Event of a lifetime
Op zondag 2 augustus 2027 ligt het nationaal park Wadi el Gemal precies in de baan van de zon wanneer de maan zorgt voor de langste zonsverduistering tot het jaar 2114. Een unieke zonsverduistering die maar liefst 6 minuten en 23 seconden duurt.
Julbo is al lange tijd aanwezig in de mountainbikewereld, met dit jaar een partnerschap met de XCO Lapierre Mavic Unity en Rockrider Ford Racing teams – met daarin Belgisch kampioene Emeline Detilleux – en rust alle fietsers uit met Julbo brillen en helmen.
JULBO OOK PARTNER VAN DE GROUPAMA-FDJ WIELERPLOEG
Vanaf 2023 is Julbo officieel partner van de professionele wielerploeg Groupama-FDJ voor een periode van 3 jaar! Het merk bevestigt hiermee zijn wens om aanwezig te zijn in de wielerwereld door de renners van een van de beste teams ter wereld uit te rusten.
Het team, dat uitkomt op WorldTour-niveau, neemt deel aan de grootste wedstrijden op de kalender met de Tour de France als hoogtepunt van het seizoen. Wat de producten betreft, zal het WorldTour-team worden uitgerust met helmen, terwijl het kleine zusterteam “La Conti”, dat zich op het lagere niveau ontwikkelt, zal worden uitgerust met helmen en brillen.
Partner worden van de professionele wielerploeg Groupama-FDJ lijkt een logische volgende stap voor het merk, dat al een zekere legitimiteit geniet in de wielersport. Julbo rust David Gaudu immers al sinds 2021 uit. De klimmer van het team, die onlangs 4e werd in de Tour de France van 2022, profiteert ook van het RX-programma, waardoor hij kan rijden met een zonnebril die is aangepast aan zijn gezichtsvermogen.
Dit is een kleine revolutie voor een renner die tot nu toe te maken had met ongeschikte producten: “Het is een comfort voor het hoofd, het zicht en de centrale periferie van het bovenlichaam. Elk percentage vermoeidheid dat je bespaart, is een percentage meer dat je op de fiets zet. En elk detail telt.” Naast David Gaudu zijn dit jaar ook Lenny Martinez en Bruno Armirail toegetreden tot de Julbo-familie. Zij zullen ook de brillen van het merk dragen, terwijl alle renners uitgerust zullen zijn met de twee helmen die in de Jura zijn ontwikkeld.
Voor meer informatie over de samenwerking of producten bezoek de website van Julbo.
De National Park Trail is een 110 km lange route, die fervente wandelaars naar de mooiste plekken van het Nationaal Park Hoge Kempen leidt. De route bestaat nog maar een jaar en werd onlangs al erkend tot een van de beste meerdaagse wandelcircuits in Europa. Zo een uitgelezen kans op kwalitatief wandelplezier dicht bij huis, wilden we maar wat graag ervaren.
Tekst: Kris Clerckx / Foto’s: Kris Clercx & Nationaal Park Hoge Kempen
Tijdens een weekendje stappen, leggen we de eerste twee etappes af: van Kattevennen naar Pietersheim (24km) en van Pietersheim naar Terhills (24km). Het regent en waait bij aankomst in Kattevennen, een van de zes toegangspoorten tot het Nationaal Park Hoge Kempen en het officiële vertrekpunt van de National Park Trail.
Het troosteloze weer tempert mijn enthousiasme, al maakt het verzorgde en op en top praktisch ingerichte recreatiedomein van Kattevennen in Genk veel goed. Zelfs aan de bushalte bevindt zich al een overzichtelijk bord met afstanden en praktische informatie over de National Park Trail. Nog voor ik van start ga, valt mijn oog op de duidelijk aangegeven bewegwijzering: gele pijltjes waarop telkens een poot van de wolf staat afgebeeld.
“Verloren lopen is quasi onmogelijk”, stelt Kevin Maes, de communicatieverantwoordelijke van het Nationaal Park Hoge Kempen, me helemaal gerust. “Mede dankzij de goede bewegwijzering van onze wandelpaden kregen we eind 2022 het label van ‘Leading
Quality Trail – Best of Europe’. Uiteraard kunnen op onze website ook de gpx-bestanden van de route worden gedownload en je vindt er suggesties om het 110 km lange traject in vier of vijf etappes af te leggen. We proberen het de wandelaar zo gemakkelijk mogelijk te maken. Bovendien is bijna het volledige traject offroad met slechts af en toe een oversteekplaats of een passage door de bebouwde kom. Mijn favoriete gedeelte is de tweede etappe, van Pietersheim naar Terhills. Verwacht je aan prachtige panorama’s.”
Een eerste hoogtepunt op de National Park Trail komt er al aan op de site van Kattevennen, waar vorig jaar een 35 meter hoge trap in de vorm van een bliksemschicht is opgetrokken. Ik beklim de meer dan 150 trappen van deze spectaculaire constructie en geniet er op het uitkijkplatform van het weidse uitzicht. Het valt me op hoe groen Limburg is en hoe de terrils en de schachtbokken van de voormalige steenkoolmijnen nog altijd nadrukkelijk aanwezig zijn in het landschap.
