschikt voor mensen met een handicap. Onderweg zijn er goede accommodaties, hotels, restaurants en allerlei fietsvoorzieningen. Natuurlijk kan je nog veel verder fietsen. Via Rouen bol je langs de Seine naar Parijs. Tot Dijon is het nog makkelijk zeshonderd kilometer rivierfietsen. www.seinemaritime.net

  1. Taag – Spanje en Portugal /Noorden van Iberisch Schiereiland

Route: Muela de San Juan – Lissabon / Afstand: ca. 1000 km
Duizend kilometer fietsplezier biedt de Taag, die daarmee de langste rivier van het Iberische Schiereiland is – al heeft de Spaanse Ebro wel een groter stroomgebied. Het is ook van de meest bijzondere van de fietsroutes langs Europese rivieren. Het startschot wordt gegeven op de Muela de San Juan, een berg in de Sierra de Albarracín, ten oosten van Madrid. Via het Parque Natural Tajo Internacional volgt de Rio Tejo zestig kilometer lang de Spaans-Portugese grens. Zin in wat kunstwerk, dan zijn de Vasco da Gamabrug en de Ponte 25 de Abril rondom de historische hoofdstad Lissabon echte aanraders. www.spain.info en www.visitportugal.com

  1. Theems – Engeland / Londen ontdekken

Route: Kemble – Southend-on-Sea / Afstand: ca. 250 km
De grootste rivier van Engeland ontspringt in Kemble bij Cirencester in de heuvels van de Cotswolds, stroomt doorheen prachtig landschap tussen Oxford en Reading om vervolgens dwars door Londen te slingeren. Het Thames Path passeert in de Engelse hoofdstad onder meer de overbekende Tower Hill, London Bridge, London Eye en Houses of Parliament. Bij Southend-on-Sea stroomt de Theems in de Noordzee. Veel plaatsen op deze route zijn met de trein bereikbaar. Ook logeren mag geen probleem zijn. Enkel in de kleinste dorpjes is er een beperkte overnachtingscapaciteit en moet je tijdig boeken. www.the-river-thames.org.uk

  1. Oder/Neisse – Tsjechië, Duitsland en Polen / Vrede en vriendschap

Route: Nová Ves – Ahlbeck / Afstand: ca. 625 km
De Duitse rivier Oder en Poolse rivier Neisse vormen sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog de grens tussen Duitsland en Polen, oftewel de Grens van Vrede en Vriendschap. De fietsroute begint in het noorden van Tsjechië, waar de bron van de Neisse ligt, en loopt ruim zeshonderd kilometer noordwaarts tot Ahlbeck, vlakbij het meer Stettiner Haff en het eiland Usedom in de Oostzee. Het traject gaat door het IJzergebergte en langs mooie paden met adembenemende vergezichten. Een ideale tocht voor wie van regionale culinaire specialiteiten houdt. Maar eigenlijk biedt deze van de mooiste fietsroutes langs Europese rivieren voor ieder wat wils: van kastelen over natuurparken tot diverse buitensportactiviteiten. www.oderneisse-radweg.de

Ontdek ook deze culinaire fietsroutes in Wallonië.

Interview met trailrunner Eric Waterschoot

Sandra Gyles
-
0
Interview met trailrunner Eric Waterschoot

Zoals de marathon zich tot een wielerwedstrijd op de weg verhoudt, lopen op de atletiekpiste tot wielerwedstrijden op de wielerbaan, en veldlopen (cross) tot cyclocross (veldrijden), zo is trailrunning het tweelingbroertje van het mountainbiken. We snoven even de geur van deze behoorlijk jonge sport op tijdens een gesprek met fervent trailrunner Eric Waterschoot over lopen en genieten.

Tekst: Jan H. Verbanck

“Na tien jaar triatlon, tussen mijn twintigste en mijn dertigste, ben ik wegwedstrijden en marathons gaan lopen,” vertelt Eric Waterschoot. “Op die manier kwam ik zo’n vijf, zes jaar geleden in aanraking met trailrunning. In Vlaanderen bestond er vrijwel niets, de sport was hier nagenoeg onbekend – drie jaar geleden heb ik in Diest zelf voor het eerst een trailwedstrijd in Vlaanderen georganiseerd –, maar in Wallonië bestonden er wel al wedstrijden.”

Onontgonnen terrein

Zes jaar geleden liep Eric Waterschoot inderdaad de marathon van Marche-en-Famenne. Daar werden flyers en folders uitgedeeld om andere wedstrijden te promoten, ook trailruns. “Van de trailrun van Marche-en-Famenne (28 of 56 kilometer) heb ik toen de korte versie gedaan: ikzelf, twee Nederlanders en verder allemaal Franstaligen. Zo ben ik er dus in gerold, van de ene wedstrijd naar de volgende.”

Trailrunning komt vooral uit de Alpenlanden, Frankrijk en Spanje, waar grootschalige events op poten worden gezet (zie kadertekst over Chamonix). De Waalse plaatselijke atletiekclubs hebben de sport al volop opgepikt, maar in Vlaanderen stond Eric Waterschoot mee aan de wieg. “Ik vond in den beginne zelfs geen aangepast gerief! Ik ben dan maar zelf een webshop begonnen voor trailloopschoenen (www.runnersmove.be).”

Van het een kwam het ander: in Diest kwam de eerste trailrun op Vlaamse bodem tot stand en intussen heeft Eric Waterschoot ook een eventswebsite (www.runnersmovevents.be), waar hij informatie geeft over obstacle runs en trailruns. “Tegenwoordig heb je elk weekend keuze uit verschillende wedstrijden in Vlaanderen en Nederland”, aldus Eric. “Zelf heb ik er, naast in Diest, ook al twee georganiseerd in Lummen en een samen met een collega in Huldenberg.”

Onverharde paden

Voor trailrunning heb je niet per se bergen nodig, maar de kick zit voor een flink stuk toch in het al lopend overwinnen van hoogteverschillen. “Het kan op andere parcoursen, maar de oorsprong is toch dat je in de bergen loopt”, bevestigt Eric Waterschoot. “Cruciaal is dat het een natuurloop is met minimum 80% onverharde wegen. In Vlaanderen kom je dan tot minder spectaculaire parcoursen, als je je grenzen wil verleggen.”

We hebben het de hele tijd over ‘wedstrijden’, maar de wedstrijdvorm is niet wat primeert. “Vergelijk het met mountainbiketoertochten”, verduidelijkt Eric Waterschoot. “Het parcours is afgepijld en met linten aangegeven. De deelnemers gaan per afstand gezamenlijk van start, maar elkeen loopt zijn eigen tempo. Wil je tussendoor wat wandelen, dan kan dat. Achteraf is er een prijsuitreiking, maar in een heel gemoedelijke sfeer.”

Genieten geeft de doorslag. “Mensen zien een trailwedstrijd vaak als een daguitstap of bouwen hun vakantie rond de deelname aan een wedstrijd.” Presteren is er natuurlijk ook bij: je moet toch minstens een uur kunnen joggen en je moet er goed voor trainen, maar met startafstanden van 10 of 15 kilometer spreken de meeste wedstrijden tegenwoordig ook beginners aan. Ultratrails van 50 kilometer en meer zijn uiteraard voor de doorwinterde beoefenaars.

