40 jaar Teva… Dat moet worden gevierd!

redactie

-

17 april 2024

Vier decennia lang al voorziet Teva buitenavonturiers van echte outdoorsandalen, gemaakt om al wat je op je pad tegenkomt te weerstaan. Dit 40-jarig jubileum moet natuurlijk worden gevierd. En dat doet Teva met de ‘Where to Next?’-campagne en de onthulling van een vierdelige Revive-productserie geïnspireerd op de jaren 80, 90, 00 en 10.

De campagne blikt terug op vier decennia van de originele sandaal en op de geschiedenis van Teva, en kijkt uiteraard reikhalzend uit naar alle avonturen die nog volgen.

Het feest start met de Revive-collectie uit de jaren 80, een eerbetoon aan de Original Sandal (€ 65), de eerste sandaal die Teva ooit heeft gemaakt, en de Original Universal (€ 65). De kenmerkende kleurgolven op de bandjes zijn er weer, alsook heerlijk felle neonkleuren.
De jaren 90 viert Teva met de Original Alp (€ 75), een prestatiegerichte sportsandaal, en nieuwe versies van de Hurricane XLT2 (€ 80). Geometrische vormen die doen denken aan de grillige rotsen van de Grand Canyon stelen hier de show.
In mei doen de jaren 2000 opnieuw hun intrede met een nieuwe kijk op de populaire Hurricane XLT2 (€ 80). Deze versie combineert de retrostijl perfect met comfort en functionaliteit. Een must-pack voor elk avontuur.
Helemaal in de flair van de 2010’s verschijnen nog net voor de zomer een nieuwe versie van de Original Universal (€ 65), met historische bandjes geïnspireerd op de thema’s uit die periode, en de gloednieuwe Hurricane Ampsole Volt met een bovenwerk van mesh.

Met zoveel nieuwe updates en lanceringen rest er enkel nog de vraag: welke is jouw favoriet en: “Where to Next?”

Verkrijgbaar bij de betere outdoor- en schoenen winkels in de Benelux.

teva-eu.com

Binnenkijken bij Bynolyt

redactie

-

17 april 2024

0

Een merk dat hoge ogen gooit onder de verrekijkers? Bynolyt. Dit Nederlandse merk biedt al ruim 35 jaar een uitgekiend assortiment verrekijkers aan in diverse prijsklassen. Niet alleen voor beginnende vogelaars, maar ook voor professionals die elke dag op hun verrekijker moeten kunnen bouwen.

Veel mensen vergeten dat je een verrekijker voor zoveel meer kan gebruiken dan vogelspotten. Je brengt er namelijk àlle objecten en details mee dichterbij, of dit nu in de natuur is, op het water, in een museum of in de stad.

Voor iedereen een kijker

In het gamma van Bynolyt vind je drie grote families, namelijk dakkant-, porro- en compacte verrekijkers, met instapmodellen van rond de € 100 tot de hogere middenklasse van € 400 of meer. Alle kijkers van Bynolyt komen compleet met doppen, een regenkapje (ook tegen stof en vuil), een mooie ruime tas om je verrekijker in op te bergen én 10 jaar garantie.

Het meest allround zijn de dakkantverrekijkers. Deze pronken met een hoog ‘waar voor je geld’-gehalte. Ze bieden een contrastrijk en helder beeld, garanderen een goede mechanische werking en liggen prettig in de hand. Dit in combinatie met het lichte en waterdichte ontwerp zorgt voor jarenlang kijkplezier.

Paradepaardjes

Hét paradepaardje is de Buzzard III (€ 709), de ultieme kijker voor natuurliefhebbers met een high-end optiek, 60-laagse SHR-coating, twist-up oculairen en een dichtbijfocus vanaf 1,8 m.
Zelf vonden we de Yellowbird II ED een fantastisch model. Qua prijs (€ 449) stijgt deze kijker net boven de midrange modellen uit, maar daar krijg je heel wat voor terug.
De Voyager WP (€ 199) is dan weer de ideale keuze voor wie als buitenliefhebber een compact model zoekt of een tweede verrekijker wil voor fiets- of trektochten.

Ontdek het hele gamma en de verkooppunten in België op bynolyt.nl.

De beloftes van Buff en Buff’s nieuwe capsulecollectie i.s.m. Surfrider Foundation

redactie

-

17 april 2024

0

De beloftes van Buff en Buff’s nieuwe capsulecollectie i.s.m. Surfrider Foundation

Gecertificeerd B Corp, partner van The Surfrider Foundation en van Protect Our Winters, lid van 1% for the Planet, intern 100% klimaatneutraal… Buff maakte de afgelopen paar jaar een rits aan eerdere beloftes waar. Niet alleen op het vlak van duurzaamheid, maar ook op wat betreft productontwikkeling en innovatie. Daarvan is de nieuwe capsulecollectie head- en neckwear i.s.m. Surfrider Foundation het bewijs.

“We werken hard aan het almaar verlagen van onze ecologische voetafdruk, door onze transportkosten en koolstofemissies te verlagen en onze klanten de hoogst mogelijke productkwaliteit te garanderen,” aldus CEO David Camps. “Onze productie terughalen naar onze eigen fabriek in Barcelona was een van de hoofddoelen van Buff. Naast onze neckwear maken we nu ook de meeste headwear in eigen huis.”

Capsulecollectie Surfrider Foundation

In de rits aan nieuwe mutsen en caps in de meest uiteenlopende patronen en kleuren valt de capsulecollectie in samenwerking met de Surfrider Foundation meteen op. “In samenwerking met deze nonprofit willen we verandering helpen teweegbrengen, het bewustzijn vergroten en plastic afval onderscheppen. 10% van de omzet uit deze collectie gaat rechtstreeks naar hun missies.”

De collectie is ontworpen door kunstenares Gemma Lessinger, uit Cornwall. Gemma’s textuurkunstwerken zijn een ode aan de wilde, krachtige en helende eigenschappen van de oceaan. Ze werkt zo duurzaam mogelijk en herbruikt en upcycled ook afval en afdankertjes in haar schilderijen.

Groene cijfers

✔Buff recycleerde de laatste vijf jaar meer dan 41 miljoen plastic flessen tot Buff-producten.
✔ 90% van de productie vindt binnenshuis plaats in Buff’s eigen fabriek in Barcelona.
✔ 11 ton plastic afval uitgespaard door plastic haakjes van verpakkingen te verwijderen.
✔100% groene energie in de Buff-fabriek en het hoofdkantoor.
✔ 80% van de producten is gemaakt met >85% gerecycleerde of natuurlijke materialen.

De strijd tegen plastic

Vorige zomer finishte Plastic Soup Surfer en biologiedocent Merijn Tinga zijn maandlange expeditie van Oslo naar London. Onderweg verzamelde hij in de landen waar hij langs surfte lessons learned over drankverpakkingen en statiegeld, om ze als ‘boodschap in een fles’ te overhandigen aan de Engelse minister. Dit jaar richt Merijn zijn pijlen op Parijs.

“Met mijn Oslo-London-Parijs expeditie wil ik me inzetten voor de uitbreiding van statiegeld in Europa. Landen als België, Frankrijk en het VK hebben nog geen goede statiegeldwet, terwijl dit de beste manier is om zwerfafval te voorkomen en hergebruik van grondstoffen mogelijk te maken.”

In januari dit jaar keerde Merijn terug naar London en gaf hij 2000 brieven af aan de minister van milieu voor de invoering een toekomstbestendige statiegeldwet. Je kan de petitie nog ondertekenen via plasticsoupsurfer.org/sign-the-letter. In juni surft Merijn van London naar Parijs. Sponsor Buff voorziet Merijn tijdens zijn expedities van een Buff CoolNet UV+ en een Buff Cap.

Gepatenteerde technologieën

In de Surfrider collectie vind je zowel een heerlijk zachte beanie als een handige Panel Go Cap, plus vier verschillende multifunctionele sjaals (€ 22,95/stuk) met gecertificeerde UPF 50+ zonbescherming (Red.: sommige merken claimen dit, maar kunnen geen certificaat van echtheid voorleggen).