Terug met de beide voeten op de grond leiden de pijlen van de National Park Trail me algauw door al dat Limburgs groen, waar veel variatie in blijkt te zitten. Zo bereik ik na amper drie kilometer stappen de vijvers van Papendaalheide, een voormalige zand- en grindgroeve, die tot recreatieterrein voor wandelaars, vissers en fietsers is omgevormd. Een picknicktafel staat er uitnodigend bij, maar voor een eerste pauze lijkt het me nog wat vroeg. Een uurtje verderop, in de vallei van de Broekerbeek, neem ik wel de tijd voor een korte break. Op zoek naar een cafeetje dien ik even het traject van de National Park Trail te verlaten, en na scanning van de QR-code op de bewegwijzering begeef ik me naar het dichtstbijzijnde servicepunt: de toegangspoort Lieteberg met onder andere het bekende blotevoetenpad.
Met amper twee extra kilometers in de benen sluit ik daarna weer aan op het traject van de National Park Trail, dat voorbij de vallei van de Broekerbeek een hele tijd langs weiden en door bossen loopt. In dit gedeelte blijken geen andere wandelaars onderweg en ik waan me helemaal niet meer op stap in het elders zo volgebouwde Vlaanderen. Een heel ongewone plek onderweg is de Frog Garden, waar een gemeenschap van mensen en dieren in eenheid en verbondenheid met de natuur leeft, zonder elektriciteit en zelfvoorzienend. Zicht op huizen en tuinen komt er pas weer aan tijdens de laatste kilometers van de dag, als de National Park Trail de loop van de Asbeek volgt en zich alzo rond de bebouwde kom van Lanaken wringt. Eindpunt van de eerste etappe is de gezellige Kinderboerderij in Pietersheim waar je openbare toiletten en een toeristisch informatiepunt vindt.
Uitzonderlijke panorama’sDe aanvangskilometers van de tweede etappe, van Pietersheim naar Terhills, slingeren door de dennenbomen van het bosrijke gebied ten noorden van Lanaken. Na een uur stappen bereik ik een breed pad, dat me recht op recht naar de vallei van de Zijpbeek voert. De moerassen, de vennetjes en de heide van dit reservaat vormen een van de fraaiste decors in het Nationaal Park Hoge Kempen. Zeker tijdens de maanden augustus en september, als de planten op de heide er een haast volledig paars landschap van maken, is het er wondermooi. Misschien herken je de plek wel uit de tv-reeks Onze Natuur, die hier deels werd opgenomen.
Twee kilometer voorbij de vallei van de Zijpbeek volgt een minder leuk gedeelte. Je moet hier een drukke baan oversteken, omlopen langs een camping en over een modderig pad naast de autosnelweg. Gelukkig loopt het parcours van de National Park Trail na de brug onder de snelweg meteen weer door een bijzonder bosrijke omgeving, waarna er zich al snel een volgend uitzonderlijk stukje natuur aandient: de Mechelse Heide. In eerste instantie betekent dat klimmen door droge heidegrond naar het 104 meter hoge panoramapunt, de hoogste plek in het Nationale Park Hoge Kempen met uitzichten tot in Nederland en – op heldere dagen – de Hoge Venen. Na de afdaling volgen enkele kilometers door heiden en bossen. En net op het moment dat je inwendige versterking nodig hebt, bereik je De Statie. Op het caféterras van dit voormalige treinstation ben ik alleszins niet de enige wandelaar die voor een tussenstop heeft geopteerd.
Bij vertrek aan De Statie komt de kerk van Eisden en de voormalige mijncité in zicht, maar de National Park Trail maakt er een omweg door een groene corridor om uiteindelijk aan de waterplassen en de terrils van Maasmechelen uit te komen. Het officiële traject voorziet de beklimmingen van de terrils tijdens etappe 3, maar niets belet je om de tweede etappe toch al af te sluiten met een klim naar de top van de lange terril. Het indrukwekkende uitzicht over het Nationaal Park Hoge Kempen staat er bekend als mooiste panorama van Vlaanderen. Volledig terecht!
Reken op vier of vijf dagen om het volledige traject van de National Park Trail af te leggen. Dit zijn de vijf basisetappes: Kattevennen-Pietersheim (24km), Pietersheim-Terhills (24km), Terhills-Duinengordel (22,5 km), Duinengordel-Thorpark (27km) en Thorpark-Kattevennen (11km). Op de website van het Nationaal Park Hoge Kempen vind je een link naar een uitgewerkte route van kampeerplek naar kampeerplek. Voor wie na een dag wandelen liever in een comfortabele B&B overnacht, is er het trailarrangement in samenwerking met B&B Haerlekijn in Maasmechelen. Bij Anders Reizen kun je een driedaags wandelarrangement in het Nationaal Park Hoge Kempen boeken.
We snakken allemaal wel eens naar een weekje frisse berglucht, het liefste van al ergens afgelegen om helemaal zen terug naar huis te keren. Met de volgende tips en tricks hoop ik nog meer mensen te inspireren om respectvol en milieuvriendelijk onze Europese Alpen te verkennen.
Tekst & foto’s Charlotte De Wilde
De vrijheid van het openbaar vervoerVrijheid en openbaar vervoer zullen de meesten onder ons niet in één zin uitspreken. Onze auto is toch onze vrijheid? Nochtans heb ik meerdere positieve ervaringen die het tegendeel bewijzen. Zo heb je vanuit Brussel-Zuid een internationale trein naar München met aansluiting naar Innsbruck. In iets minder dan negen uur sta je in het hartje van Tirol dat over een uitstekend bus- en treinnet beschikt.
Niet alleen voor de reis naar je logement, maar ook voor bergwandelingen, fietstochten
of skitripjes zijn bus en trein een ideaal transportmiddel. Wat ik persoonlijk de grootste meerwaarde vind, is de flexibiliteit bij het uitstippelen van je route. Zo kan je bijvoorbeeld een meerdaagse huttentocht starten in Tirol en na drie nachten afdalen in Südtirol, daar een cappuccino genieten en terugreizen met de trein.