De hang naar het extreme

“In onze stressmaatschappij willen mensen kunnen genieten van extreme sportbeoefening en het verleggen van hun grenzen”, denkt Eric Waterschoot, en die motivatie geldt alleszins voor hemzelf. De wedstrijden schieten als paddenstoelen uit de grond. Aan de grotere wedstrijden nemen een dikke duizend trailrunners deel, zowel mannen als vrouwen, in een verhouding van naar schatting 60% mannen en 40% vrouwen.

Misschien heeft het ermee te maken dat het competitieve ondergeschikt is aan de sfeer, maar een echt pure mannensport is trailrunning dus allerminst. “Bij marathons draait het al snel om tijden lopen en limieten halen”, weet Eric Waterschoot uit ervaring. “Bij trailrunning is je doel de afstand te overbruggen.” Al zijn er soms wel limieten, zoals een bepaalde tijd waarbinnen je de afstand afgelegd moet hebben.

“Het blijft iets speciaals: je lichaam zover krijgen dat je zulke prestaties aankunt”, vindt Eric Waterschoot. “Er is het plezier, zeker, maar ook de hang naar het extreme. Dat heb ik altijd gehad, destijds met de triatlon en nu met de ultraberglopen. Toch kan ik ook genieten, hoor: vorig jaar in juli deed ik de trail op La Plagne en als je daar dan boven op die gletsjer staat en van het uitzicht geniet, besef je dat het allemaal op een paar minuten meer of minder niet aankomt. Af en toe eens stoppen onderweg om rond te kijken mag en kan best.”

Belgische surfclubs en watersportclubs: fun op en in het water

Sandra Gyles
-
0
Belgische surfclubs en watersportclubs: fun op en in het water

Toegegeven, Knokke-Heist is Santa Cruz niet, maar desalniettemin worden golfsurfen, kitesurfen, raften, suppen en aanverwante sporten steeds populairder in onze contreien. Bij deze Belgische surfclubs en watersportclubs aan de kust kan je terecht voor lessen, kampen, teambuildings… of gewoon voor een heerlijke Long Island-cocktail.

Tekst: An Kokken / Update: Sandra Gyles (laatste update op 9/7/2020)

Sportactiviteiten op zee die worden beoefend met surfplanken, kites, wake­boards, peddels, pedalo’s, rafts, jetski’s en jetscoo­ter vallen onder de regelgeving voor brandingsporten. Roeiboten, zeilboten, catamarans en motorboten vallen hier niet onder. Meer info en nuttige veiligheidstips kan je vragen bij de Belgische surfclubs of opzoeken op de website van de FOD.

Belgische surfclubs en watersportclubs

Blankenberge/O’Neill Beachclub

Hier kun je terecht voor een waaier aan water- en strandsporten: van golfsuren, kitesurfen, windsurfen en suppen tot body boarden, skim boarden, beachkiten, kajakken en zelfs raften. Er vinden in de zomer ook tal van evenementen en kampen plaats. www.oneillbeachclub.com

Bredene/Twins Club

Voor wie graag eens wil windsurfen, powerkiten, raften, zeilen op zee, of zeilwagenrijden op het strand. Voor jongeren tussen 14 en 17 jaar is er onder meer het Onbeach Camp, een kamp met verblijf in tentjes op het strand. Snel boeken, is de boodschap, want dit kamp is erg leuk en dus terecht erg populair! www.twinsclub.be

De Panne/RSYC

Oorspronkelijk was de Royal Sand Yacht Club louter een zeilwagenclub. Later breidden de activiteiten zich ook uit tot andere zeilsporten: surf, speedsail, catamaran en kleinzeilerij. Er worden geregeld stages georganiseerd. www.rsyc.be

De Panne/Side Shore Surfers

Kitesurfschool van drievoudig Belgisch kampioen kitesurfen Steve Verelst en zijn echtgenote Tineke David, waar je terecht kan voor windsurfen, golfsurfen en wakeboarden. Er vinden ook skatecontesten plaats. www.sideshoresurfers.be

De Haan/Windhaan

Op de website van de Windhaan vind je ene update agenda van al wat er in deze club te belevn valt. Behalve surfen is dat ook kiten, zeilen, zeeroeien, zeilwagen rijden, raften en garnaalkuien. www.windhaan.be

Knokke-Heist/Anemos Beach Club

Strandpaviljoen aan de oostrand van de duintjes van Heist. De sporten die je er kan beoefenen zijn strand-, wind- , kite- en golfsurfen, suppen, zee- en surfkajakken, wakeboarden, catamaran- en strandzeilen, beachkiten en kitebuggy. www.vvwheist.be

Knokke-Heist/Lakeside Paradise

Een unieke watersportlocatie aan het Duinenwatermeer. De plas is onderverdeeld in twee delen door een lang wandelponton. De ene helft noemt de Wakeside. Hier kan je waterskiën, wakeboarden en wakeskaten aan de kabelbaan. De andere helft is de Lakeside, geschikt voor windsurfen, suppen en kajakken. www.lakesideparadise.be

Knokke-Heist/Surfers Paradise

Met de looks van een Californisch strandhuis (en het pas geopende vernieuwde gebouw, een projectje van 300 000 euro, waar leden meer dan tweederde van hebben ingezameld!) zonder twijfel de bekendste surfclub van België. Bij Surfers Paradise, vlakbij Het Zwin, kan je wind-, plank- en kitesurfen, wake-, free- en skimboarden, outriggeren, zeekajakken, zeeraften en suppen. www.surfersparadise.be

Knokke-Heist, Heusden, Gent en Zeebrugge/R.B.S.C.

De R.B.S.C. herbergt vijf verenigingen in Knokke-Heist (2), Heusden, Gent en Zeebrugge. De club werd opgericht in 1863 (!) door een handvol Gentse watersportliefhebbers en is uitgegroeid tot een organisatie met 2000 actieve leden. Behalve zeilen kan je er ook suppen, kiten, wakeboarden, kajakken, surfen en meer. www.rbcs.be

Koksijde/KYC

Bij de Koksijde Yachting Club, opgericht in 1965, kun je tegenwoordig niet alleen zeilen, maar ook kitesurfen, windsurfen en suppen. De club is achter de duinen van St-Idesbald gelegen, een badplaats die deel uitmaakt van de gemeente Koksijde. www.kyc.be

Nieuwpoort/De Spits

De zeilvereniging De Spits focust vooral op jeugdzeilen tijdens de zomermaanden en zeilkampen voor jongeren van 9-19 jaar. Het zeilseizoen op deze mooie locatie aan de zeilplas Spaarbekken NP start half mei en loopt tot eind september. www.de-spits.be

Oostduinkerke/Surfclub Windekind

In de Surfschool van Surfclub Windekind kan je groeps- en privélessen kite, golfsurf, windsurf en sup volgen. De Kitesurfschool brengt je de beginselen van het kitesurfen bij. de Supschool die van het suppen. Materiaal huren en kampen boeken, behoren ook tot de mogelijkheden. www.surfclub-windekind.be, www.surfschool.be, www.kitesurfschool.be