Elke Buff CoolNet UV is gemaakt van twee gerecycleerde plastic flessen, heeft vierwegstretch en is 100% naadloos, zodat hij altijd heerlijk zit. CoolNet UV neckwear beschermt je niet alleen tegen de zon, maar biedt ook een verkoelend effect. Dit dankzij HeiQ Cooling-technologie: stijgt je lichaamstemperatuur, dan wordt het verkoelende effect van de stof geactiveerd door slim gebruik te maken van de verdamping van je zweet. Hierdoor voelt het sjaaltje tot 2,5°C kouder aan.

Polygiene Odor Control zorgt er dan weer voor dat de must have voor deze zomer je niet alleen fris houdt, maar ook langer fris en hygiënisch blijft.

Hoe je een sjaaltje van Buff kan dragen? Op meer dan tien manieren, onder andere als sjaal, haarband, piratenmuts, masker, polsband, muts, nekwarmer of balaclava.

www.technolyt.nl

Interview met oceaanbeschermer Dos Winkel: “De zee is en blijft mijn leven”

redactie

-

17 april 2024

0

Interview met oceaanbeschermer Dos Winkel: “De zee is en blijft mijn leven”

Dos Winkel is een begrip in de onderwaterfotografie. Vijftig jaar lang reisde hij de wereld rond met zijn vrouw Bertie. Zij fotografeerde vooral tribale mensen, hij het onderwaterleven. Bezorgd over de snelheid waarmee zeeleven achteruitgaat, richtte Dos de Sea First Foundation op. Vorig jaar gaf hij – gedwongen door kanker – zijn afscheidslezing. Maar zijn werk voor Sea First gaat door.

Tekst: Kris Achten / Foto’s: Dos Winkel

Dos, hoe gaat het nu met je?

“Lichamelijk best goed. Ondanks mijn gezonde levensstijl kreeg ik elf jaar geleden kanker – het begon als prostaatkanker, maar ondertussen heb ik een 200-tal kleine tumoren in mijn buik: peritoneale carcinomatose. Ik wil geen chemo ondergaan, omdat de te verwachten levensverlenging en de mogelijk ernstige bijwerkingen niet in verhouding staan tot de behandeling. Zo kan ik hopelijk nog een poosje voor mijn vrouw blijven zorgen, als mantelzorger (Red.: Bertie heeft al enkele jaren de Ziekte van Parkinson). Ik ben inmiddels gestopt bij Sea First als spreker en lesgever, maar blijf als erevoorzitter bezig met de logistiek en lees alle laatste onderzoeken: de zee is en blijft mijn leven.”

Wat dreef je om Sea First Foundation op te richten?

“Doordat ik zo vaak dook, merkte ik vanaf de eerste rij dat er iets aan de hand was met het onderwaterleven – ik zag steeds minder vis en zeedieren. Alle ecosystemen gingen erop achteruit: koraalriffen werden ziek, mangrovebossen verdwenen, maar ook in regenwouden, in beken en in bergmeren ging het steeds slechter met de flora en fauna. Ik schreef wereldwijd experts aan en ze waren het allemaal roerend eens: het gaat mis en het is man-made. Daarom richtte ik in 2009 de Sea First Foundation op, met als hoofddoel educatie, over al wat in de oceaan leeft en… misgaat. We bieden lessen aan in oceaangeletterdheid. Scholen kunnen ook een lespakket aankopen of – indien we voldoende sponsors hebben – krijgen.”

Wat is de kern van het probleem?

“De opwarming van de aarde en van onze zeeën. Veel mensen maken zich enkel zorgen om CO2, maar het effect van methaan en lachgas, beide bijproducten van de dierenindustrie, is respectievelijk 86 en 310 keer groter! Wereldwijd eten we met 8,2 miljard mensen 82 miljard landbouwdieren per jaar. Al die dieren produceren CO2, methaan en lachgas. En al die dieren moeten gevoed worden. Om dat eten te verbouwen, hebben we de oppervlakte van heel Noord- en Zuid-Amerika samen nodig. En wat al die de gekapte bomen niet aan CO2 meer kunnen opnemen, verdwijnt voor een groot deel in de oceaan, wat leidt tot verzuring, met dramatische gevolgen voor het zeeleven. Wat weinig mensen weten, is dat tenminste de helft van onze zuurstof door de oceaan wordt geproduceerd – bij wijze van spreken komt dus elke tweede ademteug die je neemt uit de zee. Je zou voor minder plantaardig eten.”

En wat als we vis in plaats van vlees zouden eten?

Vis eten maakt het probleem eigenlijk alleen nog maar erger. Vissen zijn onze bondgenoten in de strijd tegen de klimaatverandering. Wanneer vissen eten, slikken ze verzuurd zeewater en calcium in. Aan de andere kant zitten in de ontlasting zogenaamde ‘poepsteentjes’ (kleine korreltjes calciumcarbonaat). Deze zakken naar de zeebodem en vormen daar uitstekend substraat voor de dieren die daar leven. Elke vis die gevangen wordt, versnelt dus de opwarming van aarde. Bovendien wordt er nog steeds gevist waar het niet mag. En wat uit de zee komt, zit boordevol gifstoffen, waaronder micro- en nanoplastics. Voor de Omega-3 vetzuren hoef je ook geen vis te eten – vis maakt deze vetzuren namelijk niet zelf, maar krijgt ze binnen door het eten van bepaalde planktonalgen en die kunnen we namelijk perfect kweken op land. Wat voor veel mensen ook nieuw is, is dat vissen een goed ontwikkeld centraal en perifeer zenuwstelsel hebben. Angst, stress en pijn voelen ze bij alle soorten trauma – pijn vooral in hun mond.”

Heb je er nog hoop op?

“Om de voormalige dictator van Venezuela, Hugo Chavez, te quoten: ‘Als het klimaat een bank was geweest, was het al lang gered.’ Toch is de situatie niet hopeloos. Er gebeuren heel mooie dingen, zoals de ontwikkeling van stamcelvlees en -vis. Als we dat allemaal zouden gaan eten, dan hadden we maar 1300 dieren nodig om de wereldbevolking te voeden. Dit is een zeer interessant onderwerp, waarover ik uren zou willen praten. Het probleem met methaan, lachgas en stikstof zou dan meteen zijn opgelost. Het gaat nog even duren, maar the future is vegan, en cruelty-free. Het komt eraan, al zal ik het niet meer meemaken.”

Wat is de kleinste en meest impactvolle actie die onze lezers kunnen doen?

“Zolang dat stamcelvlees en -vis in Europa nog niet goedgekeurd is door de European Food Safety Authority, de EFSA, is het verstandig om in het belang van de toekomstige generaties in stapjes steeds plantaardiger te gaan eten. Van flexitariër (driemaal of vaker in de week geen vlees of vis consumeren) naar vegetariër en uiteindelijk naar vegan. Daarnaast zijn er natuurlijk ook de andere evidenties: groene stroom en vooral geen gas meer gebruiken. Stemmen op politieke partijen die tegen het subsidiëren van de vlees- en visindustrie zijn. Die subsidies kunnen ook dienen om vissers om te scholen naar duurzame beroepen, zoals men in Zweden heeft gedaan.”

Even terug naar de oceaan. Waar was je laatste duik?

“In de Seychellen, vijf jaar geleden. Wat ik daar zag, heeft me geschokt. Vissen met longlines is een van de grootste industrieën daar, en het creëert een enorme ravage – vogels, schildpadden en dolfijnen blijven in de haken van die longlines hangen en sterven een verschrikkelijke verdrinkingsdood. Die bijvangst wordt gewoon gedumpt. Ik was kapot en had genoeg gezien. Sindsdien wijt ik me nog gemotiveerder aan Sea First. Ik heb heel veel moois gezien en gefotografeerd – en zelfs nieuwe diersoorten ontdekt en dat materiaal gebruiken we om onze lessen en lezingen te illustreren. En neen, er is nog niets naar mij vernoemd. Want dan moet je zeggen waar je het precies hebt gevonden en dan gaat men dat dier vangen en ontleden – maar dat wil ik dus niet. Ik heb in ieder geval vijf nieuwe diersoorten ontdekt!”

Wat is de mooiste plek waar je ooit dook?

“Dat is bijna onmogelijk om te zeggen. Ik heb van regenwouden, mangrovebossen, bergmeren tot koraalriffen gedoken en overal is veel moois gezien. Maar zet je het me het mes op de keel: Hidden Bay in de Raja Ampat, een eilandenarchipel ten westen van de Vogelkop van West-Papoea, Indonesië. Dat ontdekte een vriend van me vanuit de lucht, met een vliegend rubberbootje dat hij tot een soort van helikopter had omgebouwd. Daar wil ik gerust terug een week in een bootje gaan zitten met wat eten, mijn camera-apparatuur en duikmateriaal.”