Op het online platform ‘Bahn zum Berg’ vind je heel wat inspiratie, van bergwandelingen tot skitouren. Een persoonlijke aanrader is de treinverbinding van Innsbruck naar Seefeld. Stoppen met kijken door het treinraam is op dat traject niet eenvoudig. Bovendien heb je bij het reizen met het openbaar vervoer geen stress om een parkeerplaats te vinden. Zalig, toch?!
Wandelen met kleine voetafdrukNiet enkel tijdens de verplaatsing zelf, maar ook tijdens het bergwandelen kan je op je voetafdruk letten en dus je milieu-impact verkleinen. Bergwandelen doe je steevast met een rugzak om het nodige water en proviand mee te nemen, maar op de vele bergwandelpaden kom je zelden tot geen afvalemmers tegen. Dat komt het natuurbeeld ten goede, maar maakt dat je je verpakkingen mee moet nemen.
Nog beter is natuurlijk eten zonder wegwerpverpakking, zoals bijvoorbeeld een appel, noten en gedroogde vruchten in een doosje, je broodje in een brooddoos of verse producten in een bijenwasdoek. Water of thee neem je eenvoudigweg in een waterfles of isoleerkan mee.
Openbare toiletten vind je natuurlijk ook niet onderweg (tenzij in de berghutten). Neem dus zeker een beetje toiletpapier mee (geen papieren zakdoekjes!), graaf het papier na je boodschap in en dek het af met een grote kei of wat takjes en aarde. Dit versnelt het afbraakproces en maakt het voor voorbijgangers ook aangenamer.
Bergwandelen vraagt ook om een degelijke uitrusting. Struin eerste eens de tweedehandsmarkt af en als je daar niets vindt, kies dan bewust voor hoogkwalitatieve en duurzame wandelkledij die lang meegaat. Dan heb je alvast een reden om vaker de bergen op te zoeken. Internationaal gerenommeerde, onafhankelijke labels zoals Bluesign, GOTS en Fair Wear zijn goede indicatoren voor duurzaamheid.
“Denk aan
een stuk zeep
en tandpasta zonder microplastics.”
Niet alleen de wandelaars zelf, maar ook de hutteneigenaars nemen meer en meer hun sociale en ecologische verantwoordelijkheid. Zo neemt het aantal hutten dat op het vlak van energie volledig zelfvoorzienend is toe. Hetzelfde geldt voor het vegetarische en plantaardige aanbod in verschillende etablissementen.
Voor wie een overnachting in een authentieke berghut heeft gepland, is zero waste een belangrijk begrip. Berghutten liggen vaak op zeer moeilijk bereikbare plaatsen, waardoor afval niet zo vaak naar het dal wordt afgevoerd. In de hut geldt dan ook het principe less is more.
Een stuk vaste zeep en tandpasta zonder microplastics vormen een toffe aanvulling op je snacks en drank in herbruikbare verpakking. Heb je toch een beetje afval, neem het dan in je rugzak mee terug naar het dal en sorteer het daar.
De Alpen doen meteen ook aan idyllische almboerderijen denken. Om het voortbestaan van deze kleinschalige en lokale bedrijfjes in onze geglobaliseerde wereld te ondersteunen, kan je voor lokale producten zoals almkaas kiezen. In een berghut bestel je dus geen visgerecht, maar laat je je beter eens verrassen door een lekkere Schwammerlgulasch.
Niet alleen qua voeding maak je met bewuste keuzes een verschil, ook wat betreft je logement zijn er heel wat lokale en duurzamere alternatieven voor de grote hotelketens of het veel bekritiseerde Airbnb. In elk dal van Tirol vonden we een (bio-)boerderij die onder het motto Urlaub am Bauernhof een slaapplek inclusief kijk in het leven van de boer aanbiedt. Wie altijd al nieuwsgierig was hoe bergkaas wordt gemaakt, is hier alvast aan het juiste adres.
Daarnaast vind je ook tal van vakantiehuisjes bij locals. In Tirol werd er vroeger veel groter gebouwd en nu worden vele delen van die gigantische huizen voor toeristen als vakantiewoning aangeboden. Zo krijg je gratis en voor niets interessante tips voor trektochten in verlaten dalen of verborgen eetadresjes.
Het was altijd al een kinderdroom: als een volleerd amazone op de rug van een paard dagenlang door bossen, open velden en schilderachtige valleien draven. Plekken bezoeken waar je enkel te voet – of te paard dus – komen kan. Eén met een edel dier en perfect in balans.
Foto’s: Shutterstock
De realiteit is een beetje anders: zo rijden we hooguit eens om de zoveel jaar en zien onze rijkunsten er niet bepaald als die van een amazone uit. Maar oh wat zijn we al op mooie plekken terechtgekomen! Hier mijn persoonlijke top vier van de laatste dertig jaar. Wat er nog op de bucketlist staat? Utah, Ierland, IJsland, Mongolië… Te veel voor de komende dertig jaar.
Paarden en piranha’s in VenezuelaMijn hart bloedt eerlijk gezegd als ik aan een van mijn eerste meerdaagse tochten terugdenk, waarbij we ons een weg baanden vanop grote hoogte in de Venezolaanse Andes – oogverblindend mooi – helemaal naar Los Llanos, een waterrijke, tropische grasvlakte in het oosten van de Andes. Het reisadvies voor Venezuela kleurt al jarenlang oranje-rood en sinds president Maduro aan de macht is, zijn er al bijna zeven miljoen mensen het land uit gevlucht. Geen avontuur voor nu dus, maar hopelijk wel voor ooit.