Oostduinkerke/SYCOD

Van oorsprong een zeilvereniging, maar ondertussen kun je hier ook terecht om te windsurfen, kiten of suppen. www.sycod.be

Oostende/Inside Outside

De Oostendse club Inside Outside zet graag de schouders onder milieuprojecten, zoals Ocean Initiatives van de Surfrider Foundation. Ook kinderen met een beperking (MPI, Kinderkankerfonds) of een zwakke sociale achterban (kinderen via OCMW, IBIS) zijn er welkom. https://inout-oostende.be/

Wenduine/Surfing Elephant Beach Club

Hier krijg je alle soorten surfen (wind, kite en golf) onder de knie aan de hand van oefeningen op en naast het water, en met behulp van een videoanalyse. Behalve surfkamps organiseert de club ook skatecamps en sportdagen voor groepen. www.surfingelephant.be

Westende en Nieuwpoort/Surfclub Koko Loco

Bij Surfclub Koko Loco en het watersportcentrum De Kwinte is er voor ieder wat wils, van windsurfen tot golfsurfen, kitesurfen, zeekajakken, zeeraften, lifesaving en zeilwagenrijden. In Nieuwpoort ligt de club aan de oevers van het Spaarbekken, in Westende te midden van de duinen. www.surfclubwn.be of www.kokoloco.be

Zeebrugge/Icarus Surfclub

Een van de oudste surfclubs aan de Belgische kust, opgericht in 1985. Voor windsurfers, kitesurfers, surfers, supp’ers, wakeboarders en beach chillers. Naast dagelijkse lessen voor jong en oud, alleen of in groep, staat er ook regelmatig een party op het programma. www.icarussurfclub.be

Het water op als je niet aan de kust woont of bent? Check de website ikwatersport.be/clubs voor een overzicht van alle clubs in België.

Bij Belgische surfclubs kun je vaak ook leren suppen. Maar ook elders in ons land kan je voor deze sport terecht. Meer over suppen in Vlaanderen.

Trailrunnen op vakantie: 8 inspirerende hardloopbestemmingen

Sandra Gyles
-
0
Trailrunnen op vakantie: 8 inspirerende hardloopbestemmingen

Zelf gedaan en het velen zien doen: trailrunnen op vakantie. Voor de uitdaging en omdat je al lopend nu eenmaal meer ziet en op plekken komt waar je anders niet komt. Uiteraard kan je er gewoon alleen op uit trekken en alles zelf regelen – zeker als je gekant bent tegen ‘de commercialisering’ van een natuursport – maar voor zij die een pakketje verkiezen, hier enkele mogelijke (deels) georganiseerde trips.

Tekst: Sandra Gyles

Trailrunnen op vakantie

Spoken jagen in België

Dicht bij huis kun je het weekend van 16 augustus georganiseerd meedoen aan de Trail des Fantômes. Loopwijzer stelt trailrunners een weekendarrangement voor met overnachtingen in Hotel le Hérou op 250 meter van de start- en finishlijn. In het hotel zijn ook een welnessruimte met sauna, douche, lichttherapieruimte en ligstoelen, om na afloop even heerlijk te ontspannen (want ook dat is natuurlijk vakantie). Richtprijs voor overnachting vrijdag en zaterdag: € 185 voor full pension, inclusief hardlooptrainingen en deelname aan de wedstrijd. www.loopwijzer.net

Fellrunning in Wales

Een trainingsweekendje in Wales, waarom niet? Niet al te ver en als je langer wil blijven, kan je je pas verworven ervaring meteen verfijnen op het terrein. Bovendien: van fellrunning moet je hebben geproefd. Niet dat fellrunning zo heel erg anders is dan trailrunnen. De uitdaging zit hem in de steilheid van de klims en afdalingen, maar ook in het goed kunnen navigeren en het omgaan met de erg basic survivaluitrusting – die je uiteraard verplicht moet meedragen. Run Snowdonia organiseert zowat elke maand een trainingsweekend. Voor groepen trekt het koppel achter de organisatie, beroepsrenners en mountaineers Sarah en Iain Ridgway, er naar wens op uit. Richtprijs voor een weekend: circa € 200, inclusief eenvoudige accommodatie. www.runsnowdonia.co.uk[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

Van hut naar hut in de Dolomieten

Van 20 tot 27 juni of van 5 tot 12 september gidst Holimites, de organisatie waar een zestal jonge sportievelingen achter schuilgaan, groepjes renners via zes etappes door ongerepte stukjes van de Dolomieten. Liefhebbers kunnen rennen en yoga combineren. Alles is geregeld, van de pick-up in de luchthaven van Venetië, tot overnachtingen in hotels, maaltijden en de volledige logistieke organisatie. De afstanden zijn zeer redelijk (van 8 tot 17 kilometer per dag) en dus voor iedereen met een redelijk goede hardloopconditie best te doen. De gidsen passen de trails indien nodig aan het groepsgemiddelde aan. Voor ervaren trailrunners zijn er zwaardere pakketten. Prijs: vanaf € 1290 voor zeven nachten. www.holimites.com

Toscaanse dromen

Trailrunnen op vakantie? Om van weg te dromen, zo mooi. Dat is Toscanië. Deze reis (in mei en in oktober) is een beetje een mix van lopen, trailrunnen, fietsen en sightseeing en het activiteitenniveau is meer op maat van beginnende lopers, met slechts om de dag een run van respectievelijk 4,5, 5 en 8 kilometer. Zo verken je in vakantiesfeer niet alleen enkele iconische steden, maar ook het Toscaanse platteland en de plaatselijke natuur. Dag vijf staat er een wijnproeverij gepland. www.albatros-adventure.com

Contrasten in de bergen van Granada

Ervaren trailrunner Paul Bateson organiseert trailrunvakanties in Spanje, ten westen van Granada, vanuit het bergdorpje Loja. Het is een gebied met erg veel contrasten en heel gevarieerd terrein. De routevolgorde ligt nooit echt vast en is afhankelijk van de (dagelijkse) weersvoorspelling. Zeker in de koudere periodes. April, mei en juni zijn de beste maanden, met aangename temperaturen en lentebloesems. Reken op afstanden van 15 à 30 kilometer per dag. Voor families en beginnersgroepen (maximaal 7 personen) werkt Paul een op maat programma uit. Richtprijs voor een week: € 875, inclusief overnachtingen en ontbijt, pick-up aan de luchthaven en transport ter plaatse. www.trailrunspain.com

Anders aan de Costa Brava

Pablo en Christina kennen de trails van de Costa Brava op hun duimen. Het koppel woont in Girona met vier jonge zoontjes. Pablo neemt trailrunners mee op sleeptouw, Christina regelt de boekingen en alle reservaties en praktische zaken tijdens je verblijf. De routes zijn een mooie mix van natuur, cultuur en ontspanning, over zowel brede paden als single tracks. De uitzichten over kliffen en het turquoise water zijn ronduit adembenemend. Je kan voor dit aanbod trailrunnen op vakantie kiezen uit programma’s voor 1, 2, 4 of zeven dagen, naar wens te combineren met dagjes strand. Richtprijs: € 723 voor vier dagen in het laagseizoen, inclusief pick-up in Girona, overnachtingen, bagagetransport, diner en ontbijt. www.runningcostabrava.com