Wat wens je onze lezers, en wat mogen we jou wensen?

“Aan jullie lezers: een duurzame toekomst, en aan mezelf: een medisch wonder.”

We wensen het je toe. Namens de zee, en onze aarde: dank je wel, Dos, voor je levenswerk.

Meer info over en van de Sea First Foundation (educatie, interviews en vegan recepten) op www.seafirst.nl en www.seafirst.org. De foto’s van Dos en Bertie vind je op dos-bertie-winkel.com.

Mountainbiken in Marokko: een magisch mooie ervaring

redactie

-

17 april 2024

0

Mountainbiken in Marokko: een magisch mooie ervaring

We mountainbiken er op los in Marokko en rijden al een halve dag door een soort Marslandschap. Een rode stof-en-steenwoestijn waar we al sinds het vertrek geen levende ziel hebben gezien. We stampen onze mountainbikes over een soort singletrack die glooiend doorheen de buitenaardse omgeving walst. In het midden van niets stopt onze gids en zegt dat we hier enkele nomaden zullen ontmoeten.

Tekst & Foto’s: Jo Haegeman / hello@johaegeman.photography

Hier? We kijken verbaasd rond maar zien enkel stof, stenen en onszelf. Onze gids stapt achter een rots naar beneden en we volgen hem. Voor we het weten staan we oog in oog met een familie Berbers en hun geiten en koeien. Ze nodigen ons uit in hun grotje. We stonden daarnet bovenop hun huis…

Mountainbiken in Marokko

Een paar dagen geleden nog landden we in Marrakesh. Een parel van een stad, waar het in de Arabisch-Afrikaanse cultuur altijd heerlijk vertoeven is. We nemen een avond en een dag de tijd om de stad te verkennen en de klassiekers te bezoeken. De medina, het Djema el Fna-plein, de souks. Er wordt genoten van lekker eten en iets te prijzige cocktails. We ontmoeten er ook onze mountainbikegids en onze chauffeur. Deze keer kozen we ervoor om niet onze eigen fietsen op het vliegtuig te steken, maar te werken met een lokale organisator en fietsen van hen te huren. De gids zal dagelijks met ons meerijden, en we worden gevolgd door een stevige 4×4 met onze bagage en reserve-onderdelen voor de fietsen. Insjallah dat alles goed loopt.

Stenen onder de pedalen

Voor de gearfreaks: de mountainbikes zijn Scott genius met een alu frame. Full suspension, Shimano SLX-groep, een voorvork van Rockshock Recon, een dropper-zadel, alu syncros velgen en 27 inch Vittoria banden. Vooraan een single blad en tien versnellingen achteraan. Ik meet 1,92 meter dus ik vroeg een XL-frame en dat heb ik gekregen. Helaas zal me na de eerste kilometers al duidelijk worden dat de pedaalarm wel aangepast is voor mijn lengte maar dat mijn pedaal daarmee bij elke trap wel gevaarlijk dicht bij de grond komt (29 inch banden had toch wat nodige extra speling bezorgd). Bochten zijn een risico, en zelfs een kleine rots onder de trapper zorgt ervoor dat mijn pedaal ertegen knalt. Ik ben er zeker van dat ik een paar keer goed ga vallen deze week.

On the road

Eerst verplaatsen we ons met de 4×4 richting Ourzazate. Daarvoor moeten we de Atlas over, meer bepaald de Tizi-n-Tichka pas op 2260 meter, de hoogste in Noord-Afrika. De fietsen komen van het dak in een klein dorpje, na een tajine-lunch in een kasbah. De eerste rit is een opwarming op tarmac door een mooi gebergte. We gaan heuvel op en af, doorkruisen wat dorpjes waar kinderen ons al passerend high-fiven en genieten van de warme zon op ons lijf. Na een bezoek aan het verlaten dorp (en veelgebruikte filmset) Aït Ben Haddou tijdens zonsondergang staat er 47 kilometer op de teller.

Off the road

De 4×4 brengt ons eerst naar de rozenvallei waar we terug op onze fiets stappen. Daar waait het nogal, en zowel bergop als bergaf zijn niet evident. We rijden door de woestijn. Een hele andere sfeer. Alsof je op de maan of op Mars zou rijden. Het is voor mij nu echt uitkijken om geen stenen onder mijn pedalen te krijgen, maar elke paar kilometer knal ik toch ergens tegen en vergt het wat stuurmans- en evenwichtskunsten om niet op m’n bek te gaan. Het landschap is ruw en onherbergzaam, en daar ontmoeten we dus een familie Berbers. Mohammed, onze gids, vertaalt al onze vragen over hoe het leven in een woestijn is, terwijl we nippen van de typische té gesuikerde thee die we uit kleine glaasjes drinken. Het is een bizarre, maar authentieke ontmoeting die ons wat van slag brengt. Het gezin bestaat uit oma, opa, een schoondochter van achttien jaar en een pasgeboren kleinzoon. De zoon werkt aan de haven en is maandenlang weg. In het grotje liggen twee tapijten op de aangestampte vloer die dienstdoen als grondbedekking, zetel en bed tegelijk. In de winter trekt de familie met hun dieren naar lagere en warmere gebieden.

Na een paar uur verder wieleren door deze rode steenwoestijn komen we aan in de Dadeskloof. Net als elke avond ervoor en erna krijgen we in onze riad tajine met kip voorgeschoteld. Het wordt één van onze running gags deze week.

De pas over naar Amerika

Vandaag doen we een col. Een bergpas. Het is steil en warm, maar niet oververhittend. Met hier en daar een stop om aan het verzet van een fiets te sleutelen, of om een kudde van 300 geiten te laten passeren, geraken we behoorlijk vlotjes boven. Er is zelfs een terrasje met thee op de top. Na het klimwerk genieten we van een fantastische afdaling. Kilometerslang zoeven we over een verlaten tarmacweg naar beneden, haarspeldbochten nemend, remmend enkel waar nodig. Wat een zaligheid. We glijden al lachend de kilometers weg. Tijdens de afdaling verandert het landschap en de temperatuur. Ineens lijkt het alsof we in de Amerikaanse staat Arizona zitten, in Monument Valley: oranjerode rotsen maken grillige vormen in de woestijn. Het is zeker tien graden warmer geworden. We stoppen voor lunch in een lemen hutje bij de lokale bevolking. Eten met de handen uit grote schotels. Veel authentieker wordt het niet.

Duizend woestijnzichten

Wie denkt dat een woestijn enkel eentonig zand is, is nog nooit in de woestijn geweest. De volgende dagen rijden we door ongeveer duizend verschillende soorten landschap. Elk uur lijkt de woestijn van kleur, materiaal en licht te veranderen. We rijden over geel zand, over bruine rots, doorheen groene oases. Er worden duinen beklommen, dorpjes doorkruist, gestopt onder de schaduw van de enige boom in de wijde omgeving. Net na een stevige klim belanden we in een Star Wars-landschap van gele rots en zand met hoge ravijnen. We lunchen er met een prachtig zicht en er is zelfs een koud pintje voor mij. Wat een belevenis, wat een natuur, hoe gelukkig prijzen we ons dat we dit kunnen meemaken.

Lapaz!

Ondanks dat ik tig keer per uur met m’n pedaal ergens tegen knal en bij de ergste impacts een vloek niet kan onderdrukken, kom ik net als m’n twee vrienden zonder gevallen te zijn heelhuids aan op de laatste stop. We genieten van de laatste zonsondergang in dit magische landschap. De dag nadien rijden we met de 4×4 van Abdul terug naar Marrakesh. Er is nog tijd voor wat extra ronddwalen en we boeken een stadsgids. Met een laatste cocktail sluiten we ons eerste fietsavontuur op Afrikaanse bodem af. We kijken al uit naar een volgende “Salaam Aleikum” of een “Lapaz, alhamdulillah!”.