We zaten hooguit een uur of vier à vijf per dag in het zadel, de overige tijd vulden we op met kletsen met de lokalen en een tocht over de rivier. Roze dolfijnen, kaaimannen, brulapen en flamingo’s… zo veel wilde dieren had ik nog nooit gezien. Piranha’s waren er ook, vandaar dat ik niet zo scheutig was om nabij de waterrand ons kamp op te slaan. De enige ‘maar’ van de tocht waren de kleine paarden. Voor mij, met mijn 1.68 m, niet zo’n probleem, maar sommige van mijn mannelijke reisgenoten waren er minder happy mee.
Van de Provence naar de CamargueCamarguepaarden stonden ook in mijn Penny-stickerboek en hingen op mijn slaapkamermuur. Als klein meisje vond ik een ritje op zo’n mooi wit paard tijdens een vakantie in Frankrijk dan ook het absolute einde. De ‘volwassen’ versie werd een vijfdaagse op een bruin gevlekt paard door de verschillende landschappen van de Provence, van de glooiende heuvels rond Luberon, langs wijngaarden, olijf- en fruitgaarden tot de beroemde mediterrane stranden.
In het zuiden van Frankrijk tref je heel wat maneges aan, vooral in de omgeving van belangrijke trekpleisters. Daar staan gezadelde paarden onder een afdakje op de volgende toerist te wachten. Wil je een meerdaagse tocht maken, doe dan zeker het nodige vooronderzoek en lees reviews en recensies. Qua mogelijkheden kan je hier alle kanten uit, van een ritje van een uur of twee, over tweedaagse trailritten dwars door de Camargue tot een volle week met uren in het zadel per dag.
Lord of the Rings achternaGlenorchy, een klein gehucht aan de noordkant van Lake Wakatipu in Nieuw-Zeeland op slechts drie kwartier van Queenstown, ligt vlakbij het plaatsje Paradise en is samen met Skippers Canyon een van de opnamelocaties van Lord of the Rings. Je kan er behalve heerlijk hiken ook mountainbiken, kajakken en… paardrijden! Geen meerdaagse tocht dit keer, maar een volle dag in het zadel op prachtig grote paarden. Als uit de film gegrepen passeren Isengard, Lothlorien Forest en Ford of Bruinen de revue.
Een andere niet te missen locatie doorheen te draven is Lake Tekapo. In de zomermaanden december en januari staan de roze en paarse lupines in volle bloei. De landschappen waar je doorheen rijdt en de uitzichten zijn dan eens zo spectaculair. Een tip voor Nieuw-Zeeland: neem voldoende reservedagen op in je planning, zelfs in de zomer kan het soms de hele dag regenen, wat onze plannen vaak in duigen deed vallen.
Als een gaucho in PatagoniaPaardrijden in Argentinië is even wennen. De paarden waarop we rijden zijn ook werkpaarden en dus stevig gebouwd en oersterk! Niet voor niets, want het terrein is ongelooflijk ruig en ruw. Het zadel is tot mijn genoegen een vollederen westernzadel en het paard aansturen doen we op deze estancia met één hand. Door de bitloze teugels naar rechts te verleggen, vertel je je paard naar links te draaien en omgekeerd. Beetje verwarrend, maar we hebben het snel beet.
Paardrijmogelijkheden zijn er hier te over. Van dagtochten door kale heuvels en snelle ritten in een spectaculaire omgeving met condors en adelaars, tot eindeloos paardrijden in het Merengebied rond Bariloche en in het nationaal park Torres del Paine, of helpen met veedrijven op een estancia op de grens met Chili. De vakantie afsluiten doen we met een asado, een traditionele barbecue boven een open vuur en – hoe kan het ook anders – een streepje gaucho- en tangomuziek
Aangenaam kennismaken, mijn naam is Bilbo. Ik ben een kat. Nu denk je misschien: wat doet een kat in een outdoormagazine als de Far Out? Wel, ik ben geen gewone kat: ik ben een ‘reiskat’. Samen met mijn zus Britheal en onze baasjes leiden wij een nomadisch bestaan en trekken we in onze camper heel Europa door.
Tekst & foto’s: Wilma Smit
Hoe romantisch het ook klinkt, reizen als kat is niet altijd even gemakkelijk en zeker niet in een kleine ruimte als een camper. Om over al die jaarlijkse reisvaccinaties maar te zwijgen. Maar laat ik bij het begin beginnen. Voordat onze baasjes besloten lang op reis te gaan met een camper, woonden we in een luxeappartement in het midden van Nederland. Wij katten houden van een comfortabel leventje. Regelmatig eten, een eigen territorium en onze kattenbak altijd schoon. We kwamen nooit buiten, behalve op op het grote dakterras.
Gelukkig zijn Britheal en ik geen gewone katten. Wij zijn reislustige Britse Kortharen met een avontuurlijke inslag. Dus toen onze baasjes op het idee kwamen om op reis te gaan met een camper, twijfelden we geen moment en kropen we meteen op schoot om te bevestigen dat we graag bij ze wilden blijven. Daarnaast hadden we ook geen trek om bij een ‘pleeggezin’ ondergebracht te worden: als Britse Korthaar zijn we enorm gesteld op onze baasjes.