Los in het wild

Wie geen genoeg krijg van Spanje (er is dan ook een overschot aan trails) kan in het hart van Spanje (op citytripafstand van Madrid) met Madrid Outdoor Sports in zeven etappes mee doorheen het nationaal park Sierra de Guadarrama. Niet voor beginners. Je rent 20 à 30 kilometer per dag over uitdagend terrein, in het hooggebergte. De reis gaat door bij een minimum van vijf deelnemers (maximaal 15). Richtprijs voor zeven dagen: € 750, inclusief volpension en overnachting in berghutten en B&B’s, transport naar de luchthaven en bagagetransport onderweg. www.madridoutdoorsports.com

Trail Camp Grindelwald

Onze collega’s van MudSweatTrails organiseren jaarlijks in juni een trail camp voor gevorderde trailrunners (101 km en 6000 hoogtemeters in drie dagen) en voor beginnende bergtrailrunners en gevorderde hikers (51 km en 3000 hoogtemeters in drie dagen) in het absoluut adembenemende decor van Grindelwald, in de Zwitsere bergen. Kostprijs (prijzen 2015): € 525 op basis eigen vervoer. Hotel, ontbijt, avondmaaltijden en begeleiding zijn inbegrepen. Aanmelden via trailreizen@mudsweattrails.nl. Een maand later kan je trouwens in Grindelwald de Eiger Ultratail lopen. Dan ben je alvast voorbereid.

Inspiratie genoeg om te trailrunnen op vakantie. Of doe mee aan een trailrunevent op vakantie in Turkije, de UK, IJsland en meer.

Solohiken gevaarlijk?

Sandra Gyles
-
0
Solohiken gevaarlijk?

Solohiken gevaarlijk? In elk geval staat niet iedereen erom te springen. Maar voor wie de eerste stap zet, is er geen weg terug. Alleen genieten van wat de outdoor allemaal te bieden heeft, is zonder meer een onvergetelijke ervaring.

Tekst: Toon Verlinden / Foto’s: Willem Vandoorne & Ward Demaere

Allemaal goed en wel, maar wat met de vuistregel dat je altijd met drie personen moet gaan hiken? Eén om bij de verongelukte wandelaar te blijven en één om hulp te gaan halen? Is solohiken gevaarlijk?

Hoe vermijd je gevaar?

  1. Ken de omgeving. Bekijk de wandelkaarten van het gebied aandachtig en doorploeg online fora op zoek naar extra informatie. Zorg dat je het terrein goed kent voordat je vertrekt. Er is weinig ruimte voor fouten. Bergen kunnen een harde leerschool zijn. De straf volgt onmiddellijk en meet zich in het aantal uren dat je opnieuw moet zoeken of lopen en in de energie die je kwijt bent. Of nog erger natuurlijk. Weet dus goed waar je aan begint.
  2. Zorg dat je contact kan leggen. Hoe je het ook draait of keert: als er iets gebeurt, is er niemand om je te helpen. Zorg dus dat je contact kan leggen met het thuisfront. Vertrouw op afgelegen plaatsen niet op gsm-ontvangst. Murphy is nooit ver weg en net als je een (nood)signaal wil uitsturen, heb je waarschijnlijk geen bereik. Er zijn twee alternatieven: een dure satelliettelefoon of een SPOT-zender. Een SPOT is een bakje met een grote OK- en SOS-knop. Als je op een van de knoppen duwt, wordt er een bericht naar een vooraf ingestelde lijst met gsm’s of e-mailadressen verstuurd. Groot nadeel van de SPOT is dat er enkel eenrichtingsverkeer mogelijk is en je geen idee hebt of je bericht ook effectief is aangekomen.
  3. Laat geregeld weten waar je bent. Ward en Willem plannen hun routes meestal uit in een spreadsheet, waarbij ze om de paar kilometer een checkpoint inlassen. Ward stuurde in de Pyreneeën, waar je vaak goed ontvangst hebt, elke dag een sms naar het thuisfront. Dat bericht zag er dan uit als volgt: M101-110, OM 120-113, wat zoveel wilde zeggen als: “Morgen wandel ik van punt 101 naar 110 en overmorgen van punt 120 naar 113.” Zo weet iedereen in welk gebied Ward zat en hoe zijn planning er voor de volgende dag uitzag.
  4. Vertrouw je intuïtie. Je instinct heeft het meestal juist. Als je dus het gevoel hebt dat er iets niet klopt, dan is het waarschijnlijk ook zo. Denk je dat je fout loopt? Maak jezelf dan niets wijs en neem even de tijd om de kaart te bekijken. Voel je jezelf niet veilig? Stop dan en schat de situatie opnieuw in.
  5. Vermijd angstsituaties. Als je bang bent, daalt je concentratie en maak je meer fouten. Zie je een onweer naderen en begin je te lopen om het voor te blijven? Dan is de kans groot dat je net op dat moment verkeerd loopt. Wees flexibel met je dagplanning. Durf in je tent te kruipen en te wachten tot het weer opklaart.
  6. Luister naar de lokale bevolking. Het is niet omdat je alleen wandelt en niet in berghutten slaapt, dat je geen praatje kan maken met de mensen die je tegenkomt. Het personeel in de berghutten kent de omgeving door en door en kan je meer vertellen over de staat van het terrein en over zaken waar je rekening mee moet houden. Neem hun raad ter harte.

Kan je gaan solohiken als vrouw?

Uiteraard. Mensen met foute gedachten hebben weinig te zoeken in de bergen. “Hoe minder bewoond en hoe meer afgelegen, hoe veiliger”, zegt Willem. “Op je eentje door de stad wandelen, is volgens mij een stuk gevaarlijker.” Ben je niet helemaal overtuigd, dan kan je de donkere avondperiodes opvangen door te overnachten in berghutten. Zo ben je alleen op pad, maar heb je ’s avonds toch gezelschap.

Zin… in meer tips? Ervaren solohikers Willem Vandoorne en Ward Demaere vertellen je graag hoe je begint aan je eerste solotocht.

Tips solo hiken. Alleen rondtrekken? Dat doe je zo!

Sandra Gyles
-
0
Tips solo hiken. Alleen rondtrekken? Dat doe je zo!

Weken alleen rondtrekken, met enkel jezelf als gesprekspartner. Ervaren solohikers Willem Vandoorne en Ward Demaere draaien er al lang hun hand niet meer voor om. Rust en ultieme vrijheid zijn hun twee belangrijkste drijfveren. Maar hoe begin je zelf op een veilige manier aan je eerste tocht alleen? Hier onze tips solo hiken.

Tekst: Toon Verlinden / Foto’s: Willem Vandoorne & Ward Demaere

“Laat ik direct een vooroordeel uit wereld helpen: solohikers hebben wél vrienden”, lacht Ward Demaere. “Solo rondtrekken, is gewoon een goede manier om eens met jezelf bezig te zijn en rustig alles te verwerken wat er in het dagelijkse leven op je afkomt. Daarom kom ik ook altijd zo ontspannen terug van een solotocht.”

Tips solo hiken

Welk materiaal heb je nodig?