Fotogalerij (c) hello@johaegeman.photography

[Diavoorstelling tonen]

In 385 dagen van Zaandam naar Hong Kong

Lees Far Out Online 2024 > Lente/Zomer

redactie

-

17 april 2024

0

Met niets meer dan een rugzak trok de 22-jarige Tim Schuijt afgelopen jaar naar de andere kant van de wereld. Via landen als Sudan, Saoedi-Arabië en India reisde hij gedurende 385 dagen richting Hong Kong. Soms nam hij de fiets, in India gebruikte hij een motor, maar het grootste deel van zijn reis legde Tim al liftend af. “In de trein zit je vast in je eigen bubbel, maar bij liften, beweeg je letterlijk en figuurlijk door met anderen te praten”, legt hij uit.

Tekst: Jolien Engelen

Een wereldreis maken was nochtans niet Tims plan. Als student Science Business Innovation aan de Vrije Universiteit in Amsterdam had hij namelijk flink gespaard om in kader van zijn studie een halfjaar in Hong Kong door te brengen. Maar nadat hij op het laatste moment te horen kreeg dat hij niet mocht beginnen aan zijn minor, besloot Tim het over een andere boeg te gooien: hij zou liften van Zaandam naar Hong Kong.

Youtubers in Egypte

Zijn eerste lift kreeg hij nog van zijn ouders, maar daarna moet hij er zelf aan beginnen. “Ik had nog nooit eerder alleen gereisd, dus alles was nieuw voor mij. In het begin was ik ook behoorlijk achterdochtig,” geeft Tim toe. “Mensen vertelden me allerlei enge verhalen. In Israël kreeg ik bijvoorbeeld steeds te horen hoe gevaarlijk het was in Saoedi-Arabië. Maar uiteindelijk ontdekte ik dat de mensen daar juist erg gastvrij waren. Ik heb geleerd dat als je zelf vijandig en argwanend overkomt, je dat ook terugkrijgt.” Onderweg werd Tim regelmatig uitgenodigd bij de plaatselijke bevolking. Zo legde hij makkelijk contacten en bleef hij ook meer dan eens slapen bij iemand thuis. “Het leuke aan liften, is dat je niet alleen in iemands auto stapt, maar ook in iemands leven”, zegt hij.

Om het thuisfront op de hoogte te houden van zijn wilde avonturen, start Tim met het maken van korte filmpjes die hij post op Instagram en TikTok. Een groot succes, want ondertussen verzamelde hij zo’n 100 000 volgers. “In het begin van mijn reis schreef ik een blog (tims-travel.com). Maar al snel besefte ik dat schrijven tijdens het reizen best vervelend is”, lacht hij. “Je wil eigenlijk gewoon achter een bureau zitten met een laptop en een kop koffie. Niet in een tentje in de woestijn.” Dat hij begon met vloggen tijdens zijn reis is vooral te danken aan twee Youtubers die hij in Egypte tegenkwam. Tim fietste met hen door het land en leerde ondertussen de kneepjes van het vak. “Het was wel wennen om voor een camera te praten, maar na een tijdje was ik dat gewoon en vond ik het gewoon ontzettend leuk om te doen.”

Gevaarlijke momenten

Zo zagen we in zijn video’s onder meer hoe Tim een piramide beklom in Sudan, 1000 kilometer fietste dwars door de woestijn en zonder rijbewijs met een motor reed door India. “Of je nou een rijbewijs hebt of niet: je hebt daar toch geen regels”, grapt de Nederlander daar zelf over. Hoewel het allemaal spannende ervaringen zijn, vond Tim het niet eng. “Alle nare dingen die ik heb meegemaakt, heb ik aan mezelf te danken”, geeft hij toe. “Bijvoorbeeld doordat ik hoogtevrees heb, ging ik wel eens heel erg rillen bij het beklimmen van een berg. Maar dat is natuurlijk mijn eigen schuld.”

Er was maar één moment waarop de Nederlander wel echt bang was, namelijk tijdens het liften in Turkije. “Ik zat bij twee Turkse mannen in de auto en plotseling reden ze een graanveld in. Omdat ik de taal niet sprak, kon ik niet vragen waarom. Het leek net een scène uit een horrorfilm. Gelukkig haalden ze gewoon een schepje op en zetten me daarna veilig af waar ik wilde zijn. Toen was ik wel even bang.” Maar Tim kwam goed voorbereid: “Ik had een pepperspray bij me. Dat gaf toch een veilig gevoel. En gelukkig heb ik die niet nodig gehad.”

Eenzaamheid onderweg

Ondanks dat Tim steeds nieuwe contacten legde, voelde hij zich soms ook eenzaam tijdens zijn lange reis. Vooral naar het einde toe, begon dat door te wegen. “Wanneer je alleen reist voor een lange tijd, krijg je te maken met eenzaamheid en dat is moeilijk soms,” geeft Tim toe. “Ik ontmoette veel mensen, maar na een paar dagen gingen we weer onze eigen weg. Dat blijft erg oppervlakkig.” Om eenzaamheid tegen te gaan, belde Tim vaak met vrienden en familie thuis in Nederland. “Hierdoor heb ik geleerd hoe belangrijk het is om over je gevoelens te praten. Gewoon open vertellen wat er in je hoofd speelt, dat is de enige manier om ermee om te gaan. En het is fijn om dat te delen met mensen die je goed kent, in plaats van met iemand die je gisteren ontmoette. Maar natuurlijk kan dit voor iedereen anders zijn; sommigen vinden het misschien juist fijn om hun gevoelens te delen met een onbekend persoon.”

Om onder de mensen te blijven én een beetje extra cash te verdienen, verkocht Tim af en toe koffie. “Ik deed dat in Turkije, Cyprus, Tel Aviv, Dubai en Singapore. Het verdiende best goed en het was vooral een erg leuke manier om wat extra geld bij te verdienen, want je bent nogmaals gewoon lekker in contact met mensen. En dat is heel erg fijn als je in je eentje reist.”

Zou je het opnieuw doen?

“Ik zou niets anders hebben gedaan als ik opnieuw kon beginnen, want alles is eigenlijk perfect verlopen, zowel de ups als de downs.” Vooral het moment dat hij eindelijk voet aan grond zette in Hong Kong, was erg speciaal: “Het was zo bijzonder omdat het veel moeite kostte en er zo veel levenservaring aan voorafging om dat te bereiken”, deelt Tim. “Het is echt een moment van opluchting wanneer de vliegtuigwielen de grond raken, en je beseft: ‘Wow, het is me gewoon gelukt.’ Dat gevoel van ‘Ik heb het gedaan’ is heel geruststellend.”

Maar Tim is ook blij om weer even thuis te zijn: “Als je lang weg bent, ga je de dingen die je hebt gemist, zoals vrienden en familie, veel meer waarderen. Dat merk ik echt, en ik hoop dat ook vast te kunnen houden.” Een manier om dat te doen, is bijvoorbeeld door te blijven reizen. “Zo herinner je je telkens weer aan wat echt belangrijk is in het leven.” Zijn verblijf in Nederland is dan ook niet van lange duur: “Mijn volgende avontuur staat gepland in Zuid-Afrika, waar ik van plan ben al fietsend door het land te reizen.” Ook een reis naar Amerika staat op de planning. “Ik zou graag al liftend de Verenigde Staten doorkruisen tijdens de verkiezingen. Misschien nog wat extra’s, maar dat is allemaal nog niet helemaal zeker. Hoe dan ook, Amerika wil ik absoluut 100% gaan ontdekken.”

Goed verzekerd op reis in het buitenland

Lees Far Out Online 2024 > Lente/Zomer

redactie

-

17 april 2024

0

Goed verzekerd op reis in het buitenland

Ik ga op reis en neem mee: een tandenborstel, een handdoek, een pet, een zonnebril… Maar vertrek je ook met de juiste verzekering? Estée Jacobs (27) nam het vliegtuig naar Amerika in de veronderstelling dat ze verzekerd was via de aanvullende verzekering van haar mutualiteit, maar bij een spoedopname bleek dit toch niet zo te zijn. Een veelgemaakte fout, die Estée bijna 46 000 euro kostte.