Spannende grensovergangenHet is dus alweer vijf jaar geleden dat we zijn vertrokken, op weg naar nieuwe avonturen. Van het zuidelijkste puntje van Europa tot aan de Noordkaap en van de Ierse Zee tot de kust van de Zwarte Zee in Bulgarije. Bij al deze grensovergangen hebben wij nooit problemen gehad omdat onze paspoorten altijd in orde zijn. En nee, onze baasjes stoppen ons bij een grensovergang niet in de kast, maar op zo’n moment mogen we ook nooit op het dashboard zitten.
Bij lange ferryovertochten blijven we altijd in de camper. Een extra bakje water en brokjes zijn dan voldoende, terwijl onze baasjes aan boord slapen in een hut. Naast al dat gedoe om ons naar de hut te verhuizen, scheelt het trouwens ook weer een beetje geld. Wist je trouwens dat katten ook zeeziek kunnen worden? Net als mensen voelen ze zich dan duizelig of misselijk en durven ze dan wel eens overgeven. Gelukkig hebben wij daar geen last van…
Dagelijkse dosis gelukshormonenVoor mij is het reizen in de camper de normaalste zaak van de wereld geworden, al word ik bij echt kronkelige bergweggetjes soms wagenziek. Maar ik weet dat het in het begin voor mijn baasjes anders was. Zij moesten erg wennen aan het leven in zo’n een kleine ruimte met ons erbij. De grote kattenbak die altijd in de weg staat en soms een klein beetje stinkt. Maar hé…laten we wel eerlijk zijn. Als onze baasjes naar de wc gaan stinkt het ook!
Ik kan er ook nog steeds om lachen als ik ze weer het waterbakje zie omschoppen of met een voet in de brokjesbak staan, waardoor alle brokjes over de vloer rollen… Dan is het voor mij en mijn zus weer ‘eetfeest’. Verder merken we dat onze baasjes veel minder ruzie maken nu we in de buurt zijn, ik denk dat wij als Britse Korthaar gelukshormonen afscheiden!
Aan het nomadisch bestaan zitten ook nadelen als kat. Reizen in een camper is soms best een beetje saai. Er zijn binnen niet veel plekken om te verkennen. Gelukkig hebben mijn baasjes aan alles gedacht en hebben ze genoeg speeltjes meegenomen om ons in de camper bezig te houden. Wij waren al acht jaar toen we bij onze baasjes kwamen wonen en hebben nooit geleerd om een tuigje te dragen. Toen ze dat eens probeerden hebben we heel duidelijk gemaakt dat we daar écht geen zin in hadden. Geen tuigjes, halsbandjes of andere poespas op onze vacht.
Daarom zijn we het eerste jaar alleen maar binnen in de camper gebleven. Hierdoor is de camper echt ons thuis geworden. Pas na het eerste jaar zijn we op avontuur gegaan buiten de camper. Zonder tuigje, maar met onze baasjes altijd in de buurt. Als we dan weer eens een boom te ver gingen, tilden onze baasjes ons direct terug naar de camper. Hierdoor leerden we snel dat onze camper onze veilige plek was.
Altijd gezelschapEen ander voordeel van het reizen in een camper is dat ik altijd bij mijn baasjes ben. Als ze aan het koken zijn, kan ik gezellig naast ze op het aanrecht zitten. En als ze aan het slapen zijn, kruip ik lekker tegen ze aan, want er is toch geen andere ruimte en ons buiten zetten is ook geen goed plan. Het leven als moderne nomaden bevalt ons ondertussen uitstekend, ook al zijn we nu al op leeftijd (17). Misschien komt dat ook wel omdat we Britse kortharen zijn. Zonder over mij en mijn zus op te scheppen, maar wij zijn erg geduldig en hebben beide een rustig karakter, al kan mijn zus soms wat opvliegend zijn tegen honden die uit nieuwsgierigheid komen kijken.
En hoewel wij erg op onze baasjes gesteld zijn, hoeven we echt niet de hele dag aandacht en vinden we het ook heerlijk om af en toe met rust gelaten te worden. We zijn door al dat samen reizen nog meer aan hen gehecht geraakt, waardoor we het helemaal niet erg vinden om constant ‘te verhuizen’, zolang zij maar in de buurt zijn (en ons eten geven). Ik weet dat niet alle kattenrassen even relaxed zijn als wij, al speelt onze oude leeftijd natuurlijk mee.
Na vijf jaar rondreizen zijn wij nog steeds heel blij om elke dag met onze baasjes op pad te zijn. Tegen al die baasjes die overwegen hun kat mee te nemen wil ik het volgende zeggen. Bereid jezelf en je kat goed voor op dit grote avontuur en leef je droom! Miauw!
Op social media is veel info te vinden. Er is zelfs een Facebookgroep ‘Campers en katten’. Check op de volgende websites wat je allemaal moet doen en waar je op moet letten om je huisdier mee te nemen op reis:
Tips onderwegMensen houden van dieren, dus overal in Europa zijn goede dierenartsen en medicijnen te vinden. Wij zijn nogal kieskeurige eters, maar gelukkig zijn onze lekkerste (merk)brokjes overal in Europa te koop waardoor onze baasjes niet meer rond hoeven te rijden met grote zakken brokjes van ons favoriete eten. In veel landen buiten Noordwest-Europa lopen vaak gemene zwerfhonden rond. Die laten zich niet altijd meteen zien, waardoor het soms veilig lijkt, maar echt gevaarlijk kan zijn om rondom de camper op avontuur te gaan. Opletten dus!