Neem alles mee wat je op een groepsreis zou meenemen, maar besef dat je al het gewicht zelf draagt. Stevige schoenen, degelijk slaapgerief en een comfortabele rugzak zijn essentieel. “De grootste vergissing die mensen maken, is dat ze van alles één stuk te veel meenemen”, aldus Willem. “Ik neem net genoeg mee om één keer helemaal nat te kunnen worden. Dat wil zeggen: maximum twee sets kleren. Ja, ook twee onderbroeken. Je wast de ene set terwijl je de andere aan hebt en omgekeerd. Meer kleren heb je echt niet nodig.”

Veel gewicht gaat naar eten en drinken. “In het begin van de tocht lijkt het misschien belangrijk wat je eet, maar na een tijdje zie je in dat voedsel vooral voedzaam moet zijn”, geeft Ward aan. Zoek naar voeding met veel suikers en een zo hoog mogelijk caloriegehalte per gewicht, zoals chocolade. Als je graag organiseert, kan je op voorhand ook altijd voedselpakketten opsturen naar de berghutten waar je langs zal wandelen.

En als je dan uiteindelijk de deur uitgaat, probeer dan af te klokken op een rugzak van maximum 10 à 12 kilogram, zonder eten. Dat is niet veel en daardoor zal je wat inventief moeten zijn in wat je al dan niet meeneemt. Het enige waar je niet op kan besparen is EHBO. “Ik heb één hele zware pijnstiller in mijn EHBO-kit zitten, maar die heb ik gelukkig nog niet moeten gebruiken”, vertelt Ward. “Maar ook dingen als verband, pleisters en ontsmettingsmiddel zijn onontbeerlijk.”

Hoe verdrijf je de tijd?

Meer tips solo hiken? Nu je veilig en wel op pad bent, vraag je jezelf misschien af: wat doe je met al die vrije tijd? “Zoveel vrije tijd is een nieuw soort uitdaging”, geeft Willem toe. “Het gebeurt in de huidige maatschappij zo weinig dat we gewoon eens met onszelf bezig kunnen zijn. Ik kan tijdens een tocht soms een halfuur kijken naar de wind die door het gras waait en gewoon tevreden zijn met de wereld. Puur genot.”

Tijdens de wandeling zelf word je ook continu gedreven door nieuwsgierigheid. Wat ligt er achter de bocht? Hoe ziet de volgende vallei eruit? Na de dagtocht moet je een tentplek zoeken, je rugzak ordenen, koken, water halen en vroeg in bed kruipen. Ward: “Veel tijd om te verdrijven is er dus eigenlijk niet. ’s Avonds kan je wel van de gelegenheid gebruikmaken om zonder zware rugzak een bergtop in de buurt te verkennen of een boek te lezen.”

Nu, toegeven: de tijd kan soms traag voorbij gaan als je op een regenachtige dag alleen in een tent ligt. “Ik heb normaal ook een mp3-speler en een gsm bij”, aldus Willem. “Als er niemand in de vallei is, durf ik wel eens luidkeels met de muziek mee te brullen. Vroeger schreef ik ’s avonds mijn indrukken op in een schriftje. Nu spreek ik nogal eens iets in op de recorder van mijn gsm. Ik moet bekennen dat ik er nadien nooit veel naar luister, maar het doet wel deugd om je verhaal even te vertellen. Al is het maar tegen een mobiel.”

Alleen op trektocht

Tips solo hiken. Ben je echt op jezelf aangewezen?

Een van de voordelen van solohiken, is dat je zelf kan beslissen hoe snel of traag je wandelt en hoe veel of weinig pauzes je neemt. Tegelijk is het ook een van de grootste gevaren. Je verlegt je grenzen al snel op een ongezonde manier en er is niemand om je tegen te houden. Wees dus eerlijk over je wandelsnelheid en conditie, en wandel niet langer dan je aankan. Zet af en toe je rugzak neer en geniet van de omgeving.

Het is trouwens ook een slecht idee om te lange dagen in te plannen. “Je komt dan onder tijdsdruk en denkt al snel aan niets anders meer dan aan de afstand die je nog moet afleggen. Dat kan slecht aflopen”, vertelt Willem. Hij weet waarover hij spreekt. Op het einde van zijn tocht in de Pyreneeën stapte hij te snel en te lang door. Bij 38° C maalde hij er 29 kilometer op een dag door om toch maar bij zijn eindpunt in een dorpje te geraken. Op het dorpsplein viel Willem flauw en moest hij afgevoerd worden met de ambulance. “Ik heb dan direct een klik gemaakt dat mijn tocht ten einde was. Daar moet je dan vrede mee nemen.”

“Ego’s passen niet in de bergen”, beaamt Ward. “Je trots kan gekrengd worden omdat je door omstandigheden gedwongen wordt om te stoppen of terug te keren. De fout die veel mensen maken is om dan tegen beter weten in toch door te blijven gaan. Gewoon omdat ze te trots zijn om hun fout toe te geven of geen zin hebben om terug te lopen. Durf te stoppen of terug te keren als het nodig is.”

Gebeurt het vaak dat je beslist om terug te lopen?

“Het gebeurt dat je door onvoorziene omstandigheden een bepaalde pas niet kan nemen en daardoor moet rondlopen”, zegt Willem. “Wat verkeerd lopen betreft, geldt meestal: hoe minder paden en hoe minder bewoning, hoe minder je verloren loopt. Een vallei is een vallei, daar kan je niet veel van afwijken. Soms kijk ik een hele dag maar één keer op een kaart.”

Ben je toch niet zeker van jezelf en je oriëntatievermogen? Start dan met gemarkeerde GR-paden en maak daarop kleine zijsprongetjes. Of steek een wandel-gps in je broekzak. Het vertrouwen in jezelf zal groeien met het aantal tochten dat je wandelt en voordat je het weet, loop je grotendeels op gevoel. En als je dan toch fout loopt, kan je gelukkig enkel op jezelf vloeken. Het is leuk om te weten dat je op zo’n moment geen verantwoordelijkheid draagt voor andere mensen. “Je vloekt tijdens zo’n solotocht vaak op jezelf. Gelukkig is er dan niemand die je hoort brullen”, glimlacht Willem.

“Zelfs als het eens misloopt, kom je sterk terug van een solotocht”, besluit Ward. “Je beseft dat je met je gezond verstand, je tent en je rugzak bijna alles aankan en ontdekt dat je niet veel nodig hebt om te overleven. Misschien is dat wel een van de mooiste dingen aan solohiken.” En deze tips solo hiken.

Hoe vermijd je gevaar?

Tips solo hiken. Allemaal goed en wel, maar wat met de vuistregel dat je altijd met drie personen moet gaan hiken? Eén om bij de verongelukte wandelaar te blijven en één om hulp te gaan halen? Ervaren solohikers Willem Vandoorne en Ward Demaere geven je graag hun antwoord op de vraag: hoe vermijd je gevaar?