Tekst: Jana Huysmans

Veel reizigers denken dat ze op vakantie verzekerd zijn via hun mutualiteit. Dit is inderdaad vaak zo in EU-landen, maar niet altijd en ook niet voor andere continenten. Zo vertrok Estée Jacobs uit Antwerpen onwetend met vrienden naar Amerika voor de reis van haar leven, een reis die nog lang zal nazinderen…

Koude douche

Tijdens een bezoek aan een pretpark verging ze plots van de pijn. “Die was zo hevig dat ik zelfs niet meer kon stappen”, aldus Estée. Ondersteund door vrienden meldde ze zich aan bij een Emergency Room, vergelijkbaar met een huisartsenwachtpost in België. “Daar verwezen ze me onmiddellijk door naar een ziekenhuis waar ik te horen kreeg dat ik nierstenen had.” Eenmaal in het ziekenhuis bleek dat ze niet meer gedekt was via de mutualiteit van haar ouders, aangezien deze maar tot 25 jaar geldt. En zelfs als ze nog geen 25 was geweest, zou haar ziekenfonds enkel ziekenhuisopnames binnen de EU dekken, wat een paar jaar eerder nog anders was.

Ondanks het gebrek aan een verzekering moest Estée ter plaatse niets betalen, maar ze besefte al gauw dat de opname haar een flinke duit zou kosten. “Ik wilde zo veel mogelijk kosten vermijden en vroeg de artsen al na drie dagen om me te ontslaan.” Via het online platform Mychart raadpleegde ze haar ziekenhuiskosten, en toen volgde de gevreesde koude douche: 51 000 dollar, oftewel 46 583 euro.

Check en dubbelcheck

Estée bleef niet bij de pakken zitten en vroeg andere reizigers via sociale media om raad. “Sommigen zeiden dat een Amerikaans ziekenhuis niet gemakkelijk een factuur kan innen in Europa en ik ze dus evengoed niet kon betalen, maar dat vond ik geen goed idee.” Haar vader maakte een afspraak bij de bank om te vragen of Estée een lening kon aangaan. De bank kwam uiteindelijk met ander en veel heuglijker nieuws. Blijkbaar was Estée via de autoverzekering van haar vader wereldwijd verzekerd, aangezien ze als tweede bestuurder stond geregistreerd.

Zo zie je maar dat het zinvol is goed na te kijken bij welke verzekeringen je aangesloten bent en wat deze dekken. Niet alleen op vakantie, maar ook in eigen land. Zo kan je voor sommige sporten beter een speciale verzekering afsluiten, naast je hospitalisatieverzekering. Denk maar aan mountainbiken, klimmen of skiën.

Wie dekt wat?

Om het allemaal wat overzichtelijker te maken, lijsten wij hier even op welke mutualiteit momenteel wat dekt.

Alleen Solidaris dekt nog wereldwijd de medische kosten van Vlamingen op reis, met uitzondering van wie aangesloten is in Vlaams-Brabant. Omwille van regionale verschillen vraag je dus als klant bij Solidaris best nog eens goed na of je gedekt bent of niet.
Zowel bij de CM als bij de Liberale Mutualiteit zijn medische kosten bij reizen buiten de EU niet gedekt. Ziektekosten gemaakt tijdens een reis binnen de EU zijn wel gedekt door beide ziekenfondsen.
Bij Helan ben je evenmin gedekt voor ziektekosten gemaakt in of repatriëring vanuit de VS. Helan ondersteunt je wel in een beperkt aantal andere niet EU-landen. Hetzelfde geldt bij Het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds.

In veel gevallen zal het dus nodig zijn een bijkomende verzekering af te sluiten voor reizen buiten de EU. Soms ben je ook verzekerd via je kredietkaart. De voorwaarden variëren echter van kredietkaart tot kredietkaart. Ook hier geldt weer: onderzoek dit grondig vooraleer je vertrekt.

Klim- en bergsporter?

Trek je vaak naar de bergen? Weet dan dat de Klim- en Bergsportfederatie (KBF) een aanvullende verzekering aanbiedt die je 24/7 en wereldwijd (met uitzondering van het Arctische gebied) verzekert voor ongevallen en/of repatriëring tijdens bergsporten in het buitenland zoals wandelen, mountainbiken, huttentochten, packraften, speleologie… Wil je ook in België voor ongevallen met de mountainbike of voor de nabehandelingen in eigen land van ongevallen in het buitenland zijn verzekerd, dan betaal je een supplement. Een meer uitgebreide lijst van alle sporten die onder de verzekering vallen, kan je vinden op de website van de Klim- en Bergsportfederatie.

Shimano Gravel Experience: rondje Valkenburg met bike en tent

redactie

-

16 april 2024

1

Shimano Gravel Experience: rondje Valkenburg met bike en tent

Zin in een stevig bikepackingavontuur, maar zakt de moed al in je fietsschoenen bij het samenstellen van een packlist en het meezeulen van al die spullen om onderweg te koken, eten en slapen? Lees dan zeker verder. Want het kan anders. Bikepacken zonder zorgen, zo dopen we deze Shimano Gravel Experience rond Valkenburg met bike en tent.

Tekst: Jan Van Herck / Foto’s: @fonsimages

Bikepacken is hot. Ondertussen bestaan er dan ook een rits aan organisaties, groot en klein, in binnen- en buitenland die alles-in-één bikepackingavonturen aanbieden. Alles is dan voor je geregeld, indien gewenst zelfs inclusief bagagevervoer. Het enige wat jij moet doen, is fietsen van A naar B. Uiteraard bestaan hier varianten op, maar het idee is dat je niet alles zelf hoeft uit te zoeken en organiseren. En ja, dat idee sprak ook ons erg aan.

Fietsen rond Valkenburg

We testen het concept uit tijdens de Shimano Gravel Experience (shimanogravelexperience.cc), een bikepackingavontuur van het Nederlandse Valkenburg naar het Duitse Hellenthal en weer terug, dat het hele jaar rond wordt georganiseerd. Wie wil deelnemen, koopt een ticket en krijgt daarvoor heel wat ondersteuning in de plaats. Het belangrijkste voordeel is dat er een plaats voor je is gereserveerd op camping Wildbach in Hellenthal én dat daar een tent en slaapmatje voor je klaarliggen.

Bikepackingmateriaal is duur en op deze manier hoef je dus niet direct te investeren in een tent en slaapmat. Bijkomend moet je ook minder meesleuren tijdens de tocht en dat maakt het inpakken gemakkelijker. Voor beginnende bikepackers is dit de perfecte formule. Geen miserie met tent en slaapmat, voldoende plaats voor alle andere spullen én geen stress met betrekking tot het vinden van een slaapplaats.

Aanvullend zit er in het deelnamepakket een Komoot-collectie vol routes uitgewerkt door routebouwer Gijs Bruinsma. Gijs heeft tonnen ervaring en is de persoon die de tracks voor heel wat events en gravelconcepten voor zijn rekening neemt, zoals voor Grinduro en het LtD Gravelfest. Via een gratis webinar kom je te weten hoe je die routes aanpast aan je eigen wensen en voorkeuren. Wil je graag langer rijden of bepaalde interessante plaatsen bezoeken, zoals het drielandenpunt of de middeleeuwse stad Monschau? De routes zijn ‘maar’ een voorstel en gemakkelijk aan te passen.

Lijstjes en nog eens lijstjes

Een goede voorbereiding is het halve werk en dus beginnen we vol goede moed aan een lijst met spullen. Een packlist heet dat in bikepackersjargon en na het raadplegen van het internet trekken we enkele conclusies. Je vergeet altijd wel iets mee te nemen. Je neemt altijd te veel spullen mee. Die twee uitspraken lijken elkaar tegen te spreken, maar eigenlijk is dat niet zo. Van sommige items heb je te veel mee, andere essentiële spullen ben je dan weer vergeten.

Om het overzicht te behouden, wordt zo’n paklijst opgedeeld in deelgebieden zoals slaapgerief, kledij, verzorging, elektronica, reservemateriaal, voeding en bescherming. In de briefing die we ontvangen van de organisatie zit ook een basislijst, zodat je zeker de belangrijkste spullen mee hebt. Daarnaast zijn we nooit ver verwijderd van de bewoonde wereld, dus zullen we ons ook onderweg wel weten te redden.

Uit ondervinding willen we graag drie items toevoegen aan de paklijst van iedere bikepacker: oordoppen, zonnebrandcrème en goede slippers. Heb je deze items niet bij, of zijn ze stuk of van slechte kwaliteit, dan besef je pas hoe belangrijk ze zijn. In bikepacking termen: wanneer je naast een wilde rivier of een snurkende medemens de slaap wil vatten, bewijzen oordoppen hun meerwaarde.