Wie ‘duurzaam outdoormerk’ zegt, denkt Vaude. Maar duurzaam word je niet zonder ook een innovator te zijn. Daarom buigt een team van experts en ingenieurs zich bij Vaude over producten, technologieën en materialen om ervoor te zorgen dat ze mens noch natuur belasten én de terecht hoge eisen van gebruikers weerstaan. Hoog tijd om eens binnen te kijken in het i-Lab van Vaude.
Vaude ontwikkelt en produceert al sinds 1974 outdoormaterialen en doet dit met oog voor innovatie en een hart voor het milieu. Zo lanceerde het al in 1994 een eerste initiatief om polyesterproducten in te zamelen en recycleren. In 2001 volgde de eerste Bluesign-gecertificeerde kledinglijn. En Vaude’s milieuvriendelijke, functionele Green Shape-producten bestaan al bijna 15 jaar.
Kort nadat de huidige CEO Antje von Dewitz in 2009 de fakkel van haar vader overnam, stelde Vaude een toegewijd productinnovatieteam samen met daarin ingenieurs en experts uit verschillende disciplines. Dit i-Team doet onderzoek naar innovatieve materialen en grensverleggende recyclage- en fabricatietechnologieën, en buigt zich over onder andere de functionaliteit, biomechanica, thermofysiologie en ergonomie van producten. Dit al dan niet in samenwerking met de academische wereld en de industrie.
“Alleen al in rugzakken onderzoekt
het i-Team elk denkbaar detail.”
Revolutionaire rugzakkenAlleen al in rugzakken onderzoekt het i-Team elk denkbaar detail. Het thermisch comfort kunnen ingenieurs bepalen met behulp van temperatuur- en vochtigheidssensoren. Het mechanisch comfort via drukverdeelsystemen, bijvoorbeeld om de contactdruk tussen rugzak en romp meten. En het ‘wiebelen’ van een rugzak schatten ze in met accelerometers. Testen gebeuren zowel in het i-lab of een laboratorium als tijdens veldtesten met deskundigen of atleten.
Concrete voorbeelden van producten die hieruit voortvloeien? Die zijn er te over.
Zo komen de trekkingmodellen Avox, Astrum Asymmetric en Zerum met het nieuwe draagsysteem Tergolight Comfort Space. Dit systeem vermindert de drukbelasting op de onderrug, geeft het bekken meer bewegingsvrijheid en ventileert beter.
Of neem het Aeroflex 3D-rugsysteem in de Brenta en Jura-wandelrugzakken. Wetenschappelijke studies toonden aan dat de warmtestuwing met het innovatieve draagsysteem met ongeveer 42% wordt gereduceerd, terwijl de verbeterde luchtcirculatie het vocht op de rug met 23% vermindert.
Een laatste rugzakvoorbeeld is de Trail Spacer, met zijn 3D-gebreid rugpand dat doorloopt in de schouderbanden. Deze minimalistische ‘packsack’ is gemaakt van biogebaseerd polyamide op basis van ricinusolie. En zo is de duurzame cirkel van Vaude weer helemaal rond.
Stel: je adopteert een rescue dog. En je wil met je nieuwe huisgenoot op vakantie zodat ze snel voelt dat ze op je kan rekenen. Je kan dan natuurlijk maandenlang naar een hondenschool gaan. Het alternatief: gewoon samen met haar in een bootje gaan zitten, tijdens een onweer, midden op een meer. Die tactiek werkte in Life of Pi toch ook?
Tekst en foto’s: Kris Achten
Samen het avontuur opzoeken: geen betere manier om vertrouwen en een ijzersterke band
te kweken. Ik ervaarde dit een paar jaar geleden, toen ik met mijn zoon een week ging kanoën in Zweden. We maakten daar herinneringen die hopelijk een leven lang zullen meegaan. Toen ons gezin deze lente uitbreidde met de komst van Roxy – we adopteerden haar uit een shelter in Roemenië via adopteer.be – besloten we om de ervaring te herhalen en haar vertrouwen in ons en zichzelf een flinke boost te geven. Een rondreis doorheen Denemarken lijkt ons ideaal. Iets dichter bij huis als het zou misgaan en nooit ver van de beschaving, maar wel genoeg water, bos en kustlijn voor haar eerste vakantie ooit.
Een natte grote wereldTerwijl de Lage Landen gebukt gaan onder een zoveelste hittegolf rijden we via Hamburg richting Silkeborg. Dit buitensportmekka, in het hart van Jutland, wordt de start van onze rondreis. We zouden er een nacht kamperen voor we de kano instappen, maar het regent zo hard dat we een houten hut boeken aan de oever van een van de meren. We testen de temperatuur van het water, maar Roxy krijgen we er slechts tot aan haar enkels in. Ze staart met grote ogen aan naar de gigantische hoeveelheid water rond haar pootjes, haar kopje een beetje schuin. “Wat is de wereld groot! En nat!”
Na een stevig ontbijt en een raid van de lokale supermarkt, ontmoeten we Kärsten van Silkeborg’s Kanocenter. Hun uitvalsbasis is midden in de stad, dicht bij het museum waar de
Tollund Man te bewonderen valt – een bog body uit de ijzertijd. Kärsten kent het Lake District op zijn duimpje en stippelt met ons een route uit voor de volgende vier dagen, met tips voor waar aanmeren, waar kamperen, waar winkelen, waar schuilen. Het is gestopt met regenen, maar wellicht niet voor lang…
De lokroep van een worstjeWe laden de twee kano’s vol met onze spullen, onszelf, en als laatste een erg zenuwachtige Roxy, die gelukkig voor ons de lokroep van een worstje echt niet kan weerstaan. Terwijl we geruisloos het eerste meer verkennen, blijft ze het eerste uur rond zich heen staren, om dan uiteindelijk met een diepe zucht haar hoofd op mijn voeten te leggen. Af en toe trekt ze haar oog op om te checken waar we zijn. We verkennen de ganse dag verscholen baaien, strandjes en vogelkijkhutten. Wanneer de schemering valt, meren we aan bij een openbare kampeerplek.