Mountainbiken in Salzburgerland

Sandra Gyles
-
0
Mountainbiken in Salzburgerland

Salzburgerland, Oostenrijk, dat is de plaats van afspraak voor onze ontdekkingstocht van de mountainbikemogelijkheden van Saalfelden Leogang. Het imposante massief van de Leoganger Steinberge en het Steinernes Meer vormen een uniek contrast met de zacht gevormde grasbergen. Saalfelden Leogang heeft een aanbod waar je als fervente mountainbiker meteen van gaat likkebaarden. Je kan er ontspannen toertjes rijden, pittige crosscountryritten verteren, helemaal gek doen op je endurobike of overheen het wereldbekerparcours downhill in het bikepark razen. Wij deden het allemaal.

Tekst: Jurgen Groenwals / Foto’s: Eric Verbiest

Nog meer contrasten vinden we in beide dorpjes. Waar Saalfelden teert op rust en traditie, merken we in Leogang vernieuwing, snelle liften en dito jongens en meisjes op dikke bikes. De toeristische diensten van beide dorpjes hebben de handen in elkaar geslagen en schotelen ons een gekruid mountainbikeprogramma voor. We starten in Saalfelden voor wat – zo zal later blijken – een memorabele rit wordt en verkassen vervolgens richting Leogang voor het pure enduro-, bikepark-, en downhillgeweld.

Oldskool in lycra

Mooi en smaakvol, veel wit, strak design in een traditioneel kader, het Saliterhof in Saalfelden kan ons meteen bekoren. We hebben een afspraak staan met Erwin Kaindl, eigenaar en chef-kok van het hotel, en vandaag tevens onze gids van dienst. Erwin biedt vanuit zijn hotel fietstochten aan die hij graag zelf begeleidt. Sporten staat in zijn genen gekerfd, later die week zal hij deelnemen aan een triatlon. Vandaag maakt hij er dus een trainingsritje van. We kunnen je alvast verklappen dat het er eentje wordt dat hij niet snel zal vergeten.

Erwin zijn grootste liefde is zijn racebike, die 26” oldskool mountainbike komt dan ook maar zelden zijn stal uit. Spannend lycra, koersfietspedalen, blitse bril… als dat maar goed komt. Erwin: “De toeristische dienst heeft me verzekerd dat jullie geoefende mountainbikers zijn, maar de tocht die zij suggereerden, stelt eigenlijk niets voor. Ik heb dus een ander plan.” Steeds bereid tot wat gekkigheid op een mountainbike maken wij ons op voor de Hundstein Tour, goed voor 53 kilometer en net geen 1600 hoogtemeters. In het Saalfeldenaanbod is dit een van de zwarte ritten, eentje die je – als je toch in de buurt bent – absoluut op je palmares wilt bijschrijven.

Ruzie met de weergoden

Het weer is ronduit slecht. We draaien en keren het centrum van Saalfelden uit en het begint te regenen. Neen, geen klein deugddoend zomerbuitje, maar echte regen met dikke koude druppels. We zijn amper vertrokken of we zijn al doorweekt. Tuurlijk laten we ons niet afschrikken door wat regen, terugkeren is geen optie. Doorheen Rain (kan de naam nog toepasselijker?), over Maria Alm en Unterberg beginnen we aan een eindeloos lange klim. Ons doel? Het Statzerhaus, maar eer we daar zijn moeten we nog flink aan de bak. De klim is steil en vooral erg lang. Die 1600 hoogtemeters worden meteen bij aanvang weggetrapt.

De regen heeft ondertussen plaats geruimd voor een flauw zomerzonnetje dat af en toe door het laaghangende wolkendek priemt. Het levert sprookjesachtig mooie, soms dreigende plaatjes op. Een accordeonspeler in de ene, een hoornblazer in de volgende berghut luisteren onze lijdensweg op. Ter hoogte van een in de diepte glinsterend Hundsteinsee knijpt de fotograaf de remmen dicht. Heeft hij er genoeg van? Is hij het klimmen met dat zware fotomateriaal op de rug beu? Neen hoor, hij wil foto’s maken. Gewillig slachtoffer dat ik ben, doe ik het laatste stukje nog even opnieuw.

Driemaal oponthoud

In het Statzerhaus op 2017 meter hoogte zit op een of andere vreemde manier de sfeer er goed in. De bazin van de hut maakt er een vrolijke boel van. We warmen op, drogen onze kledij, genieten van soep, taart en Holundersaft. Ondertussen heeft een heus bergonweer zich netjes boven onze hoofden en de hut genesteld. Een noodgedwongen verlenging dringt zich op. Foto’s van worstelende mannen trekken onze aandacht. Blijkbaar is er elke derde zondag van juli een soort worstelwedstrijd op de alm aan Statzerhaus, de Hundstein-Ranggeln. De weetjes schieten door de lucht. Tot het onweer over is. En dan is het weer tijd om ons te vermaken op de trails rond het Statzerhaus.

We zoeken en vinden een alternatieve afdaling, en rijgen het laatste deel van de Hundstein Tour aan onze wielen. Het panorama blijft indrukwekkend, we racen over grote stenen doorheen het bos. De opdrogende regen zorgt voor een mysterieus rookgordijn in het bos. Een lekke band van Erwin betekent oponthoud. Een binnenbandje voor een 26″-fiets, neen, die hebben we al geruime tijd niet meer bij. Dat betekent lopen, op carbonraceschoenen geen pretje. Schoenen gaan uit, blaren verschijnen, tot een opgetrommelde vader voor de reddende lift zorgt. Wij denderen ondertussen langsheen de Enzianhütte verder. In Thumersbach nemen we het fietspad doorheen Mayerhofen en Bsuch terug richting Saalfelden, echter niet zonder in Kollingwald nog wat fun op de trails in te lassen.

Kicken door een donker bos

Vind je 100 millimeter veerweg op je fiets al ruim voldoende? Is een full-suspension enkel geschikt voor totaal geschifte downhillers? Lees dan vooral niet verder. Wat volgt is endurogeweld, bikeparkpret en verbijsterd kijken naar een écht downhillparkoers. We zijn verhuisd van Saalfelden naar Leogang. Op de parking van het skigebied merken we bikers met full-face-helmen, protectie en losse kledij. Niets hier doet nog denken aan het spannend lycra van daags voordien. We nemen onze intrek in het prachtige Salzburgerhof en maken meteen kennis met Anton Hörl, zoon van de eigenaars van het Salzburgerhof. Hij heeft letterlijk een bikepark in zijn tuin, parking over, lift in en hij kan zijn bikes de sporen geven.

We laten het bikepark echter nog even voor wat het is en gaan de endurotrails rondom Leogang opzoeken. Enduro is hip en hot. Elke biker heeft er de mond vol van en dat maakt dat je je als mountainbikegebied ook op dat vlak moet profileren. We pikken een Scott Genius LT met 170 millimeter veerweg van de haak bij Sport Mitterer en maken ons op voor dagje stoeien op de ruigere trails. Van de Fischerhütte klimmen we naar het Berggasthof Biberg. “Pfft, klimmen is niet mijn ding”, zucht Anton. “Maar ik neem het er graag bij wanneer ik weet welke afdaling er zit aan te komen. Rij maar door, we zien elkaar straks wel.”