Van Valkenburg naar Vaalserberg

Na een flink stuk taart en een straffe koffie vertrekken we aan het Shimano Cycling Center in het Nederlandse Valkenburg en gaan we van start voor dag 1 van de tweedaagse: een gravelrit van ongeveer 100 kilometer en 1500 hoogtemeters. Maar eerst slorpt het drukke verkeer in en om Valkenburg al onze aandacht op. Fietsers, wandelaars, autobestuurders en steppers; allen zijn ze bezig met op hun bestemming te geraken. Als bikepacker benaderen wij dat laatste een beetje anders. Het ‘onderweg zijn’ is vaak leuker dan de bestemming bereiken en de meerwaarde van bikepacken ligt onder andere hierin.

Langzaamaan verschuift onze focus naar de brede gravelpaden rondom Valkenburg. Zoals het Buizerdpad in de buurt van kasteel Schaljoen en de gravelwegen doorheen het glooiende landschap in de buurt van kleine dorpen met ronkende namen als Gulpen, Vijlen en Partij. De Schiltweg is opnieuw een voorbeeld van een prachtig kronkelende gravelweg aan de rand van een klein dorp (het charmante Holset in dit geval). Vanuit het dorp duiken we op volle snelheid de velden in, waar we vervolgens prachtige vergezichten op pittoreske gehuchten en uitgestrekte velden hebben. Daarna klimmen we naar de heuvelrug, kronkelen we rond grenspaal nummer twee en zien we in de verte zelfs de hoge torens nabij het drielandenpunt tussen Nederland, België en Duitsland. Dat punt is gelegen op de Vaalserberg en is meteen ook het hoogte punt van Nederland. Dat wordt schakelen naar ons kleinste verzet en rustig naar boven klimmen…

Een reis terug in de tijd

Nadien fietsen we ten zuidoosten van Eupen door het natuurpark Hoge Venen-Eifel. Dit gebied is al erkend sinds 1971 en bestrijkt een grondgebied van maar liefst 70 000 hectare in België en 170 000 hectare in Duitsland. Het is een van de laatste stukken ongerepte natuur in onze streken. Dat komt doordat de schrale bodem weinig vormen van landbouw toelaat en bijgevolg is er slechts hier en daar een dorp te bespeuren. Door die naaldbossen heeft men destijds kaarsrechte wegen getrokken en over die grindwegen banen wij ons een weg richting Monschau.

Monschau. Het lijkt een reis terug in de tijd. Kronkelende steegjes, kasseiwegen, gekletter van paarden door de smalle straten. In de middeleeuwse stadskern zetten we ons carbonnen ros aan de kant en genieten we van een laatste koffie en Apfelstrudel met slagroom voor we aan het resterende deel van de tocht beginnen. Dat het venijn in de staart zit is overduidelijk! Hoe korter bij Hellenthal, hoe steiler de hellingen. Maar de adembenemende vergezichten in de buurt van het stuwmeer van het Oleftal en de aanblik van onze eindbestemming maken veel goed. Moe, maar voldaan laten we ons een koud bier welgevallen.

Een nacht op Camping Wildbach

Toegekomen aan de camping, wordt opnieuw de sterkte van de Gravel Experience duidelijk. In de schuur liggen er namelijk een tent en een slaapmat voor ons klaar. Die moeten we nog zelf opzetten, maar dat klusje is zo geklaard. Voor we het goed en wel beseffen, bestellen we een avondmaal inclusief lokaal bier in het plaatselijke ‘Italiaanse’ restaurant. Voor het overige: oordoppen in en slapen want morgen wacht er opnieuw een intense fietsdag. Ook ’s ochtends merk je opnieuw een aantal voordelen van dit bikepackingconcept. De tent en de slaapmat plooien we eenvoudig op en bergen we weer op in de schuur. Geen geprop, geen gefrommel en geen gepuzzel om alles in de bikepackingzakken te krijgen.

Vervolgens gaat het via een nieuwe route terug richting startplaats. We komen opnieuw enkele pareltjes van gravelpaden tegen en boven alles wanen we ons bij momenten in niemandsland. Tijdens de koffiestop aan het stuwmeer delen we de conclusie dat het Experience-concept een mooie mix tussen avontuur, fysieke inspanning en gemakzucht (in positieve zin) biedt. Het neemt enkele belemmeringen weg en daarvoor zijn we als beginnende bikepacker enorm dankbaar.

Een ideale introductie

Kort samengevat ‘moet’ er weinig, maar ‘kan’ er veel. En op die manier is het een ideale introductie tot een (eerste) bikepackingavontuur. Niettegenstaande dat de route meer negatieve dan positieve hoogtemeters telt, kruipt ook de terugrit stevig in de kleren. Wanneer we het terras van het Cycling Center opdraaien, beseffen we pas dat we maar één nacht of ongeveer 30 uur zijn weggeweest. En toch lijkt het door alle indrukken die we hebben opgedaan veel langer te zijn geweest. De frisse pint bij de aankomst moet niet, maar kan wel en smaken doet ze zéker.

De Shimano Gravel Experience geeft tot slot een aantal mogelijkheden tot laagdrempelig bikepacken. Voor wie dat te veel keurslijf vindt, zijn er genoeg mogelijkheden om je eigen ding te doen. Door de route aan te passen en langer te maken bijvoorbeeld. Of door een extra overnachting op de camping bij te boeken en een dag in Hellenthal te gravelen. Maar de nadruk ligt toch op bikepacken zonder zorgen en genieten van de mooie gravelwegen die deze driehoek tussen België, Nederland en Duitsland biedt.

[Diavoorstelling tonen]

3700 km bikepacken richting de Noordkaap

redactie

-

16 april 2024

0

3700 km bikepacken richting de Noordkaap

Hoewel Noordkaap bij veel Belgische muziekliefhebbers een serieus belletje doet rinkelen, staat de Noordkaap in Noorwegen nog steeds bekend als het meest Noordelijke puntje op het Europese continent. Officieel ligt het meest Noordelijke punt van Europa op Kaap Fligley, op de eilandengroep Frans Jozefland, maar dat zal Sebastien Moulaert een worst wezen. Hij trok vorige lente met alleen z’n gravelbike als reisgezel vanuit Dilbeek richting de Noordkaap en kwam naast zijn meest Noordelijke punt van Europa ook zichzelf tegen.

Tekst: Bert De Vriese / Foto’s in het artikel: Sebastien Moulaert

Sebastien, hoe ben je op het idee gekomen om naar de Noordkaap te fietsen?

“Ik liep al langere tijd met het idee rond om naar de Noordkaap te bikepacken. Enkele jaren terug ben ik al een viertal maanden op de Zuidpool geweest. Ik werkte toen als technieker op de Prinses Elisabethbasis op Antarctica. Daarom leek het me leuk om ook eens helemaal naar het Noorden te reizen. Zo ben ik zowel hoog als laag geweest op de aardbol, of toch bijna.” (Lacht.)

Een voorbereid fietser

Je hebt moederziel alleen 3 700 kilometer gefietst in 17 dagen door regen en wind, da’s niet niks. Hoe heb je je voorbereid op je tocht?

“Ik heb niet meer gesport dan anders, maar heb wel serieus op m’n voeding gelet. Naar aanloop van de reis ben ik negen kilo vermagerd en op de fiets geeft dat vleugels. Ook heb ik me verdiept in het aanpassen en samenstellen van m’n gravelbike. Ik heb me vooral geïnformeerd via Youtube-filmpjes en hierover heel wat gepingpongd met m’n fietsenmaker. Als je aan zo’n avontuur begint, zorg dan dat je comfortabel op je fiets zit. Comfort primeert altijd op prestatie.”

Je was lang onderweg en sliep voornamelijk in je tent. Hoe navigeerde je? Had je een gps met een goede batterij op zak of vond je old school met kaart en kompas je weg?

“Vlak voor vertrek wilde mijn gps een update doorvoeren, waardoor hij crashte. Die smeerlappen doen dat waarschijnlijk expres, maar in plaats van een ouderwetse kaart van papier, heb ik mij toch maar een nieuwe gps aangeschaft. Daar heb ik alle kaarten die ik van Oost-, Midden- en West-Europa nodig had naar geüpload. De bedoeling was dat ik zoveel mogelijk gravelwegen zou rijden, zonder al te veel technische stukken, want daar ben ik niet zo goed in. Doortrappen op lange wegen vind ik altijd prachtig.”

Goed doorgetrapt

Als je lange wegen prachtig vindt, heb je waarschijnlijk veel waterwegen gevolgd?