Die is blijkbaar ook met de auto bereikbaar; het is er druk, met groepen roepjongeren en verliefde koppeltjes. Sommige van de shelters lijken permanent bewoond door gezinnen (winkelkar en lege flessen incluis). Het blijft droog en we maken een kampvuur om ons op te warmen. Die nacht slaapt Roxy voor het eerst mee in mijn tentje. Ze droomt intens. Haar pootjes trappelen – alsof ze ligt te zwemmen.
De volgende drie dagen volgen we stroomafwaarts de Gudenå richting Randers. Zodra we de stad verlaten wordt het muisstil op het water en toont de rivier ons een film van het Jutse platteland – riet, gras, bloemen, Deense achtertuintjes (met allemaal een steigertje en een bank aan het water) en een schier eindeloze parade aan watervogels. Roxy kijkt zich de ogen uit en ik zie haar vaak de afweging maken tussen met reigers gaan spelen en het besef dat ze niet weet of ze wel kan zwemmen. Ze neemt het droge voor het onzekere. Tot de hemelsluizen weer opengaan en we doorweekt aanmeren bij een shelter, met zicht op het Smingemeer.
Je vindt overal in Denemarken shelters. Stuk voor stuk eenvoudig houten schuilplaatsen, vaak voorzien van een vuurplaats en brandhout. Ze zijn vrij te gebruiken, maar best te reserveren via een app – zo ontdekken nadat we lang na zonsondergang bezoek krijgen van een paar jongeren die de shelter had gereserveerd. We delen spijs, drank en reisverhalen. Digitale nomaden van nog geen 20 jaar oud. Ze trekken de volgende maand richting Nieuw-Zeeland voor een half jaar van life. Zij weten het: als het decor goed zit, heeft een mens niet veel nodig. De volgende dag is ronduit heerlijk. Tientallen zwanen vergezellen ons onder de stralende zon en we zingen en kwispelen verder tot aan onze eindhalte, in Ans. Vandaar neem ik de bus terug naar Silkeborg, pik de auto op en we kamperen nog een laatste nacht langs de rivier voor we vertrekken richting Funen, het middelste eiland van Denemarken.
Hilariteit op de achterbankOnze eerste stop daar, genaamd Middelfart, leidt niet alleen tot hilariteit op de achterbank, maar is ook een prima introductie tot het pittoreske, sprookjesachtige eiland met haar strooien daken, Renaissancekastelen en perfecte kuststadjes. In Faaborg kuieren we door middeleeuwse straatjes, eten we ijsjes en duiken we als ijsberen in zee, vanop een ponton, inclusief douches en sauna.
Het is iets dat ons blijft verwonderen: hoe intiem en tegelijk understated Denen hun buitenleven beleven. Er is geen uitgestrekte wildernis in Denemarken, dus het buitensportleven gebeurt eerder in korte intervallen dan lange expedities. De natuur is er op de meeste plekken ook niet bepaald overweldigend, maar de Denen omarmen het met hart en ziel. Friluftsliv noemen ze het: gemoedelijk ontspannen in de natuur. Fietsen, kajakken, wandelen, zwemmen, kamperen – of op het bankje achter je huis zitten en kijken naar mensen die precies die dingen doen.
Op zoek naar vrijbuitersOok Odense, waar H.C. Andersen zijn sprookjes schreef, en alle hotels die we bezoeken doen de reputatie van Denemarken eer aan: alles is goed geregeld, slim ontworpen, ordelijk, op mensenmaat. Een beetje voorspelbaar soms, en niets subliems of overweldigends, maar dat is exact wat we Roxy voor haar eerste trip toewensten. Het is allemaal erg hygge – gezellig en knus.
Minder gemoedelijk is Christiania, de vrijstaat in hartje Kopenhagen. Het is tegenwoordig een van de meest bezochte plekken in de stad, maar de vrijbuiters zijn er ver zoek. Veel interessanter vinden we Reffen, een openlucht foodcourt in de straat, omgeven door kunstgalerijen, pop-ups, een zeilclub en een klimzaal. Een heerlijke plek om te verpozen en mooie, ontspannen mensen te kijken. We sluiten onze tweedaagse in de hoofdstad af met een bezoek aan het pretpark Tivoli. Hondjes zijn er niet toegelaten, maar ongegeneerd lol trappen wel.
We merken dat alle prikkels in Kopenhagen wat moeten landen, dus rijden we voor onze laatste halte een uurtje zuidwaarts, naar het eilandje Møn. We wisten niet wat te verwachten (het was een tip van onze Deense vrienden wiens shelter we inpikten), maar ik ben op slag verliefd. En ik ben niet de enige – Møn blijkt een enorme trekpleister voor kunstenaars, levensgenieters en buitenmensen met campers of fietsen.
Iedereen doet hier zijn ding op zijn dooie gemak. Zelfs de zon, die hier trager door de hemel lijkt te glijden. En zelfs ’s nachts straalt de hemel er meer dan elders: Møn is een van de enige Dark Sky-zones in Europa – ideaal voor sterrenkijkers.We kamperen op een heerlijk eenvoudige camping, vlakbij Hårbølle. Onze tent staat in de duinen, op een paar meter van zee. Roxy is hier dolgelukkig – en ontpopt zich in een paar dagen tot een rasechte zeehond die met geen stokken van het strand te krijgen is. Ze straalt.