Op het terras van Biberg genieten we van zon en cappuccino, kinderen van de zomerrodelbaan en boerderijdieren. Natuurlijk hebben we die 170 millimeter fiets niet zomaar de berg opgetrapt. Afdalen zullen we. En hoe?! Een deel een van de afdaling mogen we niet beschrijven, dat is eigenlijk gewoon een wandelpad, maar desalniettemin fantastisch om rijden. Vervolgens stuiteren we doorheen een donker bos vol dikke dennenbomen over enorme boomwortels. Anton is nu helemaal in zijn sas en gaat er als een bliksemschicht vandoor. Op de echte endurotrail is de pret nog lang niet over. Het is technisch, flinke drops wisselen af met bijna onmogelijke hindernissen. De adrenaline giert, die 170 millimeter veerweg blijkt niet eens overbodig op deze endurotrails in Leogang.

Adrenaline in het park

Met een bang hart beginnen we aan het sluitstuk van onze trip doorheen Saalfelden Leogang: het bikepark. We hebben namelijk niet zo bijster veel ervaring in bikeparks en dat van Leogang is niet bepaald voor watjes. Bij Mitterer Sport pikken we deze keer een Scott Gambler van de haak. Helm en protectie gaan aan, de bikes zetten we in de lift en Anton stelt ons gerust: “Ik stel voor dat we beginnen op de eenvoudige lijnen. Die zijn vaak erg mooi en rustig om te rijden. Als dat goed gaat, kunnen we naar de rode en zwarte afdalingen. Maak je maar geen zorgen, ik rij hier bijna dagelijks, ik weet hier elke steen en boomwortel liggen.” De Hangman-singletrail is de ideale ontmoetingsrun met het bikepark. Hij slingert in ruime bochten doorheen een mooi en natuurlijk kader en bevat voldoende mogelijkheden om het ook de gevorderde freerider naar zijn zin te maken.

De volgende stap is al meteen andere koek: de Flying Ganster is de freeridelijn in het park. De drops variëren tussen hoog, erg hoog en heel erg hoog. Wallrides, switchbacks, northshores… zijn deze termen je vreemd? Weet dan gewoon dat het pittige uitdagingen in een knap bikepark zijn. Jonge deelnemers aan het rookiecamp van de Elements Outdoor-school razen ons met halsbrekende stunts voorbij. Het is kicken en puur genieten van de snelheid. De Bongo Bongo-trail is technischer, gaat langzamer en we voelen ons steeds beter in onze sas. De echte pro’s vinden hun ding op de lijn van de wereldbeker downhill. Geen spek naar onze bek, veel te steil. Eindigen doe je over het fourcrossparkoers. Wil je nieuwe tricks aanleren, dan staat een dikke luchtmatras tot je beschikking.

Mountainbiken Salzburgerland, voor ieder wat wils

Eender welk type biker je bent, in Saalfelden Leogang kom je gegarandeerd aan je trekken. Wil je lange beklimmingen doen en onderweg genieten van fantastische panorama’s? Ga je bergop liever met de kabelbaan om vervolgens als een waanzinnige van de berg te knallen? Hou je van sfeer in berghutten of heb je dagelijks je shot adrenaline nodig? In Saalfelden Leogang kan het allemaal.

Voor meer informatie over Saalfelden Leogang: www.saalfelden-leogang.com

En over het bikepark: www.bikepark-leogang.com

Trektocht in Andorra

Sandra Gyles
-
0
Trektocht in Andorra

Een trektocht of huttentocht in Andorra is zonder meer een speciale ervaring. Het staatje ligt diep in de Pyreneeën en is slechts toegankelijk via de verbindingsweg tussen Spanje en Frankrijk die dwars door het vorstendom trekt. De oorsprong van dit ministaatje gaat ver terug in de tijd, toen Karel De Grote een aantal kleine bufferstaten creëerde om de oprukkende Moren de toegang tot Frankrijk te beletten.

Tekst: Koen Verbruggen / Foto’s: Koen Verbruggen & www.visitandorra.com

Als gevolg van de specifieke ligging in het hart van de Pyreneeën, ontwikkelde Andorra zich in eigen tempo. De grote gebeurtenissen doorheen de Europese geschiedenis gingen min of meer aan Andorra voorbij. Vandaag is het koninkrijk het laatste overgebleven bastion van de Spaanse Mark, zoals de bufferzone werd genoemd. Op politiek vlak is het ministaatje sterk verbonden met de Europese Unie en heeft het de euro ingevoerd als betaalmiddel. Niettemin is Andorra geen volwaardig EU-lid en handhaaft het nog steeds strikte grenscontroles.

Andorra, een toplocatie

Laat er geen twijfel over bestaan wanneer u de hoofdstad Andorra La Vella binnenrijdt: Andorra is een op en top moderne en ambitieuze staat, waar vooral het toerisme en de fiscale wetgeving een zekere rijkdom genereren. Maar liefst 80 procent van het bruto nationaal product is van het toerisme afkomstig. Vooral in de winter wordt het kleine staatje overspoeld door duizenden vakantiegangers die zich wagen op de pistes van de goed uitgeruste skigebieden net buiten de soms claustrofobisch aanvoelende hoofdstad. Wij daarentegen brachten in de zomer een bezoekje aan de ronduit prachtige, maar relatief onbeminde natuur.

Vanuit Spanje begint de weg naar Andorra als een bergbaantje dat door spectaculaire valleien snijdt. Eens de grens over schieten de tankstations, shoppingcentra en gigantische supermarkten als paddenstoelen uit de grond. Tabak, alcohol en benzine zijn hier immers belastingvrij. Een schril contrast met de prachtige omgeving waarin Andorra is gelegen. Het Andorrees grondgebied is met slechts 468 km² klein. Andorra La Vella ligt centraal en is een ideale uitvalsbasis om de bergen te verkennen. Want laat ons eerlijk zijn: een bezoek aan de stad is de moeite waard, maar niet voor lang. Want Andorra is zoveel meer dan decadente merkwinkels, dure restaurants, verstikkende uitlaatgassen en ondergrondse parkings!

Van hut naar hut

Bergwandelen in Andorra is niet bijster populair. Enigszins begrijpelijk, gezien de nabijheid van de fantastische Spaanse natuurparken die vele wandelaars meer aanspreekt. Niettemin doet de toeristische dienst van Andorra inspanningen om het toerisme in de zomer een duwtje in de rug te geven. Op hun website zijn tientallen dagtochten te vinden die alle meer dan de moeite waard zijn. Voor de diehards onder ons stippelde men de GRP van Andorra uit, een meerdaagse trektocht die idealiter in zeven etappes over 120 kilometer de hele staat omtrekt. Elke etappe is tussen de 12 en 20 kilometer lang, overnachten doe je in soms bemande, vaak onbemande berghutten.

We schrijven eind juli. Het weerbericht voor de komende dagen is allesbehalve gunstig, maar na lang twijfelen, beslissen we er voor te gaan. We bevoorraden ons in Andorra La Vella en besluiten om toch ook maar de tent mee in te pakken. Samen met regenkledij, proviand voor zes dagen en kook- en slaapmateriaal zijn de rugzakken niet bepaald licht. We hebben er net een huttentocht van zeven dagen opzitten en hopen dat ons lichaam voldoende is gerecupereerd.