“In Nederland heb ik dat wel een half dagje gedaan, tot het voorlicht van m’n fiets loskwam. Om het te herstellen mocht ik mijn volledige bagage losmaken en opnieuw fitten. En nadat ik overnachtte op een camping in Nijmegen, reed ik de eerste keer lek. Tijdens mijn tweede dag kwam ik op een zondag in Duitsland terecht en maakte ik mijn langste rit van de trip: zo’n 275 kilometer. Ook daar heb ik waterwegen gevolgd, maar omdat het zondag was, reed het er vol fietstoeristen zonder helm en die reden echt in de weg. Hierdoor kon ik niet doorfietsen en frette ik m’n kas op.”

Na Duitsland kon je dan eindelijk echt doortrappen?

“In Denemarken was er bijna niemand op de baan, maar toch vond ik het daar niet zo speciaal. Dat ik toen m’n eerste dag in de regen reed, kan daar wel iets mee te maken hebben. ’s Avonds heb ik er wel in het wild gekampeerd met vijf Denen en dat waren echt sympathieke gasten. Na Denemarken nam ik de boot naar Zweden en dat reisde heel vlot. Er was bijna geen controle en na ongeveer vier uur varen, meerde ik aan in Gotenburg, Zweden.”

Zielsalleen

Gotenburg is een stad met meer dan een half miljoen inwoners. Heb je de tijd genomen om daar wat te citytrippen?

“Het was middernacht toen ik daar aankwam en hoewel de stad heel mooi verlicht was, ben ik onmiddellijk 50 kilometer doorgereden om langs de kant van de weg te slapen. Daarna kon ik eindelijk mijn eerste dag op gravel rijden en dat was echt de max. De dagen die daarop volgden waren echt super. Zweden is megagroot en ik kwam maar weinig mensen meer tegen. Ook winkels waren schaars. Soms zat er wel 200 kilometer tussen twee, dus daar moet je op voorbereid zijn. Tijdens mijn eerste dagen in Zweden heb ik mij uiteraard laten vangen.”

Stilte en rust kan zalig zijn, maar te lange tijd zonder sociaal contact kan ook als eenzaam of claustrofobisch worden ervaren. Had jij daar geen last van?

“Op de duur heeft de eenzaamheid wel toegeslagen. Echt de hele tijd alleen zijn en geen enkel gesprek hebben van ’s morgens tot ’s avonds laat vond ik echt niet gemakkelijk. Daarom heb ik na 600 kilometer gravel besloten om me toch weer op de drukkere wegen te begeven. Ik heb dan de asfaltroute Eurovelo 7 gevolgd, dat is een fietsweg die loopt van Malta tot Noordkaap. Helaas kwam ik op die route ook zo goed als niemand tegen.”

IJs en ijskoud

Zijn er naast de eenzaamheid nog zaken die de tocht voor je moeilijk maakten?

Vanaf dag één had ik de pech tegen de wind in te moeten fietsen en hoe meer ik in het Noorden kwam, hoe kouder het werd. Koude en wind kosten je zowel fysieke als mentale energie. Ook de nachten waren koud. Lang niet overal was er een camping te vinden waar ik ook spullen kon drogen en als je na 21 uur op een camping arriveert, zit iedereen al in z’n warme camper of caravan. Ik heb zowel in de sneeuw als in de hagel gefietst en bij momenten echt wel afgezien, maar aan opgeven heb ik nooit gedacht. Ik zou het maar flauw vinden van mezelf. M’n zoon zit in het Pediatrische Multidisciplinaire Obesitas Centra in De Haan om af te vallen, hij lijdt aan obesitas, en ook hij moet doorzetten. Ik heb veel aan hem gedacht.”

Doorweekt doorfietsen in de hagel en de sneeuw kan gevaarlijk zijn voor onderkoeling. Nooit schrik gehad dat je je gezondheid in gevaar zou brengen?

“Op een bepaald moment had ik het zo koud aan één van m’n handen dat ik uit pure miserie aanklopte bij een huis om twee plasticzakken te vragen, om over m’n eigen handen te trekken. Van die mensen heb ik een paar ski-handschoenen gekregen. Ze nodigden me ook uit voor een kopje koffie. Hoewel ik normaal nooit koffie drink, was dat het lekkerste kopje van m’n leven. Zweden zijn zeer behulpzaam als je hen om hulp vraagt, maar je moet het hen wel vragen… Als je gewoon voorbijrijdt, laten ze je ook effectief voorbijrijden.”

Eindelijk volk!

Hoe waren de laatste etappes van je tocht?

“Door Finland heb ik maar één dag gefietst en hoe dichter ik bij de Noordkaap kwam, hoe meer bikepackers ik tegenkwam. Druppelsgewijs waren het er meer en meer, en na al die kilometers alleen op de fiets was het leuk om gesprekjes aan te kunnen knopen. Zo heb ik een Duitser ontmoet die 60 kilo meetorste op z’n fiets, quel fou ce pé. In Noorwegen was het prachtig fietsen langs het water en heb ik enorm veel geluk gehad met het weer. Het was een open hemel. Toen ik uiteindelijk op de kaap arriveerde was ik toch emotioneel. Ik had zin om uren naar het Noorden te zitten staren, maar daarvoor was het helaas te koud. De tocht was fantastisch maar ik ben zeker dat mijn volgende reis toch weer richting ’t Zuiden zal gaan…”

Downhillskills bijschaven op de Kroningsberg in Zuid-Tirol, Italië

redactie

-

16 april 2024

0

Downhillskills bijschaven op de Kroningsberg in Zuid-Tirol, Italië

“Het Kronplatz Bike Park is allesbehalve gewoon”, lieten we ons vertellen. Niet in het minst omdat het aanleggen van een bikepark op een berg van 2275 meter iets voor volhouders is. Maar het moet gezegd: de omgeving is zonder meer adembenemend en de trails fenomenaal. Aan elke kant van de Kronplatz storten de singletrails als lome lussen dan wel steile, technische hoogstandjes naar beneden. Wij rollen er eerst wat bedachtzaam, maar al snel vol vertrouwen achteraan.

Tekst & foto’s: Ben Van Dyck

Oostenrijk, juist?

In tegenstelling tot wat velen denken ligt Kronplatz of Plan de Corones, onderdeel van Zuid Tirol, in Italië! Ooit was dit een deel van het Oostenrijkse imperium, maar na Wereldoorlog I, werd dit deel in 1919 geannexeerd door het koninkrijk Italië. In deze autonome regio van Italië, gelegen in het noorden van het land, zijn er drie officiële talen: Italiaans (gesproken door ongeveer 25% van de bevolking), Zuid-Tirools-Duits (70%) als Ladinisch (5%).

Op naar Italië en dus vliegen we naar Venetië (Marco Polo) en rijden we vandaar met een Fiat Panda de bergen in. Blijkbaar is de Fiat Panda de meeste gestolen wagen in Italië, als we het verhuurbedrijf mogen geloven, en groter dan de Fiat 500. Desondanks, zit mijn +2 meter lange copiloot dubbelgeplooid naast mij. Zijn ongemak gaat aan hem voorbij dankzij het 5G-netwerk dat overal blijkt te werken, ook in de tunnels. Mij lijkt het beter om de voorzetel in te klappen zodat hij op de achterbank kan gaan zitten. Het klinkt aanlokkelijk, maar we laten het idee varen en zetten onze drie uur durende rit verder. Een alternatieve en iets kortere route is vliegen op Innsbruck en via de Brennerpas doorsteken naar Italië. Check in dat geval met het verhuurbedrijf of je met de wagen het land mag verlaten.

Het rijk van een stoere prinses…

Op de Kronplatz, oftwel Kroningsberg, zou naar verluidt de heldin en prinses Dolasilla van het Koninkrijk van Fanes zijn gekroond, een ruhj van dwergen, feeën en deze stoere prinses. Kronplatz (Duits) of Plan de Corones (Italiaans) ligt in het centrum van de Pustertalvallei in het oostelijke deel van SüdTirol (Alto Adige in Italiaans).

Vanaf de top op 2275 m heb je een uitzicht op de Dolomieten naar het zuiden en op de Alpen naar het noorden. Als toeristisch centrum van de regio is het van oudsher een skioord. Om het jaar rond te maken, heeft het zich ook in de zomer en herfst ontwikkeld tot een trekpleister door onder andere fietsen in gans de streek te promoten.