Tijdloze perfectieDe laatste dag maak ik een uitstap naar Møns Klint, de krijtrotsen aan de heuvelachtige oostkant van het eiland, en val van de ene verbazing in de andere. Een uitstekend museum licht het ontstaan van de kliffen toe, en alles wat je op en rond het strand vindt: fossielen! Amber! Zeesterren! Orchideeën! Geen wonder dat het eiland een enorme trekpleister is voor bikepackers en hikers. Voor die laatsten is er de Camøno, een route van 175 kilometer die het eiland omvat en die bekend staat als Denemarkens vriendelijkste trail. En dat wil wat zeggen.
We konden geen betere bestemming gekozen hebben voor onze eerste outdoorreis met Roxy. Je kan in Denemarken uitstekend microdosen op avontuur en je staat zo weer in de beschaving als je het nodig hebt. Het reizen is er niet goedkoop, maar wel rustig, veilig, kalm en mooi. Net zoals de archetypische Deen en net wat wij en ons nieuwste familielid nodig hadden. Ze is sindsdien niet meer gestopt met naar ons te kijken en zwemt nog elke nacht in haar slaap.
Toch nog een cadeautje van de paasklokken voor de winnaar van onze wedstrijd in samenwerking met Fjällräven en De Kampeerder! Gefeliciteerd aan…
De winnaar:
Lotte Wildiers
Zij koos de High Coast Trail Trousers in de kleur navy en krijgt haar nieuwe outdoorbroek binnenkort opgestuurd naar het opgegeven adres.
Ontdek alle nieuwe modellen van Fjällräven:
Voor tips over hoe je een goede outdoorbroek kiest, zie dit artikel.
#faroutgreatoutdoors #NatureIsWaiting #k2antwerpen
Ons volgen mag uiteraard nog steeds:
instagram.com/farout.be of facebook.com/farout.be
instagram.com/fjallravenofficial of facebook.com/Fjallraven
instagram.com/k2antwerpen of facebook.com/DeKampeerderK2
Als eerste op de hoogte blijven van onze winacties en het laatste outdoornieuws? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Lange wandelingen maken met jonge kinderen is een uitdaging. Zeker wanneer ze niet meer in een draagzak passen, maar hun beentjes nog niet zo sterk zijn dat ze kilometers per dag kunnen lopen. Een toptip voor een volgende wandelvakantie met kinderen is een ezeltocht.
Foto’s: Shutterstock
En nee, hiervoor hoef je niet eerst op cursus. De ezels zijn goed getraind, voorafgaand aan je vertrek krijg je de nodige uitleg over een ezel leiden en verzorgen. En al die bagage? Die draagt je nieuwe viervoetige wandelmaatje voor jullie mee. Kindjes te moe? Dan mogen ze op de rug van je ezel, zodat de volwassenen gewoon kunnen verder stappen. Ook leuk is dat je wandelend met een ezel een bezienswaardigheid bent en zeker in kleine dorpjes vaak nieuwsgierige mensen tegenkomt en makkelijk gesprekken aanknoopt.
Waarheen?Vooral in landen als Frankrijk, Italië, Spanje, Portugal en Griekenland is langere tochten maken met een ezel makkelijk te regelen. Wie aan Frankrijk denkt, raden we de website van de Nationale Vereniging voor Ezels en Trektochten aan. Hier vind je een handig kaartje met verhuuradressen en verschillende voorbeelden van tochten. Wat dacht je bijvoorbeeld van een doorsteek van de Vercors, een tocht langs de Loire of een deel van de Weg der Hugenoten volgen? Zoek je het verder, dan zijn ook Turkije of Marokko een ideale optie. Al moet je mogelijk wat extra research doen om er zeker van te zijn dat de organisatie waarmee je reist dierenwelzijn hoog in het vaandel draagt.
Een microavontuur of alvast oefenen in eigen land? Dat kan ook uiteraard.
Onthoud dat je met een ezel ongeveer 3 à 4 kilometer per uur wandelt en per ezel ongeveer 30 à 40 kg bagage kan meenemen, verpakt in soepele tassen die je makkelijk in het pakzadel kwijt kan. Tijd voor een pauze of een mooie plek gevonden om je tent op te slaan, zorg er dan voor dat er voldoende schaduw is voor je viervoetige metgezel. De verzorging kan je deels aan de kinderen overlaten (mits supervisie uiteraard): borstelen, de hoeven schoonkrabben, knuffelen, water en eten geven. Een heerlijk tijdverdrijf na een leuke wandeldag.
“De kinderen doopten hem ‘Balou’. Ik vertelde hen maar niet dat ‘hij’ een meisje was. We hielden ons hart een beetje vast. Zou het temperament van Balou geen roet in onze plannen gooien? Hij keek mij in elk geval vrij nukkig aan tijdens onze eerste kennismaking en dat ik onze kampeerspullen voor de zekerheid wat harder vastsjorde, vond hij ook maar niets. Maar een paar dagen samen wandelen, doet wonderen. We liepen steeds vaker in dezelfde pas en als ik mijn hoofd ’s ochtends uit de tent stak, begroette hij me luid balkend. Na meer dan een week viel het afscheid niet alleen de kinderen, maar ook mij erg zwaar!”
Marie, mama van Livia (8), Eva (6) en Ben (4)