Overnachten aan de oever van een meer

In principe kan de GRP gestart worden vanuit vier punten, maar met wat navigatie kan men zo goed als overal beginnen. Wij parkeren de wagen in Escaldes, een dorpje net ten oosten van Andorra La Vella om van daaruit via de GR7 aan te sluiten op de GRP. Over de GR7 klimmen we stevig over een oud geplaveid pad steeds hoger de bergen in. We wandelen langsheen prachtige riviertjes en voorbij oude, leegstaande dorpjes. Het is prachtig weer en we baden in het zweet. Na een tijdje sluit de GR7 aan op de GR11 die oostwaarts verder het hooggebergte intrekt. Aan de Refugi de Fontverd (1880 m) houden we halt om wat te eten en te genieten. We ontmoeten uitzonderlijk een koppeltje dagwandelaars en komen wat later op het punt waar de GR11 en de GRP samenvallen.

Het pad kronkelt gemoedelijk door groene, begraasde alpenweiden tot aan de Refugi Riu dels Orris (2230 m). Gezien het uur en de gunstige weersomstandigheden besluiten we nog even verder te klimmen tot aan de Refugi de l’Illa (2480 m), een grote onbemande hut gelegen aan het gelijknamig Estany de l’Illa. Óf we slapen in de rokerige, reeds ingenomen slaapzaal van de Refugi, óf we plaatsen de tent aan de oever van een meertje. Sommige keuzes in het leven zijn evident. Van het weerbericht blijkt ondertussen nog niet veel te kloppen. We genieten van onze gevriesdroogde maaltijd in de avondzon en kruipen na zonsondergang in onze slaapzakken.

Hoogtemeters rapen

’s Ochtends ontwaken onder een blauwe hemel. Heerlijk. We bereiden onze havermoutpap en pakken het materiaal in. Vandaag staat er een zware dag op het programma met stevig wat hoogtemeters. Vanaf de berghut klimmen we 550 meter omhoog tot op de col Portella dels Pessons (2779 m) en klimmen verder tot de Pic dels Pessons (2864 m), waar we niet anders kunnen dan even pauzeren om te genieten van het magnifieke verzicht. Voor ons ligt een fantastische vallei bezaaid met tientallen bergmeertjes. Een schril contrast met de kale skipistes op de flanken aan de overkant. We dalen af via een erg technisch padje en kruisen steeds vaker andere wandelaars. Het is weekend en blijkbaar is deze vallei erg populair bij dagjestoeristen. De omgeving is hemels en genieten op een rots aan een van de tientallen meertjes is absoluut verplicht.

Na de lunch kan het contrast niet groter zijn. We naderen de parking Grau Roig en het sprookjesachtige landschap verandert plots in kale hellingen bezaaid met skiliften en pistes. Noodgedwongen wandelen we het pad af dwars door een van de drukste skigebieden van Andorra. Het is warm, eentonig en het gewicht van de rugzak laat zich voelen. De Refugi Pla de les Pedres laten we letterlijk links liggen om onmiddellijk af te dalen tot in Envalira. De markering is hier niet altijd even duidelijk, maar na wat navigeren vinden we opnieuw het juiste pad. Opnieuw en route op de GRP zoeken we tevergeefs naar een recht stukje grond voor onze tent. Pas wanneer we de boomgrens achter ons laten, wordt het terrein weer vlakker en vinden we een formidabel plekje op de heuvelrug van Clots de Massat. Die avond vult de hemel zich met dreigende wolken en steekt de wind een tandje bij. We genieten zo lang we kunnen van de buitenlucht, maar zijn genoodzaakt om vroeg onze slaapzak op te zoeken.

Een naamloze top

Onder een blauwe hemel kramen we de volgende ochtend op. Met het ontbijt op de maag beginnen we aan de klim naar de naamloze top op 2595 meter. De saaie skipistes van gisteren hebben opnieuw plaatsgemaakt voor heerlijk, ongerepte natuur. Ondertussen maakt de blauwe hemel in stevig tempo plaats voor een dik en grijs wolkendek. De eerste regendruppels volgen kort daarop. We dalen snel af langsheen het kleine, prachtige valleitje rond het Estany del Siscaro richting de gelijknamige Refugio del Siscaro (2145 m). Het terrein is getransformeerd in een drassig landschap en de kleine riviertjes zwellen snel aan. Wanneer we bij de onbemande hut aankomen, zit het dal potdicht en heerst er een stevig onweer. We delen onze schuilplaats met andere wandelaars die slechts gekleed in een T-shirtje naar boven zijn gekomen.

De temperatuur is sterk gedaald en we beseffen dat hopen op een opklaring gewoon naïef is. Na ruim een uur in de hut hakken we de knoop door en zetten we onze tocht verder. Het onweer is afgenomen, maar de regen valt nog steeds met bakken uit de hemel. Het pad is technisch en door de regen erg glad. We vorderen dan ook traag en de tocht lijkt meer op een lijdensweg dan een ontspannen uitje. Met wat vertraging blijkt de weersvoorspelling dan toch te kloppen… Wanneer we laat die middag doorweekt de Refugi de Cabane Sorda (2295 m) bereiken, overwegen we, bij een tas warme thee, onze opties. Ondanks getten, Gore-Tex-jassen en rugzakhoezen is onze uitrusting compleet doorweekt. Indien de situatie morgenvroeg niet is veranderd, moeten we overschakelen op plan B.

Plan B

Na een zeer koude nacht kruipen we uit onze natte slaapzakken. We openen de deur van de berghut en het besluit is snel gemaakt. Het regent pijpenstelen en het dal zit potdicht. Ik baal. In de laatste twee dagen van de GRP stond immers nog de beklimming van de Pic de Comapedrosa (2939 m), de hoogste top van Andorra, op de planning. Niettemin leg ik me er snel bij neer dat deze top voor een volgende keer zal zijn. We wapenen ons met een warm ontbijt en beginnen aan de afdaling richting Soldeu, een dorpje in het dal, gelegen op de hoofdweg van Andorra. Niet de geplande zeven dagen, bedenken we onderweg, maar we kijken tevreden op onze trek terug.

Na drie uur afdalen, stappen Nele en ik het eerste etablissement op onze weg binnen. We bestellen twee warme koffies met koffiekoeken en genieten van de eerste vorm van luxe sinds we vier dagen geleden de beschaving achter ons lieten. Hier neemt het leven opnieuw een rotvaart. We springen op de eerste bus richting Escaldes en zitten sneller dan gedacht weer in onze wagen. In Andorra la Vella genieten we binnen, want het is nog steeds aan het regenen, van een goede maaltijd. Het weerbericht voor de komende dagen blijft erg ongunstig. Een troost voor de genomen beslissing. Na een laatste belastingvrije tankbeurt springen we de wagen in op zoek naar goed weer. Andorra is een ministaatje vol contrasten. Maar één ding is zeker: het is de moeite waard!

Tip: om je voor te bereiden op de tocht kan je volgende websites raadplegen:

www.visitandorra.com: bevat een goede beschrijving van de GRP (alsook van andere dagwandelingen) en publiceert een handig kaartje met hoogteprofielen waarop de route en de hutten zijn weergegeven.

www.hikingandorra.com: informatie omtrent wandelen in Andorra.

1...295296297...328Pagina 296 van 328
© Newspaper WordPress Theme by TagDiv