… En Kronplatz Bike Park!

In 2010 of 2011, afhankelijk van de bron, begonnen een stel vrienden met het bouwen van een paar kickers, jumps en trails om hun downhillvaardigheden uit te proberen. Van jaar tot jaar groeide de passie en het aanbod voor de wat extremere fietsers, totdat in 2022 het Kronplatz Bike Park officieel werd geboren en alzo gepromoot. Maar het bestaat eigenlijk dus al vele langer en elk jaar groeit het aantal features en trails. Momenteel vinden er 17 trails met verschillende moeilijkheidsgraden hun weg naar de dalen aan drie kanten van de berg. Vervolgens kan je telkens met de kabelbaan terug naar het startpunt, bovenop de Kronplatz! En met een seizoen dat tot eind oktober loopt, heb je ook buiten het drukke zomerseizoen de kans om je skills te testen.

Trails naar keuze

En skills testen doe we, er is voor elke rijder wat wils, van easy over medium naar expert only. Ten tweede, kan je zelf de moeilijkheidsgraad van de trail kiezen, groen, blauw, rood, zwart of… double diamond! Het enige wat ze gemeen hebben: het zijn stuk voor stuk adembenemende trails bovenop een adembenemend uitzicht.

EASY – Nog nooit een ijzeren ‘downhill paard’ bestegen, ondanks de kriebels in de benen die aansporen tot galopperen? Geen probleem, ook al heb je helemaal geen ervaring. Vele mensen denken dat je een vijs, of twee, kwijt moet zijn om je aan deze sport te wagen, of zelfs een lichte vorm van levensmoeheid. Maar niets is minder waar.

Eerste en vooral word je voorzien van een goede uitrusting. Je krijgt niet alleen bescherming, maar ook een goed afgeveerde fiets (voor en achter tot wel 200 mm veerweg) die het terrein voor je uitvlakt en je in een comfortabele zetel zet. En natuurlijk een goed stel schijfremmen, die met de luisteren naar jouw wensen. Wij huurden een ijzeren ros bij het vriendelijk en aan te raden verhuurcenter sportrent.it.

Beginner of niet, een opwarming op de Dragon trail is altijd een goed idee. Sterk aan te raden, los van het niveau is een gids(e). De hoeveelheid spass gaat exponentieel naar boven terwijl de moeilijkheid drastisch daalt. Dit komt omdat de gids perfect weet wat er komt in of na de volgende bocht, je de beste lijn toont en de snelheid aangeeft die nodig is om het parcours vloeiend af te leggen.

MEDIUM – Sunny side up and over easy? Geeuw je bij groen, haal je de schouders op bij blauw en ben je op zoek naar een trail met net iets meer pit? Vind je zo’n aangelegde rock garden wel leuk alsook een idyllisch bruggetje over het bergmeertje.

Alessandro en Martina (#bikeschoolKronplatz) toonden ons met plezier de verschillende variaties op de medium routes. De bouwers van deze trails hebben ervoor gezorgd dat je op verschillende kruispunten kan switchen tussen rood en blauw. Heb je je pokerface op, of are you feeling lucky, dan kan je zelfs voor zwart gaan.

Let op, want voor je het weet zit je op handgebouwde double diamond trails. Hier zijn expert riding skills echt wel een must en een gids geen slecht idee. In het geval je toch op eigen houtje het park verkend, zorgen regelmatige kruispunten met de andere trails ervoor, dat je nog kan wisselen. Je zit dus niet vast aan een bepaalde trail met een bepaalde moeilijkheidsgraad voor de volgende acht kilometer.

Expert only – “Uniquely great trails”, zoals ze het zelf noemen, komen uiteraard niet zonder wat extra obstakels. Wat zou Kronplatz zijn zonder wat north shore features, right?

Dus: “Hallo Herrnsteintrail, here we come.” Lengte 8,10 km – hoogteverschil: 1300 m. Deze rode trail loopt als een slagader richting Bolzano, met verschillende aftakkingen naar zwarte, handgebouwde routes.

De Herrnsteintrail is het eerste pad dat hier ooit is aangelegd en de afdaling naar beneden is pure adrenaline en plezier!

Bijzondere bezienswaardigheden

Een klein hongertje of de adrenaline even ventileren op de plaatselijke wc? Geen probleem, boven op de Kronplatz kan je plaatsnemen op een terrasje, genieten van een wandeling rond de kroon, een foto maken van Europa’s hoogste klok, de vredesbel, of een bezoek brengen aan het museum van een van ‘s werelds beroemdste klimmers, Reinhold Messner.

Concordia 2000 – een bel geïnstalleerd op een groot panoramaplatform, lijkt op een kroon die het moderne skigebied in Pustertal siert. De drie meter hoge en ongeveer 18 ton zware bel is vooral bijzonder vanwege zijn doel. “Donet deus populis pacem” – “God geeft vrede aan het volk“, een boodschap van solidariteit tussen de gemeenschappen en een link tussen de verschillende culturen. Sinds de huldiging in 2003, luidt de bel is elke dag om 12 uur, wanneer een staat de doodstraf afschaft of wanneer er een oorlog wordt beëindigd. Deze klok, toegewijd aan St. Bernard, patroonheilige en beschermheer van bergbeklimmers en skiërs, is zeker een bezoekje waard. Met voorkeur op de middag, zodat je ze ook in actie kan zien.

Messner Mountain Museum – Net iets lager gelegen dan de kroon en half in de berg verstopt, ligt dit museum gewijd aan traditioneel bergbeklimmen. Het is sterk beïnvloed door Reinhold Messner, een lokale superster en wereldberoemd vanwege de eerste beklimming van de Everest zonder extra zuurstof. Het museum vertelt ook over de berggeschiedenis en biedt een uniek uitzicht op de grote bergwanden van de Dolomieten en de Alpen. Het karakteristieke museumgebouw is een ontwerp van de ‘prima donna’ van de architectuur, Zaha Hadid (geboren in Irak in 1950 – overleden in de VS in 2016), die je wellicht kent van het nieuwe Havenhuis in Antwerpen of de skischans van Innsbruck.

Sportzot, maar enkel als supporter? Laat je dan volledig absorberen in de isteria van de Giro d’Italia, die al een paar keer de kroon heeft aangedaan, de Kronplatz King MTB marathon, Maratona dles Dolomites, Shimano E-bike experience… en zo vele meer. Het is veilig om te stellen dat fietsen een even groot deel uitmaakt van deze streek als skiën.

E-biking in Kronplatz

Mijn hart bloedde toen ik de Norco-downhill bike binnen moest binnenbrengen. Maar we kunnen jullie onmogelijk de alternatieve fietsmogelijkheden ontnemen, dus kroop Far Out een dagje op de e-MTB in Kronplatz om ander hoekjes en kantjes van SüdTirol te verkennen.

Misschien is de ligging van Kronplatz wel zijn grootste troef? Met één arm raak je de Alpen aan, met de andere de Dolomieten. Het rijke en gevarieerde landschap biedt talloze mogelijkheden voor twee wielen van onvergetelijk mooie MTB-routes in de Dolomieten, UNESCO-werelderfgoed, tot een uitgebreide keuzepalet aan zachte, gemakkelijke routes die perfect zijn om de adembenemende natuurlijke schoonheid van de weelderige groene Pusteriavallei/ in je eigen tempo te verkennen.

Fiets naar hartenlust door ongerepte landschappen, adem diep de frisse, koele boslucht in en beloon jezelf met adembenemende uitzichten – of het nu rustig fietsen is of e-mountainbiken, Kronplatz is de place to be. Bovendien een echte schatkamer voor fietsers die geïnteresseerd zijn in cultuur en lokale traditie.

En wanneer het tijd is om de batterijen weer op te laden, zijn er talloze uitstekende restaurants en rustieke herbergen die een perfecte fietsdag prachtig afronden met heerlijke, verrukkelijke Alpen- en mediterrane gerechten. Met batterijen opladen heb ik het niet enkel over je eigen batterijen, maar ook deze van de fiets. Oplaadstations groeien er beter als truffels en je hebt geen zwijn nodig om ze te vinden.

@visitsouthtyrol #SouthTyrol #Suedtirol #kronplatz @bikekronplatz #bikeschoolkronplatz #outdoorcenterkronplatz

[Diavoorstelling tonen]